Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 12 lutego 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 2147/07, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2007 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2007 r. i stwierdził, że wskazane decyzje nie podlegają wykonaniu.
Sąd oparł swe ustalenia na następującym stanie faktycznym:
W dniu [...] lutego 2007 r. poddano kontroli pojazd marki Mercedes o numerze rejestracyjnym [...], którego kierowca wykonujący krajowy regularny przewóz drogowy osób nie okazał funkcjonariuszom wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za okres od [...] stycznia do [...] lutego 2007 r. W tej sytuacji L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nałożył na S. O. prowadzącego działalność gospodarczą "C." z siedzibą w L., dalej: "skarżący", karę pieniężną w wysokości 500 zł. Główny Inspektor Transportu Drogowego, dalej "GITD" decyzją z dnia [...] września 2007 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 87 i art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), dalej; "u.t.d." oraz l.p. 1.7 załącznika do tej ustawy, art. 3 i art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz.
WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r.), dalej: "rozporządzenie nr 3821/85", w zw. z art. 26 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z dnia 11 kwietnia 2006 r.) zwanego dalej "rozporządzenie nr 561/2006", art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że stosownie do art. 14 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85 fakt instalacji tachografu powoduje obowiązek jego stosowania, bowiem celem powoływanej regulacji jest zapewnienie kontroli czasu pracy kierowców i innych parametrów jazdy ze względu na zapewnienie bezpieczeństwa publicznego.
Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że w art. 16 rozporządzenia nr 561/2006 jak i obowiązującego wcześniej art. 14 ust. 1 – 6 rozporządzenia 3820/85 oraz art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 3821/85 ustanowiono wyjątek od reguły ewidencjonowania czasu pracy kierowcy, jednakże tylko w sytuacji, gdy adresaci norm nie posiadają tachografów. W ocenie organu uproszczone formy ewidencji czasu pracy kierowcy obowiązują pojazdy niezdolne technicznie do prowadzenia ewidencji czasu pracy za pomocą urządzenia rejestrującego.
Powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 12 lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego uchylił decyzje obydwu instancji. Według Sądu I instancji błędna wykładnia art. 14 ust. 7 rozporządzenia nr 3820/85 dokonana przez organy doprowadziła do niewłaściwego zastosowania przepisów art. 92 ustawy o transporcie drogowym w związku z l.p. 1.7 załącznika do tej ustawy. Sąd uznał, że istotną dla rozstrzygnięcia sprawy jest wykładnia art. 14 ust. 7 rozporządzenia nr 3820/85, który stanowi, że art. 14 ust. 1-6 nie ma zastosowania do kierowców pojazdów wyposażonych w urządzenie rejestrujące używane zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 3821/85.
W ocenie Sądu I instancji, wykładnia tego przepisu dokonana przez organ nie uwzględnia tego, że zawarta w nim norma prawna stanowi nie tylko o "wyposażeniu" pojazdu w urządzenie rejestrujące, ale również o tym, iż urządzenie to jest "używane" zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 3821/85. Termin "używanie zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 3821/85" dotyczy sytuacji, gdy przedsiębiorca ma obowiązek używania tachografu do rejestracji czasu pracy i odpoczynku kierowcy, a zatem powinien być rozliczany z prawidłowego stosowania tego urządzenia.
Ponadto w ocenie Sądu I instancji polskie tłumaczenie art. 4 pkt 3 rozporządzenia nr 3820/85, który stanowi, że rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozów dokonywanych pojazdami przeznaczonymi do przewozu osób wykonywanego w ramach usług regularnych, których droga przebiegu przekracza 50 km, stoi w sprzeczności z innymi wersjami językowymi, gdyż na przykład w języku angielskim przepis ten stanowi, że "przepisów rozporządzenia nie stosuje się do przewoźników wykonujących regularne przewozy osób, których droga przebiegu nie przekracza 50 km". Skoro wersja polskojęzyczna przepisu art. 4 pkt 3 rozporządzenia nr 3820/85 stoi w oczywistej sprzeczności z innymi tłumaczeniami, co nie budzi wątpliwości, to w ocenie Sądu I instancji przepis ten prawidłowo powinno się interpretować w ten sposób, że przepisów rozporządzenia nie stosuje się do przewoźników wykonujących regularne przewozy osób, których droga przebiegu nie przekracza 50 km. Tym samym w ocenie Sądu I instancji, w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi wyłączenie, o którym mowa w art. 4 pkt 3 rozporządzenia nr 3820/85.
