Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 października 2011 r. o sygn. V SA/Wa 1160/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2011 r. o nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej.
Sąd I instancji przyjął, że odmowa przyznania wnioskowanej pomocy z uwagi na brak wskazania we wniosku aplikacyjnym numeru NIP-u była uzasadniona. Wynika to z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883 ze zm.). Obowiązek wpisania NIP wynikał z art. 38 ustawy z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186 ze zm.). Nie został naruszony § 8, § 9 i § 17 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia. Spółka z chwilą wpisu do rejestru stała się podmiotem prawa i przedsiębiorcą, a złożony wniosek jako niekompletny, podlegał powyższej ocenie.
Ocena powyższa nastąpiła w następującym stanie faktycznym. Spółka do Krajowego Rejestru Sądowego została wpisana w dniu [...] lipca 2010 r. a wniosek o przyznanie pomocy złożyła w ostatnim dniu naboru, to jest [...] lipca 2010 r. W międzyczasie nie otrzymała żadnych informacji o przyznaniu nr REGON i NIP. Nie wpisała nr NIP w polu 1.3.10 wniosku, gdyż go jeszcze nie otrzymała z Urzędu Skarbowego. Numerem NIP-u legitymowała się w momencie odmowy przyznania pomocy. Nigdy nie była wzywana przez organ o wskazanie tego numeru.
Sąd I instancji przy ocenie nie naruszył art. 7 i 8 k.p.a., skoro nie miały zastosowania w sprawie.
Z przyczyn powyższych skarga podlegała oddaleniu.
Skargę kasacyjną na powyższy wyrok w całości złożyła Spółka komandytowa "[...]" we W. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Wskazała jako naruszenie § 18 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia powołanego przez Sąd I instancji w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznania sprawy na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu podała, że posiadanie nr NIP nie jest warunkiem koniecznym do spełnienia przesłanki przy ubieganiu się o pomoc finansową. Wynika to z zakwestionowanych przepisów. Wymóg ten należało spełnić w momencie przyznawania pomocy. Naruszone przepisu doprowadziły do merytorycznej oceny wniosku, niekorzystnej dla strony. Wniesienie skargi stało się konieczne a podniesione zarzuty są uzasadnione i skarga kasacyjna powinna być uwzględniona.
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Podał, że zarzuty skargi kasacyjnej są nieuzasadnione a wyrok Sądu I instancji za zgodny z prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W tym trybie wpłynęła skarga kasacyjna w niniejszej sprawie i spełnia ona wymogi określone w art. 174, 175 § 1, 176 oraz 177 § 1 tej ustawy. Oznacza to, że zaistniały podstawy do merytorycznego jej rozpoznania.
Przepis art. 183 § 1 powołanej wyżej ustawy obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do rozpoznania sprawy w granicach skargi kasacyjnej. Sąd ten z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy. Stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie powołuje żadnych przepisów proceduralnych, o których mowa w art. 174 pkt 2 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym sprawy będącym podstawą wydania zaskarżonego wyroku. W konsekwencji dla oceny trafności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego miarodajny jest stan faktyczny ustalony przez Sąd w zaskarżonym wyroku. Tak ustalony stan faktyczny uzasadniał przyjętą przez Sąd I instancji podstawę do zastosowania prawa materialnego.
Kasator powołując naruszenie prawa materialnego, zarzuty sprowadził do niewłaściwej wykładni i niewłaściwego zastosowania § 18 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2008 r. Nr 139, poz. 883 ze zm.). Chodzi o ocenę, na jakim etapie postępowania nałożony został wymóg posiadania numeru NIP, a więc czy w momencie składania wniosku, czy w momencie przyznawania pomocy.
Rację ma kasator, że wymóg ten dotyczy momentu przyznawania pomocy, a nie momentu składania wniosku. Wynika to wprost z § 17 ust. 1 pkt 1 powyższego rozporządzenia, skoro nie ma tam mowy o konieczności podania przez wnioskodawcę informacji o numerze NIP. Przepis ten stanowi, że we wniosku o przyznanie pomocy wskazuje się numer identyfikacyjny, jeżeli został nadany. W sytuacji gdy przepis ten nie stanowi, że ma to być numer NIP, to nie daje podstaw do przyjęcia o obowiązku wpisania NIP-u we wniosku w chwili jego złożenia skutkującym nieprzyznaniem pomocy na podstawie § 18 ust. 1 omawianego rozporządzenia w związku z art. 22 ust. 3 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2007 r. Nr 64, poz. 427 ze zm.). Niezgodność wniosku z instrukcją, a tylko w niej wskazano konieczność podania numeru NIP we wniosku składanym o przyznanie pomocy, nie może być podstawą odmowy jak to przyjęto w niniejszym postępowaniu.
Instrukcja nie jest źródłem prawa, z którego mogłyby wynikać negatywne skutki w postaci nieprzyznania pomocy. Instrukcja nie może zatem definiować treści § 17 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia i wskazywać, że numer identyfikacyjny wymieniony w tym przepisie, to numer NIP. NIP, to numer identyfikacji podatkowej, a do postępowania objętego skargą kasacyjną przepisy podatkowe nie mają zastosowania. Podobny pogląd został już zaprezentowany przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 maja 2013 r. o sygn. II GSK 306/12, który podzielony jest także przez skład orzekający w niniejszej sprawie.
Należy ponadto zauważyć, że pozostałe także przepisy tego rozporządzenia nie wymagają od wnioskodawcy podania numeru NIP już w momencie składania wniosku, a jedynie został nałożony wymóg posiadania numeru identyfikacyjnego w momencie przyznawania pomocy. Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 5 tego rozporządzenia spółce prawa handlowego nieposiadającej osobowości prawnej pomoc jest przyznawana, jeżeli są spełnione warunki określone w § 8 i której został nadany numer identyfikacyjny. Zgodnie zaś z § 8 rozporządzenia o pomoc może ubiegać się spółka prawa handlowego nieposiadająca osobowości prawnej, jeżeli wykonuje we własnym imieniu działalność gospodarczą jako mikroprzedsiębiorca, spełnia warunki wymienione w § 4 pkt 1 lit. e/ i pkt 2 oraz § 6 pkt 3 i 4.
Wobec powyższego, trafnie wskazał kasator, że w sprawie powinien znaleźć zastosowanie § 18 ust. 3 rozporządzenia. Oznacza to, że skarżący powinien prawidłowo zostać wezwany do usunięcia braków we wniosku, to jest podania numeru NIP. Nie było zatem podstaw, aby w sprawie uzależniać rozstrzygnięcie z odwołaniem się do art. 38 ustawy z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym, jak to błędnie przyjął Sąd I instancji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak zarzutów naruszenia przepisów postępowania przy trafności podniesionych zarzutów naruszenia prawa materialnego stanowił podstawę do zastosowania w sprawie art. 188 ustawy wyżej cytowanej – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z tego też powodu wyrok Sądu I instancji należało uchylić i rozpoznać skargę, co też uczyniono poprzez uchylenie rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym piśmie.
Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w art. 203 pkt 1 i 205 § 1–3 powyższej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.