Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 11 czerwca 2010 r., sygn. akt II GSK 655/09

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 4/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że w dniu 3 grudnia 2007 r. w W. na ul. A. dokonano kontroli drogowej pojazdu marki Mercedes Benz o numerze rejestracyjnym [...], którego kierowcą był A. K. Kierowca podpisał protokół kontroli nr [...]. Podczas kontroli A. K. okazał: prawo jazdy, dowód rejestracyjny pojazdu, ubezpieczenie OC, dowód osobisty, wypis nr 0051 z licencji nr [...], wydany przedsiębiorstwu MB M. Sp. z o.o., książkę kasy rejestrującej, zaświadczenie o numerze identyfikacyjnym REGON, zaświadczenie o nadaniu NIP, zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, fakturę VAT na zakup montaż i wzorcowanie drogomierza marki CESAR, świadectwo wzorcowania, fakturę VAT na przegląd akceptacyjny roczny, fakturę VAT za opłatę stałą wg umowy, wydruk dzienny z dnia 3 grudnia 2007 r., dziesięć rachunków bezgotówkowych na drukach firmowych S. T., zaświadczenie o spełnieniu warunków zgodnie z ustawą o transporcie drogowym.

A. K. przesłuchany w charakterze strony zeznał, że wykonuje przewozy od 26 listopada 2007 r. w oparciu o wypis nr 0051 z licencji nr [...], wydany dla MB M. Sp. z o.o. w W. Wyjaśnił, że rachunki fiskalne wystawia na własną działalność gospodarczą, a z urzędem skarbowym będzie rozliczał się na podstawie karty podatkowej. Zeznał prócz tego, że nie ma wiedzy jak zostaną rozliczone rachunki bezgotówkowe okazane w trakcie kontroli, które wystawił na drukach S. T., oraz że nie pamięta jaką, z kim i jakiej treści podpisał umowę na podstawie, której otrzymuje zlecenia na przewóz z radio-centrali S. T. Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A. K. karę pieniężną w wysokości 8000 zł. za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek.

Wskutek odwołania A. K., decyzją z dnia [...] października 2008 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że nie ma znaczenia fakt, iż w chwili kontroli kierowca okazał wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, należący do przedsiębiorcy MB M. Sp. z o.o., a zasada swobody umów cywilnoprawnych nie ma związku ze stanem faktycznym przedmiotowej sprawy. Podstawowym dowodem na wykonywanie podczas kontroli przewozu drogowego osób przez stronę był paragon z kasy fiskalnej, na którym jako wykonujący przewóz wskazany był A. K. Zdaniem organu skoro strona wystawiała paragony we własnym imieniu, przeto była przedsiębiorcą wykonującym przewóz drogowy osób i to ona zawierała umowę przewozu z poszczególnymi pasażerami.

W konsekwencji A. K. zobowiązany był do uzyskania właściwej licencji. Nie mógł też A. K. korzystać z licencji uzyskanej przez MB M. Sp. z o.o., ponieważ zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. 2007 Nr 125, poz. 874 ze zm.; dalej utd.) licencji nie można odstępować osobom trzecim, ani przenosić uprawnień z niej wynikających na osobę trzecią.

Oddalając skargę A. K. na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. podzielił stanowisko organu odwoławczego i stwierdził, że w myśl art. 5 ust. 1 utd., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji, przy czym powyższa licencja nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką, co wynika z art. 12 ust. 1b utd. WSA, przywołując treść art. 5 ust. 3 pkt 4 utd., stwierdził iż przepisów tych wynika jednoznacznie, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie transportu drogowego może wykonywać przewozy bądź osobiście bądź poprzez zatrudnionych przez tego przedsiębiorcę kierowców, czy też poprzez inne osoby niezatrudnione wprawdzie przez przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujące przewozy na rzecz właściciela licencji, o ile osoby te spełniają stosowne wymagania, określone w ustawie. Z kolei uzyskania licencji wymaga także wykonywanie transportu drogowego taksówką i zgodnie z art. 6 ust. 1 utd. jest dozwolone po spełnieniu określonych w cyt. ustawie wymagań

Sąd I instancji zważył, że z materiału dowodowego wynika, iż A. K., prowadząc własną jednoosobową działalność gospodarczą, wykonywał usługi transportowe we własnym imieniu i na własny rachunek, a na rzecz MB M. Sp. z o.o. uiszczał tylko miesięczną opłatę, przewożąc pasażerów na podstawie zleceń otrzymanych od tej firmy, wspomaganej systemem radio-centrali S.-T. A. K., realizując przewozy pasażerów w ramach umowy o współpracy ze spółką MB M. Sp. z o.o., nie był zatem "inną osobą" niezatrudnioną przez przedsiębiorcę, lecz osobą wykonującą przewozy na jego rzecz w rozumieniu art. 5 ust. 3 pkt 4 utd.