W skardze kasacyjnej Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także o orzeczenie o kosztach postępowania, w tym o kosztach zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- 1) Naruszenie przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 i art. 145 § pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej "p.p.s.a.:, w związku z art. 6 k.p.a. polegające na przyjęciu, iż organy orzekające w niniejszej sprawie nie orzekały na podstawie obowiązujących przepisów prawa, podczas gdy w przedmiotowej sprawie organy wydały decyzje zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w dniu wydania uchylonych zaskarżonym wyrokiem decyzji;
- 2) Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85 w związku z art. 26 rozporządzenia nr 561/2006 oraz art. 31 o czasie pracy kierowców poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż przepisy rozporządzenia nr 561/2006 nie mogły mieć w sprawie zastosowania z uwagi na to, że kontrola drogowa miała miejsce w dniu 12 lutego 2007 r., w którym to dniu obowiązywało rozporządzenie nr 3820/85, które nie dawało organom podstawy do penalizowania naruszeń stwierdzonych w trakcie przedmiotowej kontroli. Natomiast, według zarzutów skargi kasacyjnej, stwierdzony w trakcie kontroli brak wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdów w dniach od [...] stycznia – [...] lutego 2007 r. dawał podstawę do penalizowania braku w dniu kontroli wymienionych dokumentów,. Przepis art. 14 ust. 7 rozporządzenia nr 3820/85 nie zwalniał bowiem od obowiązku używania urządzenia rejestrującego i tym samym posiadania wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu, także w sytuacji, gdy przy wyłączeniu z mocy art. 4 pkt 3 rozporządzenia nr 3820/85 w związku z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 3821/85, obowiązku instalowania i używania tachografu, tachograf został jednak zainstalowany w pojeździe. Toteż narusza prawo nieuzasadnione stanowisko Sądu I instancji, odmawiające zastosowania wobec skarżącego art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8 ustawy o transporcie drogowym oraz l.p. 1.7 załącznika do tej ustawy. Zainstalowanie bowiem tachografu w pojeździe, pomimo możliwości uproszczonej ewidencji czasu pracy, obliguje do jego prawidłowego używania i tym samym wyposażenia kierowcy w wykresówki lub dokumenty potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu, a za naruszenie tegoż obowiązku przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność administracyjną.
- 3) Naruszenie art. 14 ust. 1-6 rozporządzenia nr 3820/85 w zw. z art. 14 ust. 7 tego rozporządzenia, art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85 w związku z art. 26 rozporządzenia nr 561/2006 oraz art. 31 ust. 2 ustawy o czasie pracy kierowców przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że art. 14 ust. 7 rozporządzenia nr 3820/85 zwalnia od obowiązku używania urządzenia rejestrującego (tachografu) i posiadania wykresówek, w przypadku gdy przy wyłączeniu, z mocy art. 4 pkt 3 rozporządzenia nr 3820/85 w zw. z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 3821/85, obowiązku instalowania i używania tachografu, tachograf został jednak zainstalowany w pojeździe i w związku z tym nieuzasadnioną odmowę zastosowania wobec skarżącego art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8 ustawy o transporcie drogowym oraz l.p. 1.7 załącznika do tej ustawy, podczas gdy zainstalowanie tachografu w pojeździe, pomimo możliwości uproszczonej ewidencji czasu pracy, obliguje do jego prawidłowego używania i tym samym wyposażenia kierowcy w wykresówki, a za naruszenie tegoż obowiązku przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność administracyjną.
Jak podnosi organ w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w sprawie bezsporne jest, że w dniu kontroli kierowca skontrolowanego pojazdu nie okazał wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu w dniach od 28 stycznia do 12 lutego 2007 r. Zatem, nieuzasadnione jest w ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną przyjęcie, że został naruszony art. 6 k.p.a., albowiem organy orzekające w niniejszej sprawie działały wyłącznie na podstawie przepisów prawa wymienionych w sentencji uchylonych decyzji, a uzasadnienie decyzji zawierało zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i prawne. W tej sytuacji, wobec prawidłowych ustaleń stanu faktycznego sprawy, Sąd winien był dokonać pełnej kontroli zastosowania przez organy prawa materialnego, a nie ograniczać się wyłącznie do oceny, dokonanej przez organy wykładni tylko niektórych przepisów prawa materialnego.
