Uzasadnienie
Objętym skargą kasacyjną postanowieniem z dnia 29 grudnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę I. z siedzibą w T., N. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 maja 2005 r. – utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia 15 grudnia 2004 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie z wniosku wskazanej spółki, dotyczącego unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy COLUMBO R-136424.
Uzasadniając swe rozstrzygnięcie Sąd I instancji stwierdził, że nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie braki formalne przedmiotowej skargi, tzn. w zakresie pełnomocnictwa do jej sporządzenia oraz występowania w sprawie przed sądami administracyjnymi, oraz co do dokumentu określającego w świetle właściwego rejestru przedsiębiorców osoby upoważnione do reprezentowania konkretnej spółki.
Dochodząc do takiego wniosku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, iż z niniejszą sprawą łączy się inna sprawa (sygn. akt VI SA/Wa 1747/05) ze skargi I. z siedzibą w T., N. – której przedmiotem jest kwestionowanie zawieszenia postępowania dotyczącego unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy COLUMBO T-136425 i również w tej sprawie wezwano do usunięcia "analogicznych" braków formalnych skargi.
Skarżąca spółka "uzupełniła" je "pismem z dnia 27 października 2005 r.", załączając dokumenty zgodnie z wezwaniem. Z pisma przewodniego wynika jednak – jak podkreślił Sąd I instancji – iż dotyczy ono wyłącznie sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 1747/05. Załączając dokumenty zgodnie z wezwaniem, pełnomocnik opłacił złożone pełnomocnictwo opłatą skarbową do jednej sprawy.
W tej sytuacji, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę złożoną w niniejszej sprawie należało odrzucić zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – powoływanej dalej jako p.p.s.a.
W złożonej skardze kasacyjnej skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości opisanego wyżej postanowienia Sądu I instancji i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Skarga kasacyjna oparta została na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. i zarzucała zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie doszło do uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W uzasadnieniu tak sformułowanego zarzutu podniesiono, że odpowiadając na wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik strony skarżącej złożył pismo z dnia 27 października 2005 r., do którego dołączył pełnomocnictwo podpisane przez Prezesa skarżącej spółki R. F. oraz wyciąg z właściwego rejestru dotyczący tej spółki, świadczący o umocowaniu R. F. do podpisania przedstawionego pełnomocnictwa.
Zakres tego pełnomocnictwa obejmował zaś przedmiot obu "analogicznych" spraw, tzn. VI SA/Wa 1746/05 oraz VI SA/Wa 1747/05 i tylko z uwagi na błąd maszynowy w piśmie przewodnim nie podano sygnatury sądowej obu tych spraw. Kwestia ta, podobnie jak i fakt skasowania opłaty skarbowej jedynie na kwotę 15 zł nie upoważniała Sądu I instancji do przyjęcia, iż wolą skarżącej spółki było usunięcie braków formalnych tylko w sprawie o sygn. akt VI SA 1747/05. Braki formalne zostały bowiem usunięte także w zakresie dotyczącym niniejszej sprawy, a w tej sytuacji zastosowanie w niej rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oznacza naruszenie tego przepisu, które wpłynęło na wynik sprawy.
Odpowiadając na skargę kasacyjną, uczestnik postępowania A. P. Spółka Akcyjna z siedzibą w R. wniosła o jej oddalenie, podzielając argumentację przedstawioną przez Sąd I instancji i akcentując, że od pełnomocnika występującego w sprawie sądowej należy wymagać profesjonalnej i należytej staranności przy wszystkich czynnościach procesowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest zasadna.
Zgodnie z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483), powoływanej dalej jako Konstytucja RP – Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.
Jedną z fundamentalnych wartości państwa prawnego jest prawo do sądu (art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP).
Stosując przepisy prawa dotyczące postępowania przed sądem, należy mieć na względzie wskazania wynikające z wymienionych wyżej norm konstytucyjnych.
Obligują one do ścisłego i zgodnego z ratio legis postrzegania wszelkich uregulowań przewidujących sankcje w postaci odstąpienia przez Sąd od merytorycznego rozpatrzenia przedstawionej przez stronę sprawy.
W myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi.
Przyjąć trzeba, że chodzi tu o sytuację zlekceważenia przez stronę wezwania do usunięcia braków formalnych skargi o istotnym charakterze, tzn. takich, których istnienie stanowi przeszkodę do nadania skardze dalszego biegu (merytorycznego rozpoznania sprawy).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie trafnie przyjął, iż taki charakter miały przeszkody wynikające z braku udokumentowania przy składaniu niniejszej skargi pełnomocnictwa do występowania w postępowaniu sądowym. Brak ich uwzględnienia mógłby prowadzić bowiem do nieważności postępowania sądowego.
Rozstrzygając jednak w niniejszej sprawie, Sąd I instancji nie skoncentrował się na mającej zasadnicze znaczenie dla zastosowania sankcji przewidzianej w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. kwestii, tzn. ocenie, czy w wyniku znanego mu z urzędu faktu złożenia w zakreślonym w wezwaniu Sądu terminie dokumentów dołączonych do pisma strony z dnia 27 października 2005 r. nie wynikało właśnie usunięcie przeszkód formalnych do nadania biegu także przedmiotowej skardze (strona skarżąca zwraca uwagę, iż z przedłożonych przez nią wówczas dokumentów wynikało pełnomocnictwo obejmujące swym zakresem zarówno sprawę VI SA/Wa 1747/05, jak i sprawę niniejszą).
Zgodzić się należy też ze skargą kasacyjną, iż na tę, mającą zasadnicze znaczenie ocenę nie wpływały mankamenty pisma przewodniego w zakresie podania sygnatury niniejszej sprawy, czy też wysokość uiszczonej opłaty skarbowej.
W okolicznościach niniejszej sprawy za nieprzekonujące uznać należało zatem twierdzenie Sądu I instancji o woli strony skarżącej ograniczenia skutków dokonanego uzupełnienia braków formalnych tylko do sprawy sygn. akt VI SA/Wa 1747/05.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 185 § 1 p.p.s.a.