W konsekwencji organy Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo ustaliły, iż podmiotem wykonującym w dniu kontroli działalność w zakresie transportu drogowego osób był A. K., który zgodnie z art. 5 ust. 1 utd. powinien posiadać licencję, a nie posługiwać się wypisem z licencji udzielonej na rzecz MB M. Sp. z o.o. W ocenie WSA organy obu instancji prawidłowo zastosowały art. 92 ust. 1 i ust. 4 utd. w zw. z lp. 1.1 załącznika do tej ustawy, który karą pieniężną 8.000 zł. sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

WSA podkreślił też, że organy obu instancji wskazały podstawę prawną rozstrzygnięcia, przy czym wyjaśnił, że o braku podstawy prawnej można mówić jedynie wtedy, gdy nie istnieje przepis prawa pozwalający regulować daną materię w drodze decyzji administracyjnej.

Odnosząc się do zarzutu nieważności decyzji z powodu wydania jej po zakończeniu kontroli, Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 93 ust. 1 utd. uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1 utd., mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej, przy czym z ust. 8 art. 93 utd. wynika konieczność wszczęcia wobec przedsiębiorcy lub innego podmiotu realizującego przewóz drogowy postępowania administracyjnego. Postępowanie to powinno spełniać wszelkie wymogi Kpa. a ustalenia zawarte w protokole kontroli stanowią jego podstawą faktyczną. Za błędne uznał Sąd I instancji stanowisko skarżącego, zgodnie z którym z art. 92 ust. 2 utd. wynika obowiązek wydania decyzji z pominięciem ww. wymogów dotyczących procedury administracyjnej, ponieważ ten ostatni przepis określa jedynie maksymalną kwoty jakich nie może przekroczyć suma kar nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej oraz podczas jednej kontroli w przedsiębiorstwie.

W ocenie Sądu, organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 Kpa.) Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 86 Kpa., WSA wskazał, iż zasady przeprowadzania kontroli drogowych przez Inspekcję Transportu Drogowego uregulowane są w przepisach ustawy o transporcie drogowym oraz w rozporządzeniach wykonawczych do tej ustawy. W dacie kontroli szczegółowe warunki i sposób przeprowadzania kontroli regulowało rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie warunków i trybu wykonywania kontroli w zakresie przewozu drogowego (Dz. U. Nr 19, poz. 153). Przepisy te upoważniają inspektorów do przesłuchiwania kontrolowanego w charakterze strony, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla ustaleń kontroli.

WSA za niezasadny uznał także zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, bowiem [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w piśmie z dnia 14 grudnia 2007 r. poinformował stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, powiadamiając ją jednocześnie o możliwości złożenia wyjaśnień na okoliczność stwierdzonych w trakcie kontroli nieprawidłowości, a skarżący z możliwości tej skorzystał, przedstawiając swoje stanowisko w piśmie z dnia 22 marca 2008 r.

W skardze kasacyjnej A. K. wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu kasator zarzucił:

