Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 października 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3202/13, oddalił skargę Zakładu Przetwórstwa Mięsnego,,G." J. Sp. jawna z siedzibą w S. G. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych z dnia 9 września 2013 r. nr....w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanego artykułu rolno – spożywczego.
Z uzasadnienie wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia.
W dniach 5, 12 marca 2013 r. inspektorzy Wojewódzkiej Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych w Łodzi, przeprowadzili w Zakładach Przetwórstwa Mięsnego "G." J. G. Sp. jawna z siedzibą w S. G. (dalej: Skarżąca), kontrolę w zakresie jakości handlowej przetworów z mięsa czerwonego oraz produktów mięsnych, w tym identyfikalności ich pochodzenia. Kontrola wykazała nieprawidłowości w oznakowaniu szynki, polegające na wskazaniu nazwy niezgodnej z prawdą tj. "szynka", podczas gdy w składzie wyrobu oprócz szynki, zastosowano skórki wieprzowe oraz mięso wieprzowe kl. III, co jest niezgodne z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej w związku z art. 47 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914, z późn. zm).
Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych w Łodzi decyzją z dnia 7 czerwca 2013 r., wymierzył skarżącej spółce karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za wprowadzenie do obrotu handlowego artykułu rolno - spożywczego zafałszowanego w rozumieniu art. 3 pkt 10 lit. b ustawy o jakości handlowej (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577, z późn. zm.).
Decyzją z dnia 9 września 2013 r., Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych (dalej:,"GIJHARS" lub,,Organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, organ odwoławczy podtrzymał wcześniej zajęte stanowisko organu I instancji podkreślając, że zgodnie z zapisami rozporządzenia (WE) Nr 178/2002, prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością - zapobieganie oszukańczym lub podstępnym praktykom, fałszowaniu żywności, oraz wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzać konsumenta w błąd.
W ocenie Organu II instancji, Skarżąca zastosowała nazwę niezgodną z prawdą, tj. "szynka konserwowa wieprzowa (wędlina grubo rozdrobniona parzona)", gdyż w składzie oprócz mięśni szynki zastosowano skórki wieprzowe oraz mięso wieprzowe kl. III, podczas gdy deklarowana jakość wyrobu o nazwie "szynka konserwowa wieprzowa wędlina grubo rozdrobniona parzona" winna być zgodna z Kartą Produktu nr... dla szynki konserwowej wieprzowej. Z ww. dokumentu wynika, że jest to wyrób "wykonany z mięśni szynki wieprzowej bez tłuszczu". Tymczasem z protokołu wyliczenia Quid wynika, że do produkcji przedmiotowego wyrobu użyto mięśni szynki odbłonionych, mięsa wieprzowego kl. III oraz skórek wieprzowych.
W ocenie Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych, zastosowana przez skarżącą spółkę nazwa "szynka konserwowa" wprowadza konsumenta w błąd, co do składu przetworu, sugerując, że jest to wyrób z mięśni szynki wieprzowej, a w rzeczywistości zawiera w swoim składzie oprócz mięśni szynki skórki wieprzowe, mięso wieprzowe kl. III (golonkę), a co za tym idzie buduje mylne wyobrażenie o produkcie, tym samym ogranicza możliwość swobodnej oceny produktu i może spowodować podjęcie przez konsumenta decyzji o kupnie, której inaczej by nie podjął. Biorąc pod uwagę składniki, z jakich wyprodukowano ww. środek spożywczy, nie powinien być on określony jako "szynka konserwowa wieprzowa". Nazwa "szynka" przez konsumentów kojarzona jest z mięśniem pozyskiwanym z tylnej części półtuszy wieprzowej z niewielką okrywą tłuszczową.
Na powyższą decyzję, Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych podtrzymał wcześniej zajęte stanowisko, szeroko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone decyzje nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, w tym unormowań wskazanych zarówno w ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno -spożywczych, w ustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, jak i rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. Zdaniem Sądu, organy Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, nie dopuściły się również naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm.; dalej: k.p.a.), art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.
