Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 664/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c, w zw. z art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. Ż. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję W.-M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2012 r. i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy.
W dniu [...] października 2011 r. na punkcie kontrolnym G. (dr nr 7; km 156+160) zatrzymano do kontroli pojazd marki Mercedes Benz Sprinter 319 CDI 4x4 nr rej. [...] (dowód rejestracyjny wskazujący jako rodzaj pojazdu "samochód ciężarowy" oraz wskazujący dopuszczalną masę całkowitą "3500 kg") należący do przedsiębiorstwa M. Ż. "K." z siedzibą w L. M. i kierowany przez pracownika - kierowcę W. S.. W trakcie kontroli w pojeździe znajdowało się łącznie 5 osób z kierowcą. M. Ż. posiadał licencję nr [...] oraz zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym nr [...]. Wypisy z ww. dokumentów zostały okazane w trakcie kontroli. W dacie kontroli ww. pojazd nie był zgłoszony do przedmiotowej licencji.
W dniu 1 stycznia 2012 r. weszła w życie ustawa z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454 – dalej ustawa zmieniająca):
- - zmieniająca brzmienie art. 92, art. 92a, art. 93 – 95 ustawy o transporcie drogowym;
- - dodająca do treści ustawy art. 92b i art. 92c;
- - uchylająca dotychczasowy złącznik nr 1 do ustawy oraz
- - dodająca załączniki nr 1 – 3.
Zgodnie z dyspozycją art. 10 ustawy nowelizującej, przepisy ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie.
Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. W.-M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu ww. kontroli z dnia [...] października 2011 r., nałożył na M. Ż. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą M. Ż. "K." z siedzibą w L. M. karę pieniężną w wysokości 5.800 zł z rozbiciem na:
- - 800 zł – za niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie (podstawa prawna wskazana przez organ: art. 92a ust. 1, ust. 6 i ust. 7 ustawy o transporcie drogowym oraz pozycja 1.4. załącznika nr 3 do ustawy);
- - 5.000 zł – wykonywanie przewozu regularnego pojazdem innym niż autobus (podstawa prawna wskazana przez organ: art. 92a ust. 1, ust. 6 i ust. 7 ustawy o transporcie drogowym oraz pozycja 2.4. załącznika nr 3 do ustawy).
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia (w zakresie nałożenia kary 800 zł) organ wskazał, że podczas prowadzonego postępowania (zawiadomienie o jego wszczęciu wysłane zostało stronie 4 listopada 2011 r.) ustalono w Starostwie Powiatowym w M., iż kontrolowany pojazd do dnia [...] listopada 2011 r. nie został zgłoszony do licencji nr [...]. Ponadto ustalono, że kontrolowany pojazd nie został zgłoszony do licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego transportu osób.
Organ powołując się na brzmienie art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 3 pkt 8 i art. 14 ust.1 ustawy o transporcie drogowym oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2008 r. (sygn. akt II GSK 156/08) wskazał, że wykonywanie transportu drogowego jest możliwe tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielenia licencji. Przedsiębiorca M. Ż. był w posiadaniu kontrolowanego pojazdu od dnia [...] sierpnia 2011 r. i mimo braku zgłoszenia pojazdu do licencji wykonywał nim w dniu kontroli, tj. w dniu [...] października 2011 r., przewóz osób w krajowym transporcie drogowym.
Konsekwencją powyższego było zastosowanie l.p. 1.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i nałożenie kary w wysokości 800 zł za niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzieli licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8 ustawy, w wymaganym terminie.
Uzasadniając wydaną decyzję w zakresie nałożenia kary 5.000 zł za wykonywanie przewozu regularnego pojazdem innym niż autobus organ wskazał, że w trakcie kontroli stwierdzono, iż sporny pojazd nie jest autobusem tylko pojazdem ciężarowym o łącznej ilości osób 3, zgodnie z wpisem w dowodzie rejestracyjnym w pozycji S1. Dopuszczalna masa całkowita pojazdu wynosiła 3,5 tony. Ponadto pojazd został przebudowany i przystosowany do przewozu dziewięciu osób łącznie z kierowcą. W momencie kontroli pojazd nie został dopuszczony do ruchu ze względu na wykonanie przebudowy i brak badań technicznych po przebudowie pojazdu.
Pojazdem takim nie można wykonywać przewozu na linii regularnej, gdyż taki pojazd nie jest autobusem. Zgodnie bowiem z art. 18b ust. (nie wskazano) pkt 5 ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18 ustawy. Z kolei zgodnie z art. 2 pkt 41 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, autobus to pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą.