Jak podnosi skarga kasacyjna, nie godząc się ze stanowiskiem Sądu I instancji o braku podstaw do stosowania rozporządzenia nr 561/2006 z uwagi na to, że w dniu kontroli, tj. 12 lutego 2007 r., nie były penalizowane czynności stwierdzone w trakcie tej kontroli, organ odwoławczy był zobowiązany do stosowania przepisów obowiązujących w dniu wydania decyzji. Decyzja organu II instancji została wydana w dniu [...] września 2007 r., a więc w dacie obowiązywania powołanego wyżej rozporządzenia nr 561/2006. Podkreślił ponadto, że przedmiotowe naruszenie było penalizowane również w stanie prawnym obowiązującym przed dniem wejścia w życie rozporządzenia nr 561/2006, albowiem stosownie do przepisu art. 14 ust. 7 rozporządzenia 3820/85 skarżący nie był zwolniony z obowiązku używania tachografu i nie miał do niego zastosowania art. 4 pkt 3 rozporządzenia nr 3820/85.
W związku z powyższym uzasadnione było nałożenie w niniejszej sprawie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, tj. wykresówki lub dokument potwierdzający fakt nieprowadzenia pojazdu w dniach od [...] stycznia do [...] lutego 2007 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wyrażona w art. 183 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej powoduje, iż zasadnicze znaczenie przy rozpoznawaniu tego środka zaskarżenia przywiązywać należy do kwestii, w jaki sposób kasator sformułował zarzuty w stosunku do orzeczenia sądu administracyjnego pierwszej instancji.
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę granicach skargi (a zatem nie w całokształcie wszelkich związanych z daną sprawą zagadnień – tak jak sąd administracyjny pierwszej instancji), bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (która w niniejszej sprawie – w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a. – nie występowała).
Nie jest zatem rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego stawianie hipotez co do niewyartykułowanych jasno i precyzyjnie intencji kasatora, uzupełnianie bądź korygowanie sposobu ujęcia przez niego zarzutów kasacyjnych i generalnie przeprowadzanie oceny zaskarżonego orzeczenie w zakresie szerszym niż możliwy po uwzględnieniu kształtu sformułowanych przez kasatora zarzutów.
Powinnością kasatora dążącego do przeprowadzenia skutecznej krytyki orzeczenia sądu administracyjnego pierwszej instancji jest właściwe ich skonstruowanie.
Przystępując do oceny zarzutów skonstruowanych w konkretnej skardze kasacyjnej należy stwierdzić, że ich treść nie upoważniała do uwzględnienia wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku.
Przedmiotowa skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na zarzutach dotyczących naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Jednakże zarzut naruszenia przepisów postępowania nie zmierza do podważenia stanu faktycznego sprawy. Formułując zarzut obrazy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 6 k.p.a. strona wskazała, że uchybienie tym przepisom polegało na błędnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, iż organy nie orzekały na podstawie obowiązujących przepisów prawa.
Odnosząc się do powyższego przede wszystkim stwierdzić należy, że ocena obowiązywania w czasie przepisów prawa materialnego, a w konsekwencji prawidłowość ich zastosowania w sprawie, nie może być skutecznie podważana zarzutem naruszenia prawa procesowego. Ewentualna wadliwość w tym zakresie nie stanowi bowiem naruszenia przez sąd procedury sądowoadministracyjnej. Z podanych względów zarzut sformułowany w pkt I petitum skargi kasacyjnej nie mógł odnieść oczekiwanego przez stronę skutku.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, to zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, pierwszy z nich (pkt II ppkt 1 tiret pierwszy petitum skargi kasacyjnej) nie został należycie skonstruowany. Nieprecyzyjność i braki w jego ukształtowaniu wyłączają merytoryczne odniesienie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do postawionych przez kasatora tez.
W omawianym zarzucie kasator poruszył – krytykując orzeczenie sądu administracyjnego pierwszej instancji – niewłaściwą ocenę w zaskarżonym wyroku zagadnień intertemporalnych.
Zważyć należy, iż podnosząc w tym aspekcie naruszenie art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85 w związku z art. 26 rozporządzenia nr 561/2006 oraz art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, skarga kasacyjna nie powołała się w ogóle na art. 29 rozporządzenia nr 561/2006 istotnego przy ocenie daty wejścia poszczególnych uregulowań omawianego aktu prawnego.
