Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 5 marca 2013 r., o sygn. akt V SA/Wa 341/13, oddalił skargę [...] na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej.
Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.
I
W dniu [...] grudnia 2011 r. [...] (dalej: skarżącą lub wnioskodawca) złożyła w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013, Działanie 4.3 "Kredyt technologiczny", wniosek o przyznanie premii technologicznej na projekt [...].
Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] Bank Gospodarstwa Krajowego (dalej: BGK lub Instytucja Wdrażająca) zawiadomił wnioskodawcę, iż podjęta została decyzja o odmowie przyznania promesy premii technologicznej. Jak wskazał BGK, wielokrotne stwierdzenia zawarte w obu opiniach (Wydziału Mechanicznego Politechniki K. i Instytutu Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników) o wszystkich trzech technologiach projektu opisują całkowicie zautomatyzowany proces wykonywany przez seryjną maszynę produkcji [...] Opiniodawca niedwuznacznie stwierdza, że przedmiotem projektu jest zakup maszyny produkcji [...], z wdrożonymi w niej patentami, których właścicielem jest [...]. Opinia Instytutu Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników potwierdza wielokrotnie fakt wdrożenia ww. trzech technologii w proponowanej do zakupu maszynie.
Tym samym "technologie" sprowadzają się do wykorzystania rozwiązań technicznych zastosowanych w nabywanym urządzeniu, a więc projekt nie spełnia kryterium określonego art. w 3 ust. 4 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. Nr 116 poz. 730 z późn. zm.).
Instytucja Wdrażająca podkreśliła, że wskazane przez wnioskodawcę w pkt 15 wniosku, nazwy trzech przedmiotowych technologii są tożsame z nazwami trzech technologii wg. patentów producenta maszyny i już wdrożonych w maszynie produkcji [...].
Zdaniem BGK obie opinie w miejsce charakterystyk trzech technologii opisują sposób działania maszyny, powołując się przy tym na przedmiotową maszynę, zatem nie spełniają one wymogu określonego w art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. a) ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Opinia Instytutu IMPiB w miejsce opisu sposobu wdrożenia technologii przedstawia opis działania maszyny. Ponadto obie opinie stwierdzają, że warunkiem wdrożenia trzech technologii jest nabycie fabrycznie skalibrowanej maszyny [...] Zatem opinie nie spełniają wymogu określonego w art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b) ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej.
Z kolei opinia Wydziału Mechanicznego Politechniki K. uzasadnia wykorzystanie środków trwałych w sposób potwierdzający niezgodność projektu z art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Natomiast opinia Instytutu IMPiB nie zawiera żadnego uzasadnienia merytorycznego wykorzystania środków trwałych, stwierdzając w jednym zdaniu, że wdrożenie trzech przedmiotowych technologii wymaga zakupu ww. maszyny. W konsekwencji opinia nie spełnia wymogu określonego w art. 5 ust. 3 pkt 2 1 lit. c) ww. ustawy.
W ocenie BGK projekt jest niezgodny z następującymi kryteriami przyznania premii technologicznej, ujętymi w Zał. nr 1 do Regulaminu przeprowadzania konkursu:
- 1. projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej;
- 2. wnioskodawca uzyskał opinię wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią, w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat.
Zgodnie z procedurą odwoławczą, spółka złożyła protest od negatywnej, oceny jej projektu.
Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. Minister Gospodarki jako Instytucja Pośrednicząca poinformował skarżącą o negatywnym rozpatrzeniu protestu. Minister powołał się na treść art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej i wskazał, że kredyt technologiczny nie może być udzielany na zakup, leasing lub wynajem środka trwałego, w którym została wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej finansowanej za pomocą kredytu technologicznego. Minister zaznaczył, że planowany do osiągnięcia w przedmiotowej technologii efekt druku fleksograficznego opakowań miękkich stosowanych w branży spożywczej będzie możliwy dzięki funkcjonalności urządzenia i dzięki wdrożonej przez producenta technologii. Podkreślił, że w opinii o nowej technologii opiniodawca wykazał konieczność zakupu nowoczesnej maszyny drukującej, która zapewni możliwość wdrożenia nowoczesnych, opatentowanych innowacyjnych technologii firmy [...].
Zdaniem Instytucji Pośredniczącej urządzenie z wdrożoną uprzednio technologią zostanie jedynie ustawione w linii do druku fleksograficznego, zaś wdrożenie technologii polega na zakupie fleksograficznej maszyny drukującej, a nowa inwestycja technologiczna polega jedynie na określeniu doboru ustawień urządzeń. Potwierdza to opinia o innowacyjności, w której znajduje się informacja, że,,Inwestor planuje wdrożenie technologii będącej przedmiotem niniejszego wniosku poprzez zakup i włączenie w ciąg technologiczny maszyny fleksograficznej nowej generacji." a wdrożenie technologii "(...) będzie możliwe tylko wówczas, gdy integralną częścią inwestycji będzie zakup fleksograficznej maszyny nowej generacji". Jak wskazał organ odwoławczy, wnioskodawca potwierdza to również w harmonogramie rzeczowo-finansowym proponując do zakupu maszynę do druku fleksograficznego.