Organ wyjaśnił, że w realiach sprawy faktem jest, iż przedsiębiorca wykonywał krajowy transport drogowy osób pojazdem innym niż autobus, tj. pojazdem ciężarowym, co jest zabronione. W konsekwencji powyższego należało więc zastosować l.p. 2.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który karą 5.000 zł sankcjonuje wykonywanie przewozu regularnego pojazdem innym niż autobus.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji, podtrzymując zawartą w niej argumentację. Uznał też za niezasadny zarzut zastosowania przez organ pierwszej instancji przepisów nieobowiązujących w chwili kontroli. Wyjaśnił, że w świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu do dnia 1 stycznia 2012 r., przewoźnik drogowy obowiązany był zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania (art. 14 ust. 1 ustawy). Jeżeli zmiany danych, o których mowa w art. 14 ust. 1, obejmowały dane zawarte w licencji, przedsiębiorca obowiązany był wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji (art. 14 ust. 2). Za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji nakładana była kara 8.000 zł (l.p. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym).
Z kolei za wykonywanie transportu drogowego osób w zakresie przewozów regularnych pojazdem innym niż autobus nakładana była kara pieniężna w wysokości 1.000 zł, zgodnie z l.p. 2.4 załącznika do ustawy.
W chwili orzekania przez organ I instancji zmienił się stan prawny. Zgodnie z dyspozycją art. 10 ustawy nowelizującej, przepisy ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie.
W załączniku nr 3 do znowelizowanej ustawy pod l.p. 1.4 znajduje się obecnie naruszenie polegające na niezgłoszeniu na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 800 zł. Z kolei pod pozycją 2.4. załącznika nr 3 wpisano naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego pojazdem innym niż autobus, które obecnie sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 5.000 zł.
M. Ż. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., który zaskarżonym wyrokiem skargę uwzględnił. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 16 września 2011 roku o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie 1 stycznia 2012 roku, przepisy ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie. W rozpoznawanej sprawie kontrola pojazdu miała miejsce w dniu [...] października 2011 r., zatem należało przyjąć, że w tym dniu doszło faktycznie do wszczęcia postępowania administracyjnego, a nie w listopadzie jak wskazuje organ, jednakże z pewnością wszczęcie postępowania nastąpiło przed nowelizacją ustawy, do której odnosi się przepis art.
10. Wobec zarzutu skargi należało ustalić, które przepisy starej czy nowej ustawy należy stosować w sprawie. Wprawdzie ustawodawca uregulował zagadnienia intertemporalne związane z wejściem w życie omawianej regulacji, to jednak w tej sprawie konieczne jest zajęcie stanowiska, czy stosowanie przez organy prawa nastąpiło z poszanowaniem zakazu działania prawa wstecz wynikającego z ustanowionej przepisem art. 2 Konstytucji RP zasady demokratycznego państwa prawnego. Sąd podkreślił, że kara administracyjna za czyn zakazany mający charakter zdarzenia jednorazowego, czasowo zamkniętego, powinna być wymierzona na podstawie przepisów obowiązujących w dacie zdarzenia, tj. naruszenia zakazu, a do odpowiedzialności karnoadministracyjnej odnosi się także zasada z art. 42 Konstytucji RP, w myśl której odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto dopuścił się czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia.
Dalej Sąd I instancji wskazał, że w dacie kontroli, tj. w dniu [...] października 2011 roku, za wykonywanie transportu drogowego osób w zakresie przewozów regularnych pojazdem innym niż autobus przewidziana była kara pieniężna w kwocie 1000 zł (art. 92 ust.1 w zw. z pozycją Ip. 2.4 załącznika nr 1 zaś po nowelizacji 5000 zł).
Natomiast w świetle przedstawionego materiału dowodowego nie sposób ustalić, biorąc pod uwagę przepisy obowiązujące w chwili zdarzenia (kontroli), dopuszczenie jakiego naruszenia zarzucały skarżącemu organy. Mianowicie, czy w ich ocenie kontrolowany pojazd z wpisem w dowodzie rejestracyjnym, że jest pojazdem ciężarowym o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej 3,5 t i określeniem ilości miejsc na 3 winien być zgłoszony do wypisu do licencji, jako kolejny pojazd, wówczas należałoby uznać, że doszło do wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji za co przewidziana była kara 8.000 zł (art. 92 ust. 1 w zw. z poz. l.p. 1.2.), czy też zgodnie z art. 95a ust.1 pkt 1 ustawy przedsiębiorca zobowiązany był do zgłoszenia na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art.8 ust.2, w terminie 14 dni od dnia ich powstania z karą 1.000 zł, bądź czy chodziło o nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób autobusem, który nie odpowiada warunkom technicznym autobusu przeznaczonego dla danego rodzaju przewozu osób, za co przewidziana była kara pieniężna 500 zł (zał. poz. l.p. 2.5.).