W przypadku zaś art. 26 tego rozporządzenia pominięto sprecyzowanie, jakiej jego jednostki redakcyjnej dotyczy zarzut naruszenia prawa materialnego przez Sąd I instancji.
Dodać też wypada na marginesie, że również sam art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85 został wskazany przez kasatora ogólnikowo, bez sprecyzowania o naruszenie jakich to konkretnie norm w jego zróżnicowanej treści chodziło.
Nie wiadomo również jakie znaczenie miało powołanie przez kasatora na gruncie poruszanych w konkretnym zarzucie zagadnień art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców.
W świetle powyższych uwag rozpoznanie zastrzeżeń ujętych w omawianym zarzucie wymykało się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Odnosząc się natomiast do drugiego z zarzutów skargi kasacyjnej sformułowanych w jej petitum (pkt II ppkt 1 tiret drugi) zważyć trzeba, co następuje.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 3821/85, którego wykładni i zastosowania nie objęto podstawami skargi kasacyjnej – urządzenie rejestrujące jest instalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 3820/85.
Art. 14 w ust. 1 powołanego aktu wskazuje zaś, że wyłączeniu z ww. obowiązku instalowania i używania tachografu podlegały też pojazdy wykorzystywane m.in. (tiret pierwszy) do regularnych krajowych usług przewozu osób – podlegających rozporządzeniu nr 3820/85. W przypadku tego typu przewozów przedsiębiorca zobligowany był do sporządzania rozkładu jazdy i wykazu obowiązków, a kierowca zobowiązany był posiadać wyciąg z wykazu obowiązków i kopie rozkładu jazdy (o czym stanowi ust. 5).
Przypomnienia wymaga w tym miejscu, że według przyjętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przy wyrokowaniu stanu faktycznego sprawy, niepodważanego skargą kasacyjną, kierowca wykonywał przewóz osób w krajowym transporcie drogowym na linii regularnej W. –L., podczas kontroli okazał obowiązujący rozkład jazdy oraz plan swej pracy za wymagany okres, nie posiadał natomiast wykresówek, a pojazd wyposażony był w tachograf.
W tym stanie rzeczy istota sporu sprowadza się do oceny zasadności zarzutu dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 14 ust. 7 rozporządzenia nr 3820/05, polegającego na wadliwym – według autora skargi kasacyjnej – przyjęciu, iż przepis ten zwalnia z obowiązku używania urządzenia rejestrującego i posiadania wykresówek w przypadku, gdy – mimo wyłączenia obowiązku jego instalowania i używania – tachograf został jednak zainstalowany.
Nie można się zgodzić ze stanowiskiem GITD, że art. 14 ust. 1–6 ww. aktu, regulujący uproszczone zasady ewidencjonowania czasu pracy kierowców, stanowi wyjątek od reguły ewidencjonowania czasu pracy kierowców za pomocą wykresówek tylko w sytuacji, gdy adresaci tych norm nie posiadają tachografów.
Błędne jest założenie, że art. 14 ust. 7 powołanego rozporządzenia wyłącza stosowanie uproszczonych zasad ewidencji czasu pracy kierowców przewidziane art. 14 ust. 1–6 tego aktu, w sytuacji gdy pojazd wyposażony został w tachograf.
Nie znajduje uzasadnienia twierdzenie, że fakt instalacji tachografu jest równoznaczny z obowiązkiem jego prawidłowego używania. Wbrew wywodom kasatora za wykładnią dokonaną przez organ nie przemawia "jednoznaczne" i "niebudzące wątpliwości" brzmienie komentowanego uregulowania.
Skoro ust. 7 art. 14 omawianego artykułu wyłącza jego stosowanie wobec kierowców pojazdów wyposażonych w urządzenia rejestrujące – jednocześnie wskazując, że chodzi o urządzenia używane zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 3821/85 – to zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że dotyczy to sytuacji, gdy przedsiębiorca ma obowiązek instalowania i używania w pojazdach tachografu. Tymczasem – jak już wcześniej podnoszono – na mocy art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 3821/05 w rozpatrywanym przypadku obowiązek zainstalowania i używania tachografu został wyłączony, a przedsiębiorąca korzystając z możliwości jakie dawał mu art. 14 ust. 1-6 rozporządzenia nr 3820/85, nie miał obowiązku używania urządzenia rejestrującego, mimo że było w pojeździe zainstalowane.