WSA wskazał, iż z analizy akt administracyjnych wynika, że skarżąca pismem z dnia 25 kwietnia 2013 r. została poinformowana, w jakiej sprawie zostało wszczęte postępowanie administracyjne z urzędu oraz miała zagwarantowane prawo czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, z którego nie skorzystała, natomiast po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, zawiadomieniem z dnia 30 lipca 2013 r., skarżąca została poinformowana o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed jej ostatecznym rozstrzygnięciem przez organ II instancji, w terminie 7 dni od dnia odbioru pisma. Zawiadomienie zostało odebrane w dniu 6 sierpnia 2013 r., a zatem skarżąca miała możliwość skorzystania z przysługującego jej prawa wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów dotyczących zaniechania przeprowadzenia postępowania dowodowego, w działaniu organów administracji Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, bowiem dowodami w niniejszej sprawie były: ustalenia kontroli udokumentowane stosownym protokołem, który został podpisany w dniu 5 kwietnia 2013 r. przez stronę skarżącą; oświadczenie złożone w dniu 12 marca 2013 r.; protokół pobrania próbek z dnia 5 marca 2013 r. oraz sprawozdanie z badań nr....
Tak zebrany materiał dowodowy - będący podstawą ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie - był w ocenie Sądu pierwszej instancji wystarczający do ustalenia, że skarżąca wprowadziła do obrotu artykuł zafałszowany, zatem nie istniała potrzeba przeprowadzenia dodatkowych dowodów.
Zdaniem Sądu, również pozostałe zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.
W ocenie WSA, w sprawie bezsporny jest fakt, że na etykiecie zakwestionowanego produktu umieszczona została nazwa "szynka konserwowa wieprzowa" gdzie w skład wchodzą: mięso wieprzowe (61%), woda, skrobia ziemniaczana, sól, E450, E541, E452, E472c, stabilizatory: białko sojowe, E470, substancja zagęszczająca, aromaty E621, wzmacniacz smaku: E301, E316, przeciwutleniacze, E250, substancja konserwująca. Tymczasem, jak wynika ze składu produktu wg wyliczenia Quid produkt zawiera: szynkę odbłonioną, mięso wieprzowe kl. III, skórki wieprzowe, wodę/rosół technologiczny, sól, skrobię, substancję konserwującą E 250, ascorbian sodu, przyprawę Dan Szynka konserwowa, emulgator Emulfix.
Sąd I instancji, doszedł do przekonania, że Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych słusznie uznał, że umieszczona na etykiecie nazwa "szynka konserwowa wieprzowa" jest myląca dla konsumenta z uwagi na jej skład, do produkcji której użyto także składników innego rodzaju – mięsa wieprzowego kl. IIII (golonki) oraz skórek wieprzowych, podczas gdy z cytowanego przepisu art. 7 ustawy o jakości handlowej wynika, że nazwa jest jednym z obligatoryjnych elementów oznaczenia środka spożywczego. Główną funkcją nazwy jest; po pierwsze przekazanie precyzyjnej informacji odnośnie rodzaju produktu, po drugie nazwa ma za zadanie umożliwiać odróżnienie danego produktu od podobnych produktów, a także zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, nie może wprowadzać w błąd co do m.in. charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu (...).
Zdaniem Sądu użycie przez producenta nazwy "szynka konserwowa wieprzowa" na etykiecie sugeruje, iż jest to produkt pozyskiwany z tylnej części półtuszy wieprzowej z niewielką okrywą tłuszczową. W konsekwencji nazwa ta nie spełnia przypisanej jej w ustawie o jakości funkcji rzetelnej informacji oraz uniemożliwia konsumentowi odróżnienie tego produktu od innych produktów tego rodzaju, które zawierają tylko i wyłącznie mięso pozyskane z tylnej części półtuszy wieprzowej, bez dodatku golonki i skórek wieprzowych.
Sąd I instancji uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 3 pkt 10 lit. b ustawy o jakości handlowej, polegający na wprowadzeniu do obrotu artykułu rolno - spożywczego zafałszowanego, za w pełni zasadny, bowiem producent środków spożywczych jest zobowiązany stosować nazwę, która właściwie charakteryzuje produkt.