Zdaniem Sądu I instancji, dopiero jednoznaczne ustalenie naruszenia, którego popełnienie zarzuca się skarżącemu, wskaże, jaką karą pieniężną zagrożone jest owo naruszenie i umożliwi ocenę, czy przepisy z chwili stwierdzenia dokonania naruszenia (kontroli) przewidują za nie karę łagodniejszą, którą zgodnie z zasadą państwa demokratycznego należy zastosować. W sytuacji przeciwnej – w przypadku łagodniejszej kary za dane naruszenie określone w nowej ustawie, należy zastosować tę regulację.
Sąd uznał, że nie ma takiej wątpliwości w przypadku jednoznacznie stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego osób w zakresie przewozów regularnych pojazdem innym niż autobus, za które przewidziano karę 1000 zł - zał. nr 1 poz. l.p. 2.4 i ten przepis, obowiązujący w dacie zdarzenia, tj. naruszenia zakazu, organ powinien zastosować jako przewidujący łagodniejszą sankcję.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając go w całości, zarzucając mu naruszenie:
- 1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- • tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 133 § 1, art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1070 z późn. zm.), zwanej dalej także k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy administracji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, gdyż stan faktyczny sprawy nie został dostatecznie (jednoznacznie) wyjaśniony, oraz że nie uzasadniły swoich decyzji w sposób prawidłowy, podczas gdy stan faktyczny sprawy został ustalony należycie, a organy administracji w sposób zupełny zgromadziły wszelkie możliwe do przeprowadzenia dowody, które jednoznacznie wskazują, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia lp. 2.4 oraz lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, zaś zaskarżona decyzja odpowiadała prawu, zawierając przy tym uzasadnienie faktyczne i prawne w sposób wyczerpujący, wyjaśniający motywy zapadłego rozstrzygnięcia.
Z ostrożności procesowej zarzucił także naruszenie:
- 2) prawa materialnego:
- • tj. art. 10 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym poprzez jego błędną wykładnię, prowadzącą do przyjęcia, że ustawodawca nie wykluczył możliwości stosowania poprzednio obowiązujących przepisów ustawy o transporcie drogowym w stosunku do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, w sytuacji gdy z brzmienia art. 10 ww. ustawy wyraźnie wynika, iż przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie, które nastąpiło z dniem 1 stycznia 2012 r.
Wskazując na powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G., a także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, że wbrew argumentacji Sądu I instancji, organy administracji zgromadziły materiał dowodowy pozwalający na bezsporne i jednoznaczne ustalenie, że skarżący dopuścił się naruszenia w postaci:
- - wykonywania przewozu regularnego pojazdem innym niż autobus, sankcjonowanym pod lp. 2.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym karą pieniężną w wysokości 5.000 zł (pięć tysięcy złotych),
- - niezgłoszenia na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie, sankcjonowanym pod lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym karą pieniężną w wysokości 800 zł (osiemset złotych).
Organ uznał również za błędną wykładnię art. 10 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym, dokonaną przez Sąd I instancji i wskazał, że w przepisie tym ustawodawca przyjął regułę intertemporalną, zgodnie z którą, od chwili wejścia w życie nowych norm prawnych należy je stosować bezpośrednio także co do zdarzeń zaistniałych przed wejściem w życie nowego prawa. Wskazał, że w przypadku zmiany przepisów prawa materialnego, organ orzekający jest obowiązany do uwzględnienia nowego stanu prawnego, chyba że przepisy przejściowe stanowią inaczej, gdyż tylko normy międzyczasowe mogą wprowadzić odstępstwo od zasady stosowania przepisów aktualnie obowiązujących.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. Ż. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszym rzędzie należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 10 ustawy zmieniającej, gdyż Sąd I instancji zakwestionował zaskarżone decyzje głównie z tej przyczyny, iż uznał, że organy przy wykładni tego przepisu nie miały na uwadze zasady wynikającej z art. 2 Konstytucji RP. Stanowisko Sądu I instancji w tej kwestii zostało wyrażone w czasie, kiedy przepis art. 10 ustawy zmieniającej korzystał z domniemania konstytucyjności.