W preambule rozporządzenia nr 516/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia nr 3821/85 jak również uchylającego rozporządzenie nr 3820/85 wprost wskazano na konieczność wprowadzania przepisów jaśniejszych i prostszych, fakt zaś podlegania kontroli przy użyciu standardowych przyrządów rejestrujących wszystkich regularnych krajowych i międzynarodowych przewozów osób określono jako pożądane (czyli na przyszłość).
Wykładni dokonanej przez organ nie popiera też, zdaniem składu orzekającego NSA, cel omawianych regulacji.
Niewątpliwie – jak wprost wskazano w preambule rozporządzenia 3821/85 – stosowanie urządzeń rejestrujących mogących wskazywać okresy aktywności określone w rozporządzeniu nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego miało na celu zapewnienie skutecznej kontroli stosowania tego prawodawstwa i przyczynienie się do poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego. Z celu tego nie można jednak wywieść obowiązku stosowania tachografów, w sytuacji gdy unijny prawodawca obowiązek ich zainstalowania i używania wyłączył.
Za takim rozumieniem art. 14 ust. 7 rozporządzenia nr 3820/85 opowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny (m.in. w wyrokach z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt II GSK 75/08, z dnia 11 września 2008 r. sygn. akt II GSK 333/08, czy z dnia z dnia 3 grudnia 2008 r. sygn. akt II GSK 533/08 i vide: wyrok NSA z dnia 12 lutego 2009 r. sygn. akt II GSK 769/08) wskazując, że z brzmienia interpretowanego przepisu nie można wywieść obowiązku używania tachografu, w sytuacji gdy nie istniał obowiązek prawny jego instalacji.
W świetle zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej skład orzekający w tej sprawie nie znajduje podstaw do odstąpienia od wykładni wyrażonej przez NSA w przywołanych wyżej wyrokach.
Z tych względów zarzut błędnej wykładni art. 14 ust. 7 ww. rozporządzenia nie stanowi usprawiedliwionej podstawy rozpoznawanej skargi kasacyjnej.
Odnosząc się do podniesionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej uwagi, że wobec skarżącego nie mogło mieć zastosowania wyłączenie z art. 4 pkt 3 rozporządzenia nr 3820/85 wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się, że konieczność jednolitej wykładni prawa wspólnotowego wyklucza uwzględnianie jednej wersji tekstu w oderwaniu od pozostałych. Skoro zaś art. 4 pkt 3 rozporządzenia nr 3820/85 został wadliwie przetłumaczony na język polski - to wyłączenie na jego tle obowiązku instalowania i używania urządzeń rejestrujących w istocie dotyczy pojazdów przeznaczonych do przewozu osób wykonywanego w ramach usług regularnych, których droga przebiegu nie przekracza 50 km.
Odrębną kwestią jest jednak możliwość stosowania wobec jednostki przepisu, który rzutuje na jej prawa i obowiązki, a z którym nie mogła się zapoznać wskutek braku opublikowania przepisu w prawidłowym brzmieniu (vide: wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2008 r. sygn. akt II GSK 31/08 i przywołany tam wyrok ETS z dnia 11 grudnia 2007 r. w sprawie C 161/06 Skoma-Lux, Zb. Orz. 2007, s. I-10841) dotyczący konsekwencji prawnych braku ogłoszenia aktu wspólnotowego w języku nowego Państwa Członkowskiego w organie publikacyjnym Unii Europejskiej.
Szczegółowe rozważanie tego problemu w niniejszej sprawie jest jednak o tyle bezprzedmiotowe, że w przypadku skarżącego znaczenie przesądzające miało wyłączenie obowiązku zainstalowania i używania urządzenia rejestrującego – o którym mowa w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 3821/05 – w oparciu o art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 3820/05.
Podsumowując: brak obowiązku używania tachografu – wynikający z wskazanych wyżej art. 3 ust. 1 rozporządzenia 3821/85 w zw. z art. 14 ust. 1–6 rozporządzenia nr 3820/85 – wskazuje, że kierowca nie miał obowiązku okazania wykresówek, a w konsekwencji nie znajduje uzasadnienia zastosowanie art. 92 ust. 1 u.t.d.
Skoro podstawy, na których oparto skargę kasacyjną, nie znajdują usprawiedliwienia, podlega ona oddaleniu.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 2 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.