Zdaniem Sądu, Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych, wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Nadto oparł się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny, a swoje stanowisko uzasadnił zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu, GIJHARS w sposób prawidłowy zastosował w sprawie przepis art. 40a ust. 5, a uzasadnienie wysokości nałożonej kary jest klarowne.
Zakład Przetwórstwa Mięsnego,,G." J. Sp. jawna z siedzibą w S. G. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji domagając się uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i skierowanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Nadto, wniosła o zasądzenie od GIJHARS w Warszawie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
W skardze kasacyjnej zarzuciła:
1.Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 47 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, sprowadzające się do wadliwego przyjęcia, iż w świetle stanu faktycznego sprawy użycie przez Spółkę nazwy środka spożywczego "szynka konserwowa", dla produktu do produkcji którego oprócz mięśni włóknistych szynki, wykorzystano mięso kat. III oraz skórki wieprzowe, stanowi o zafałszowaniu artykułu spożywczego,
- 2. Naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 141 § 4 w związku z art. 133 § 1 i 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) mające istotny wpływ na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, poprzez arbitralne i nieoparte w materiale dowodowym sprawy zdefiniowanie środka spożywczego "szynka konserwowa".
- 3. Art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. mające istotny wpływ na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia poprzez:
- - zaniechanie ustosunkowania się do zarzutów skarżącego, w przedmiocie naruszenia przez organy art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a., poprzez niewskazanie źródeł dowodowych, w oparciu o które organy administracji I i II stopnia dokonały ustalenia, zakresu pojęciowego "szynka konserwowa" i zaakceptowanie oceny organów, pomimo, iż akta sprawy nie wskazywały w oparciu o jakie dane organ poczynił konstatację, w zakresie interpretacji pojęcia "szynka",
- - pominięcie dowodów przedłożonych przez stronę, wskazujących na zwyczajowe i rodzajowe określenie pojęcia "szynka", podważających konstatację organów, i ograniczenie się w tym zakresie do wskazania, iż dowody powyższe nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bez uzasadnienia przyczyn takiego stanowiska,
- - dowolne przyjęcie, iż w następstwie zastosowania zafałszowanego oznaczenia produktu Skarżący osiągnął dodatkowe dochody, pomimo, iż wniosek taki nie wypływał ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przewidzianych prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.
Z treści skargi kasacyjnej wynika, że jej autor odwołuje się do obu podstaw kasacyjnych określonych w art.174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., a to oznacza, że stawia Sądowi I instancji zarzuty dotyczące zarówno naruszenia prawa materialnego jak i zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania.
Przystępując do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej należy na wstępie podkreślić, że związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił sąd administracyjny, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.
Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art.174 pkt.2 p.p.s.a. należy stwierdzić, że w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. strona wnosząca skargę kasacyjną winna powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym w jej ocenie uchybił Sąd I instancji, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie odwołując się do treści art.174 pkt 2 p.p.s.a. zauważyć należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed Sądem I instancji. Oznacza to, że obowiązkiem kasatora jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny. Innymi słowy kasator winien wskazać przepisy które jego zdaniem zostały naruszone oraz uzasadnić, na czym konkretnie to naruszenie polegało, a także wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedstawienie powyższych uwag odnoszących się do wymogów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej było o tyle zasadne, że autor skargi kasacyjnej odwołując się do podstawy kasacyjnej opisanej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art.141 § 4 p.p.s.a. w związku z art.133 § 1 p.p.s.a. i w związku z art.134 § 1 p.p.s.a. poprzez arbitralne i nieoparte w materiale dowodowym sprawy zdefiniowanie środka spożywczego "szynka konserwowa" oraz zaniechanie ustosunkowania się do zarzutów skargi, pominięcie dowodów przedłożonych przez stronę i dowolne przyjęcie, że w następstwie zastosowania zafałszowanego oznaczenia produktu skarżący osiągnął dodatkowe dochody.
