Uzasadnienie
WojewHódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 lutego 2008 roku, sygn. akt VI SA/Wa 2206/07, uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 roku nr [...] oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2007 r. nakładającą na R. A. W. karę pieniężną w wysokości 8 000,00 zł, za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.
Sąd przyjął następujący stan faktyczny:
W dniu [...] października 2006 r. funkcjonariusz Wojewódzkiego Inspektoratu Drogowego w W. zatrzymał do kontroli w miejscowości P., na drodze krajowej nr [...], samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...], którego kierowcą był R. A. W. Z ustaleń zawartych w protokole wynikało, że kierowca ten zarobkowo, bez posiadania wymaganej licencji, przewoził pasażera, od którego pobrał wynagrodzenie za przewóz w kwocie [...] zł. Ustalenia te potwierdził przewożony pasażer, który został przesłuchany w charakterze świadka.
Kierujący pojazdem R. A. W. odmówił podpisania protokołu i zaprzeczył stawianemu zarzutowi.
Ostateczną decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], nakładającą na kierowcę karę pieniężną w kwocie 8 000 zł, z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. Decyzja ta została wydana na podstawie przepisów art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 1.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz.2088 ze zm.).
W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący R. A. W. podniósł zarzut błędnego ustalenia faktu jakoby pobrał należność w kwocie [...] zł za opisany wyżej przewóz. Ponadto, powołując się na przepis art. 3 ust.1pkt.1 ustawy o transporcie drogowym zarzucił, że nie mają do niego zastosowania przepisy ustawy o transporcie drogowym, skoro posiadany przez skarżącego pojazd jest zarejestrowany na 5 osób.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 2206/07 uchylił decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz stwierdził, że decyzje te nie podlegają wykonaniu.
W ocenie Sądu I instancji decyzje powyższe wydane zostały z naruszeniem art. 10 i art. 79 § 2 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Istotnym bowiem dowodem, na podstawie którego poczynione zostały ustalenia co do pobrania przez skarżącego należności za przewóz, jest protokół z przesłuchania świadka J.W. Jednakże, z naruszeniem postanowień art. 79 § 2 K.p.a., funkcjonariusz kontrolujący skarżącego nie zapewnił mu udziału w czynnościach przesłuchania wspomnianego świadka. W świetle powołanego przepisu, strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, a w szczególności może zadawać pytania świadkom oraz składać wyjaśnienia. W rozpoznawanej sprawie naruszono też przepis art. 10 § 1 K.p.a. mówiący o obowiązku zapewnienia stronie przez organ czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Opisane wady zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji były powodem ich uchylenia.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Główny Inspektor Transportu Drogowego zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) polegające na:
- - nie zamieszczeniu w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania, pomimo uwzględnienia skargi,
- - sporządzeniu lakonicznego uzasadnienia zaskarżonego wyroku i nie odniesieniu się do całości materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed organami administracyjnymi, co wywołuje uzasadnione przekonanie, że Sąd I instancji nie objął zakresem swoich rozważań całokształtu okoliczności sprawy, a co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Powołując się na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji., a także orzeczenie o kosztach postępowania, w tym o kosztach zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną R. A. W. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Jako nietrafny ocenił zarzut nie zamieszczenia w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania i podniósł, że Sąd I instancji wymienił art. 79 § 2 i 10 § 1 K.p.a. jako przepisy naruszone przez organy administracji a nie budzi wątpliwości, w świetle uzasadnienia wyroku, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny zapewnić skarżącemu możliwość udziału w czynnościach przesłuchania świadka J. W. Stwierdził też, że nawet jeśli przyjąć, iż uzasadnienie wyroku dotknięte jest wadą wskazaną w kasacji, to skoro orzeczenie Sądu I instancji, mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, z mocy art. 184 P.p.s.a. skarga kasacyjna winna zostać oddalona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna została oparta na podstawie wymienionej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. tj. zarzucie naruszenia przepisów postępowania: art. 141 § 4 i 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. polegającym na:
- - nie zamieszczeniu w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania mimo uwzględnienia skargi, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,
- - sporządzeniu lakonicznego uzasadnienia i nie odniesieniu się do całości materiału dowodowego zgromadzonego przed organami administracyjnymi wywołującym przekonanie, że Sąd I instancji nie objął zakresem swoich rozważań całokształtu okoliczności sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wynika z powyższego, że zarzut skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do zarzutu wadliwości uzasadnienia sporządzonego przez Sąd I instancji. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej wówczas, gdy treść uzasadnienia nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej orzeczenia. Sytuacja taka zachodzi wówczas, gdy nie ma możliwości dokonania jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia, a zatem ustalenia przesłanek, którymi kierował się sąd pierwszej instancji, podejmując zaskarżone orzeczenie (por. Hanna Knysiak-Molczyk w: Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym s. 242).