Przepis art. 10 ustawy zmieniającej stanowił, że przepisy ustawy, o której mowa w art. 1 (tj. ustawy o transporcie drogowym), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 23 lipca 2013 r. (sygn. akt P 36/12) stwierdził, że art. 10 ustawy zmieniającej w zakresie, w jakim - w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego wszczętych a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia tej ustawy w życie - nakazuje stosowanie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w brzmieniu nadanym wyżej powołaną ustawą z 16 września 2011 r., przewidujących wyższe kary pieniężne niż kary przewidziane w przepisach obowiązujących w chwili wystąpienia zdarzenia powodującego odpowiedzialność administracyjną, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że zmienione przepisy ustawy o transporcie drogowym utrzymują niektóre sankcje administracyjne na dotychczasowym poziomie, w niektórych wypadkach je zaostrzają, w niektórych łagodzą. Jeśli przyjąć, że art. 10 ustawy zmieniającej dotyczy przepisów materialnych ustawy o transporcie drogowym, wówczas jego zastosowanie - w niektórych wypadkach - nie tylko nie pogorszy, lecz może wręcz polepszyć sytuację prawną adresatów ustawy o transporcie drogowym. Uznanie niekonstytucyjności całego art. 10 ustawy nowelizującej byłoby, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, nieuzasadnionym przekroczeniem granic kontroli konstytucyjności wyznaczonych przez inicjatora postępowania.
Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że orzeka o art. 10 ustawy zmieniającej jedynie w zakresie, w jakim w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego wszczętych a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia tej ustawy w życie nakazuje stosowanie przepisów ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, przewidujących wyższe kary pieniężne niż kary przewidziane w przepisach obowiązujących w chwili wystąpienia zdarzenia rodzącego odpowiedzialność administracyjną. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny odwołał się do wyroku TK z dnia 12 maja 2009 r., sygn. P 66/07 (OTK ZU nr 5/A/2009, poz. 65), w którym przywołano rekomendację nr R(91) Komitetu Ministrów dla państw członkowskich w sprawie sankcji administracyjnych, przyjętą przez Komitet Ministrów Rady Europy 13 lutego 1991 r. Zgodnie z tym dokumentem żadnej sankcji nie można nałożyć z racji czynu, który w czasie popełnienia nie stanowił postępowania sprzecznego z obowiązującymi normami, a jeśli odpowiednie normy naruszono w czasie, gdy obowiązywała sankcja mniej uciążliwa, później wprowadzonej sankcji surowszej nie można nakładać, wejście natomiast w życie mniej represyjnych postanowień powinno działać na korzyść osoby, co do której władza rozważa nałożenie sankcji.
Uwzględniając powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego oraz jego argumentację zawartą w uzasadnieniu stwierdzić należy, że zarzut naruszenia art. 10 ustawy zmieniającej jest całkowicie bezzasadny. Powyższe jednocześnie oznacza, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy orzekające organy zobowiązane są uwzględnić wykładnię art. 10 ustawy zmieniającej wynikającą z omawianego wyroku i jego uzasadnienia.
W konsekwencji za nietrafny należało uznać zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania. Istota zasadniczych motywów wyroku Sądu I instancji sprowadza się bowiem do twierdzenia, że obowiązkiem orzekających organów jest precyzyjna ocena zdarzeń z momentu kontroli drogowej pojazdu. Jednoznaczne ustalenie naruszenia umożliwi stwierdzenie jaką karą pieniężną jest ono zagrożone, a w konsekwencji dopiero ocenę, czy przepisy z chwili stwierdzenia dokonania naruszenia (kontroli) przewidują za to naruszenie karę łagodniejszą, czy też łagodniejsza kara za to naruszenie została określona w nowej ustawie.
Z tych zatem przyczyn zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. nie mógł być uwzględniony. W dalszym zakresie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania powołanych w petitum tego zarzutu skargi kasacyjnej nie poddają się wnikliwej kontroli instancyjnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie sprecyzowano na czym polegało naruszenie przez Sąd I instancji art. 133 § 1, 141 § 4 i 153 p.p.s.a. oraz pozostałych wskazanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i jaki to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej.
Zauważyć przy tym należy, że Sąd I instancji stwierdzając, iż z uwagi na zebrany w sprawie materiał dowodowy niezbędne jest dokładne określenie stwierdzonego naruszenia, wywiódł, że jest to niezbędne z uwagi na obowiązujące w chwili zdarzenia (kontroli) przepisy ustawy o transporcie drogowym. Jednocześnie odwołał się do poszczególnych regulacji tej ustawy określających sankcję pienieżną za poszczególne naruszenia. W skardze kasacyjnej stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, nie powiązano tego zarzutu z powołanymi przez Sąd I instancji przepisami prawa materialnego celem wykazania wadliwosći stanowiska Sądu co do konieczności dokonania ustaleń w tym zakresie.
Z przyczyn wyżej wskazanych Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania wynika z art. 204 pkt 2 p.p.s.a.