1. I. naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:
2. a) art. 5 ust. 1 utd., poprzez przyjęcie na podstawie materiału dowodowego, że skarżący wykonywał bez wymaganej licencji transport drogowy osób, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika okoliczność przewozu jakiejkolwiek osoby,
3. b) art. 5 ust. 1 utd., poprzez przyjęcie na podstawie materiału dowodowego braku posiadania przez skarżącego licencji na przewóz osób, podczas gdy powyższa okoliczność nie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;
4. c) art. 4 pkt 11 utd., poprzez bezzasadne wyłączenie spod definicji przewozów okazjonalnych przewozu dokonywanego taksówką,
5. d) art. 6 utd., poprzez przyjęcie, że określa on, obok transportu drogowego taksówką, także rodzaj przewozu taksówkowego
6. II. naruszenie przepisów postępowania, tj.:
7. a) art. 134 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych, poprzez nie rozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej (wpadkowej) wyroku, co jest objęte pojęciem transportu drogowego osób, przez co zaskarżony wyrok jest niekompletny, albowiem nie rozstrzyga co do istoty sprawy w zakresie ustalenia czy organy administracyjne w zaskarżonych decyzjach prawidłowo ustaliły przesłankę wykonywania transportu drogowego osób bez wymaganej licencji. Powyższe naruszenie art. 134 p.p.s.a., zdaniem kasatora, jest naruszeniem prawa procesowego, które ma wpływ na wynik sprawy, ponieważ Sąd nie rozstrzygnął w zaskarżonym wyroku kwestii, która stanowi istotę odpowiedzialności skarżącego,
8. b) art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 3 § 2, art. 141 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., a także art. 86 Kpa. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd w zaskarżonym wyroku za prawidłowo ustaloną przez organy administracyjne okoliczność wykonywania transportu drogowego osób bez wymaganej licencji, podczas gdy ograny administracyjne ustaliły powyższą okoliczność z rażącym naruszeniem art. 86 Kpa. – poprzez przesłuchanie A. K. w toku kontroli drogowej w charakterze strony, które naruszenie przepisów postępowania miało wpływ na wynik postępowania, gdyż skutkowało przyjęciem odpowiedzialności skarżącego za naruszenie art. 5 ust. 1 u.t.d., z pominięciem art. 86 Kpa., podczas gdy powyższa okoliczność nie wynikała z pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie,
9. c) art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 Kpa. oraz art. 107 § 3 Kpa. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd w zaskarżonym wyroku za prawidłowo ustaloną przez organy administracyjne okoliczność wykonywania transportu drogowego osób bez wymaganej licencji, podczas gdy okoliczność przewozu jakiejkolwiek osoby nie wynika z protokołu kontroli oraz pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, które to ustalenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkuje zastosowaniem wobec skarżącego art. 92 ust. 1 i 4 oraz art. 93 u.t.d.,
10. d) art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 Kpa. oraz art. 107 § 3 Kpa. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd w zaskarżonym wyroku za prawidłowo ustaloną przez organy administracyjne okoliczność wykonywania transportu drogowego osób bez wymaganej licencji – na podstawie paragonu fiskalnego lub raportu dobowego, podczas gdy powyższe dowody nie są wystarczające dla ustalenia przewozu konkretnej osoby, które to ustalenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem powyższe błędne ustalenie skutkuje zastosowaniem wobec A. K. art. 92 ust. 1 i 4 oraz art. 93 utd.,
11. e) art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 Kpa. oraz art. 107 § 3 Kpa. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd w zaskarżonym wyroku za prawidłowo ustaloną przez organy administracyjne okoliczność, że skarżący wykonywał transport drogowy osób bez wymaganej licencji – podczas gdy organy administracyjne obydwu instancji nie przesłuchały w charakterze świadka pasażera – osoby, która miała być przewożona skontrolowanym pojazdem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.

W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.

Zarzuty zgłoszone w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. i wymienione w punktach a) – e) petitum skargi kasacyjnej wskazują na naruszenie przez Sąd I instancji przepisów art.1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 2 p.p.s.a., art. 141 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a., a także art. 86, art. 77 § 1 Kpa., art. 107 § 3 Kpa. w związku z art. 151 p.p.s.a.

Na wstępie należy podkreślić, że skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela wyrażany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, że art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. ma charakter przepisu ustrojowego, który Sąd I instancji mógłby naruszyć odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem (vide wyrok NSA z 21.04.2009 r., II FSK 2/08, niepublikowany). W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, a więc tym samym brak jest podstaw do uznania za zasadny zarzut odnoszący się do naruszenia wskazanego wyżej przepisu prawa.

Również zarzuty skargi kasacyjnej, odnoszące się do art. 3 § 2 p.p.s.a., nie są zasadne. Przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. określa zakres przedmiotowy postępowania, wyznacza zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, a tym samym zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd administracyjny może zatem go naruszyć, wykraczając poza wyznaczoną nim właściwość rzeczową (rozpoznając skargę na akt lub czynność nie poddane jego kognicji), bądź odmawiając merytorycznego rozpoznania sprawy leżącej w jego właściwości (poprzez uznanie skargi za niedopuszczalną - art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Jednocześnie należy podkreślić, że Sąd nie może uchybić wskazanej normie prawnej,,dokonując kontroli, nawet gdy jej wynik i zastosowany środek nie odpowiadają prawu.