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wyjaśnił na czym polegało naruszenie przez organy administracji art. 79 § 2 K.p.a. oraz wskazał w jaki sposób to naruszenie wpłynęło na podjęte przez organ rozstrzygnięcie. Stwierdził bowiem, że z naruszeniem art. 79 § 2 K.p.a., funkcjonariusz kontrolujący skarżącego nie zapewnił mu udziału w czynnościach przesłuchania świadka J.W. mimo, że w myśl wskazań tego przepisu, strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, a w szczególności zadawać świadkom pytania oraz składać wyjaśnienia. Wskazał także, że tym samym naruszony został przepis art. 10 § 1 K.p.a., stanowiący o obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania.
Sąd I instancji nie sformułował wprawdzie wprost i nie przedstawił wskazań co do dalszego postępowania przed organami administracji ale wskazania te wynikają w sposób wyraźny z przesłanek, które wymienione zostały jako przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd wyjaśnił, że istotnym w sprawie dowodem, stanowiącym podstawę ustaleń co do pobrania przez skarżącego należności za przewóz, jest dowód z zeznań J.W. oraz wskazał powody dla których uznał, że dowód ten przeprowadzony został wadliwie, z naruszeniem art. 79 § 2 K.p.a.
Wskazania co do dalszego postępowania wynikają więc jednoznacznie z powyższych przesłanek bowiem prowadzą do wniosku, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organów administracji będzie przeprowadzenie postępowania dowodowego z poszanowaniem opisanych wyżej wymogów art. 79 § 2 K.p.a. i art. 10 § 1 K.p.a.
Nie jest też usprawiedliwiony zarzut nie odniesienia się przez Sąd I instancji "do całości materiału dowodowego zgromadzonego przed organami administracyjnymi, co wywołuje uzasadnione przekonanie, że Sąd I instancji nie objął zakresem swoich rozważań całokształtu sprawy, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy". Uzasadniając powyższy zarzut skarżący wskazał, że Sąd nie ustosunkował się do zeznań świadka K.S., "który potwierdził regularność usług świadczonych przez skarżącego polegających na świadczeniu usług przewozowych osób z pominięciem wymagań określonych w ustawie o transporcie drogowym".
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji istotnie nie odniósł się do ustaleń przeprowadzonych przez organy administracji na podstawie zeznań tego świadka. Z tak sformułowanego zarzutu nie wynika jednak w jaki sposób powyższe uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy zważywszy, że Sąd w sposób bezsporny zakwestionował prawidłowość przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego w oparciu o zeznania świadka J. W., które to zeznania były istotnym w sprawie dowodem.
Już wadliwość czynności podjętych w postępowaniu dowodowym z udziałem świadka J. W., prowadziła do uchylenia zaskarżonej decyzji i nie mogły jej sanować czynności dowodowe przeprowadzone z udziałem innego świadka, zeznającego jak to wynika z treści zarzutu, co do innych okoliczności.
Zarzut nie odniesienia się do zeznań świadka K. S. nie mógł stanowić uchybienia, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wobec tego, że z wymienionych wyżej powodów skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.