W tym miejscu należy stwierdzić, że ostatni z przytoczonych zarzutów polega na nieporozumieniu, bowiem z akt sprawy nie wynika aby Sąd I instancji przyjął, że skarżący osiąga dodatkowe dochody w wyniku zastosowania zafałszowanego oznaczenia produktu.
Przedstawione powyżej zarzuty skargi kasacyjnej w istocie zmierzają do wykazania, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania bowiem zaakceptował poczynione przez organy ustalenia z naruszeniem wymagań dotyczących ustalenia stanu faktycznego sprawy.
W związku z powyższym przystępując do oceny zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art.133 § 1 p.p.s.a. wyjaśnić należy, że z przyjętej na jego gruncie regulacji wynika, iż sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy (z wyjątkiem sytuacji, o której mowa w art.55 § 2 p.p.s.a.), co oznacza, iż sąd ten orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, uwzględniając przy tym, jak to wynika z art.106 § 4 p.p.s.a. powszechnie znane fakty, a także dowody uzupełniające z dokumentów - art.106 § 3 p.p.s.a. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest to, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, a obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy, rozumiany jako oparcie rozstrzygnięcia na istotnych w sprawie faktach udokumentowanych w aktach i stanowiących przedmiot analizy sądu administracyjnego, oznacza orzekanie na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy oraz zakaz wykraczania poza ten materiał (vide wyrok NSA z 26.06.2009 r. I FSK 470/08, wyrok NSA z 2.12.2010 r. I GSK 806/10 niepublikowane).
W związku z powyższym stwierdzić należy, że z naruszeniem obowiązku określonego w art.133 § 1 p.p.s.a. będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy kontrola legalności zaskarżonego aktu administracyjnego doprowadzi do przedstawienia przez sąd administracyjny stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach i ustaleń dokonanych w zaskarżonym akcie administracyjnym (vide wyrok NSA z 19.10. 2010 r. II OSK 1645/09 niepublikowany). W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.
Ponadto podkreślić należy, że zgodnie z treścią art.134 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jakkolwiek z przywołanego przepisu wynika, że sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to jednak związany jest granicami danej sprawy, albowiem ustawodawca wprost stanowi, że "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy". Oznacza to, że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem, innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Przywołany przepis wyraźnie i jednoznacznie determinuje więc zakres kognicji sądu administracyjnego.
Sąd operuje bowiem w granicach sprawy, którą jest sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem, co prowadzi do wniosku, że tym samym wyznacza on przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego oraz jego ramy. Granice kontroli sądowoadministracyjnej wyznaczone więc zostają przez granice sprawy administracyjnej, na którą składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe (vide wyrok NSA z 27.10. 2010 r., sygn. akt I OSK 73/10; wyrok NSA z 18.05. 2010 r., sygn. akt II OSK 854/09; wyrok NSA z 28.09. 2010 r., sygn. akt I GSK 1158/09; wyrok NSA z 8.12. 2010 r., sygn. akt I GSK 618/09). Innymi słowy, granice rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego określa sprawa administracyjna będąca przedmiotem zaskarżenia. Zaskarżenie konkretnej decyzji administracyjnej (aktu) oznacza, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego staje się ta sama sprawa, która została tą decyzją (aktem) rozstrzygnięta.
Tak więc badając legalność zaskarżonej decyzji sąd administracyjny powraca do materialnego stosunku administracyjnoprawnego, który stanowił przesłankę wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego oraz wydania decyzji. Ze wskazanych wyżej obowiązków Sąd I instancji wywiązał się w sposób prawidłowy, nie dający podstaw do skutecznego postawienia zarzutu naruszenia przepisu art.134 § 1 p.p.s.a.
W ocenie NSA nie jest także zasadny zarzut odnoszący się do naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art.141 § 4 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd I instancji zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wszystkie elementy, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. W związku z powyższym należy podkreślić, że art.141 § 4 p.p.s.a. wymienia elementy, które powinny znaleźć się w uzasadnieniu, a mianowicie: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto uzasadnienie powinno zawierać wskazania, co do dalszego postępowania, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jako samodzielna podstawa kasacyjna może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (vide uchwała NSA z 15.02. 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010 nr 3, poz. 39, wyrok NSA z 20.08. 2009 r., II FSK 568/08, niepublikowany).
Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Tak więc sam fakt, że strona skarżąca nie zgadza się z rozstrzygnięciem i jego uzasadnieniem nie może oznaczać, że uzasadnienie wyroku nie spełnia wymogów określonych w powołanym wyżej przepisie prawa.
Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej okoliczności faktyczne nie budzą w tej sprawie żadnych wątpliwości. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżąca spółka została ukarana za wprowadzenie do obrotu artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego pod nazwą "Szynka konserwowa wieprzowa (wędlina grubo rozdrobniona). W ocenie NSA nie ma żadnych podstaw do kwestionowania zarówno faktu oferowania przez skarżącą spółkę "szynki konserwowej wieprzowej (wędlina grubo rozdrobniona)" do sprzedaży, jak i tego, że oferowany produkt był artykułem rolno - spożywczym zafałszowanym w rozumieniu art.3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych. Wskazuje na to materiał dokumentacyjny zgromadzony w aktach sprawy w postaci protokołu kontroli podpisanego w dniu 5 kwietnia 2013 roku przez stronę skarżącą, oświadczenia złożonego w dniu 12 marca 2013 roku, protokołu pobrania próbek do badań oraz sprawozdania z badań.
Okoliczności faktycznych wynikających z tych dokumentów skarżący nie podważył. Trafnie więc Sąd I instancji uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, który stanowił podstawę do ustalenia stanu faktycznego sprawy, był kompletny z punktu widzenia przesłanek ustawowych warunkujących ustalenie, iż skarżąca spółka wprowadziła do obrotu zafałszowany produkt, która to okoliczność faktyczna determinowała zastosowanie regulacji z art.40a ust.1pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych. W omawianym zakresie zasadnie Sąd I instancji odwołał się do regulacji prawnych odnoszących się do obowiązków dotyczących oznakowania artykułu rolno - spożywczego wprowadzanego do obrotu, wskazując na treść art.6 ust.1 i ust.2 ustawy o jakości handlowej oraz art.45 ust.2, art.46 ust.1 pkt 1 i art.48 ust.1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Poza sporem pozostaje okoliczność, że opisany na etykiecie produktu skład nie odpowiadał temu, który został ustalony w wyniku badań laboratoryjnych.
Przechodząc do oceny zasadności zarzutu zgłoszonego w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art.174 pkt 1 p.p.s.a. należy zauważyć, że autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art.47 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia w związku z art.6 ust.2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez niewłaściwe zastosowanie sprowadzające się do przyjęcia, że w świetle stanu faktycznego sprawy użycie nazwy produktu "szynka konserwowa", dla produktu do produkcji którego, oprócz mięśni włóknistych szynki wykorzystano mięso kategorii III oraz skórki wieprzowe, stanowi o zafałszowaniu produktu. Oczywistym jest, że skoro skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem prawnym dla wzruszenia rozstrzygnięcia Sądu I instancji to musi spełniać wszystkie ustawowe wymogi, w szczególności formalnoprawne, w tym odnoszące się do przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia.
Przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis prawa naruszony przez Sąd I instancji z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej tego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie ma kompetencji dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną konkretyzacji, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony. W niniejszej sprawie wskazany mankament skargi kasacyjnej odnosi się do ogólnie wskazanego art.47 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia (vide wyrok NSA z dnia 20.08.2008 r. II FSK 557/07 niepublikowany, J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd.2, s.382).
Ponadto należy stwierdzić, że przedstawiając zarzut naruszenia prawa materialnego kasator odwołuje się do ustaleń faktycznych stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, a w sytuacji bezskuteczności zarzutów skargi kasacyjnej odnoszących się do okoliczności faktycznych stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia uznać należy, że przedstawiony zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku bowiem zasadnie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organu wskazujące na wprowadzenie przez skarżącą spółkę do obrotu zafałszowanego artykułu rolno- spożywczego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt. 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.