Ponadto należy podkreślić, iż zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art. 141 p.p.s.a jest całkowicie bezzasadny. W szczególności stwierdzić należy, że skarżący nie wskazał, która jednostka redakcyjna tego przepisu została naruszona w zaskarżonym wyroku. Oczywistym więc jest, iż takie przytoczenie podstawy kasacyjnej nie odpowiada w pełni wymaganiom materialnym skargi kasacyjnej, o których mowa w art. 176 p.p.s.a. Poza sporem winna pozostawać okoliczność, że przepis art. 141 p.p.s.a. reguluje warunki i terminy sporządzenia uzasadnienia przez Sąd I instancji oraz niezbędne jego elementy. Tymczasem kasator, formułując zarzut naruszenia w/w przepisu prawa nie podnosi, aby uzasadnienie orzeczenia nie spełniało przewidzianych nim wymogów, ani też, że sposób jego sporządzenia uniemożliwia stronie wdanie się w spór oraz kontrolę instancyjną. Dodać należy również, iż treść uzasadnienia odpowiada warunkom dla tej czynności przewidzianym w cyt. przepisie, zaś wywody WSA w sposób zrozumiały prezentują motywy podjętego orzeczenia.

Za bezzasadny należy również uznać zarzut skargi kasacyjnej zgłoszony w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a odnoszący się do naruszenia pozostałych przepisów postępowania wymienionych szczegółowo w punktach a) – e) petitum skargi kasacyjnej. Z akt sprawy wynika, że w dniu 28 sierpnia 2007 roku w W. został poddany kontroli samochód marki Mercedes Benz o numerze rejestracyjnym [...], którego kierowcą był właściciel pojazdu A. K. Ponadto z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że A. K. prowadzi działalność gospodarczą, a wykonany wydruk paragonu fiskalnego wskazywał A. K. jako wystawcę tegoż paragonu i przedsiębiorcę. Podnoszone przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną okoliczności dotyczące braku dowodów potwierdzających zarobkowy przewóz konkretnych osób nie mają znaczenia przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy. Wbrew temu, co twierdzi kasator, dla stwierdzenia wykonywania zarobkowego przewozu osób nie jest niezbędne ustalenie, że kontrolowanym pojazdem przewożona była konkretna osoba; wystarczające jest stwierdzenie faktów, ujawnionych w protokole kontroli przedmiotowej sprawy.

Podkreślić więc należy, że zasadnie Sąd I instancji uznał, iż zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy dawał podstawy do przyjęcia, że A. K. wykonywał transport drogowy w ramach przewozów okazjonalnych pojazdem przeznaczonym do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą.

Wobec powyższego uznać należy, że brak jest podstaw do przyjęcia, że stanowiące podstawę wyroku Sądu I instancji ustalenia faktyczne zostały dokonane przez Sąd I instancji z naruszeniem art. 77 § 1 Kpa.

Podkreślić należy, że w sytuacji, w której nie podważono skutecznie ustaleń stanu faktycznego Naczelny Sąd Administracyjny związany jest oceną, która legła u podstaw zaskarżonego wyroku.

Odnosząc się do zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. należy stwierdzić, że nie jest zasadny zarzut wskazujący na błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 4 pkt 11 utd. poprzez bezzasadne wyłączenie spod definicji przewozów okazjonalnych przewozu dokonywanego taksówką, a także błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 6 utd. poprzez przyjęcie, że przepis ten określa obok transportu drogowego taksówką, także rodzaj przewozu taksówkowego. Zawarta w art. 4 pkt 11 utd definicja przewozów okazjonalnych wskazuje, że przewozem okazjonalnym jest przewóz osób niestanowiący przewozu regularnego, regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej z definicji tej nie wynika, że wykonywanie transportu drogowego taksówką polega na wykonywaniu przewozu okazjonalnego.

Natomiast stosownie do treści art. 5 ust. 1 utd. wykonywanie transportu drogowego, który obejmuje także przewóz okazjonalny, wymaga uzyskania licencji. Niewątpliwie innym rodzajem licencji, od tej wymienionej w art. 5 ust. 1 utd, jest licencja, o której mowa w art. 6 utd. – licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

Wreszcie, w świetle obowiązujących przepisów ustawy o transporcie drogowym, prawidłowo ustalonego stanu faktycznego i jednoznacznie wyrażonej przez Sąd I instancji oceny zaskarżonej decyzji, za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a. Zarzut ten, podobnie jak zarzut naruszenia art. 141 p.p.s.a. nie został sformułowany prawidłowo, jednak stwierdzić należy, iż Sąd orzekał w granicach sprawy, a wydane przez niego orzeczenie nie pogorszyło sytuacji prawnej skarżącego.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.