Odnośnie stwierdzenia wnioskodawcy, iż maszyna, którą zamierza zakupić w ramach projektu jest konfigurowana na indywidualne zamówienie klienta Minister wskazał, że istotą art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej nie jest kwestia tego, czy nabywana maszyna jest produkowana seryjnie czy konfigurowana jest na zamówienie, lecz to, czy zostały w niej wdrożone technologie, które są planowane do wdrożenia w ramach projektu. Ponadto w dokumencie dołączonym do protestu opinii dotyczącej maszyny fleksograficznej wskazano nazwę planowanej do nabycia maszyny – [...] poprzednia, nazwa [...], do której należy [...]. Maszyna ta znajduje się w stałej ofercie firmy [...].
Jednocześnie na stronie internetowej poświęconej urządzeniu wskazano jako element wyposażenia maszyny moduł [...], który jest częścią technologii wdrażanej w ramach projektu. Zatem urządzenie produkowane jest już z seryjnie wdrożoną technologią. Ponadto opinia we wnioskach końcowych potwierdza powyższe stanowisko: "W ocenie Zrzeszenia Polskich Fleksografów maszyna [...] (...) Zawiera innowacyjne technologie opracowane i wdrożone przez Producenta maszyn wspólnie z firmą [...]". W ocenie organu odwoławczego zastosowanie fleksograficznnej maszyny (tj. urządzenia, w których już została wdrożona technologia), nie stanowi nowej technologii w rozumieniu ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej.
Na powyższą informację skarżąca złożyła skargę do WSA w W., który zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę.
Jak wskazał Sąd I instancji spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy zgłoszone do dofinansowania w ramach Działania 4.3 Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka przedsięwzięcie -"Technologia automatycznego pomiaru i innowacyjnego transferu topografii form fleksograficznych" odpowiada wymogom określonym w ustawie o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej.
Sąd I instancji podkreślił, że zgodnie z art. 3 ust. 4 ww. ustawy kredyt technologiczny nie może być udzielany na zakup, leasing lub wynajem środka trwałego, w którym została wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej finansowanej za pomocą kredytu technologicznego. Według WSA taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Innowacyjność przedsięwzięcia polega bowiem wyłącznie na zakupie innowacyjnego urządzenia – maszyny drukującej [...]. Świadczą o tym przedstawione przez skarżącą opinie o nowej technologii sporządzone przez Wydział Mechaniczny Politechniki K. i Instytut Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników. W opiniach tych omówiono innowacyjność technologii wdrożonych już przez producenta we wspomnianej maszynie. Z opinii tych wynika, że wdrożenie nowej technologii zostanie osiągnięte poprzez ustawienie powyższej maszyny w ciągu produkcyjnym.
Wobec powyższego zaskarżone pismo oraz pismo BGK zawierają trafną analizę opinii w tym zakresie. Według WSA z przedłożonych opinii wynika, że innowacyjne technologie zostały zastosowane w zakupionym urządzeniu. Nie ma przy tym znaczenia, czy urządzenie to jest konfigurowane na indywidualne zamówienie kupującego czy też produkowane seryjnie.
Ponadto Sąd I instancji stwierdził, że z przedłożonego przez skarżącą tłumaczenia kontraktu zawartego w dniu [...] grudnia 2011 r. pomiędzy firmą [...] a [...] wynika, iż innowacyjne technologie, o jakich mowa we wniosku o udzielenie premii technologicznej są już wdrożone w maszynie [...] (art. 1 umowy), zaś przedmiotem umowy jest wyłącznie zakup nowej maszyny. Cena jest co prawda rozbita w ten sposób, że oddzielne części są wymienione za 3 technologie i 4 część za maszynę (art. 2). Jednak treść całego kontraktu zdaniem Sądu I instancji nieuchronnie prowadzi do wniosku, że technologie te są już wdrożone we Fleksograficznej Prasie Drukującej [...]. Natomiast twierdzenia skarżącej, że innowacyjna jest linia technologiczna z uwagi na jej nowatorską konfigurację, którą opracowała strona skarżąca nie znajduje potwierdzenia ani w dokumentacji złożonej wraz z wnioskiem ani też w w/w dokumencie.
Sąd I instancji zgodził się również z oceną Instytucji Pośredniczącej, iż przedłożone opinie o innowacyjności nie spełniają wszystkich wymogów określonych w ustawie o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Opinie te nie zawierają opisu wdrożenia nowej technologii (art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b) oraz opisu nowej technologii (art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. a). Natomiast zawierają opis działania kupowanej maszyny, w której już nowatorskie technologie zostały wdrożone.
Za nietrafny WSA uznał zarzut niewezwania skarżącej do złożenia wyjaśnień dot. opinii w trybie § 7 ust. 2 pkt 9 Regulaminu. W tym kontekście Sąd I instancji wskazał, że przepis ten służy wyłącznie do wyjaśnienia niejasności opinii a nie uzupełnianiu jej treści, co jest całkowicie niedopuszczalne.
Według Sądu I instancji nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego z uwagi na fakt, iż zgodnie z art. 37 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
II
Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania.
Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:
- I. Przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), tj.:
- 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. a i b ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej poprzez oparcie rozstrzygnięcia na wadliwych ustaleniach faktycznych polegających na uznaniu, że opinie jednostek naukowych nie zawierają opisu nowej technologii oraz jej wdrożenia, podczas gdy w rzeczywistości opinie te spełniają wymogi określone ww. ustawą;
- 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że w opinii jednostek naukowych nie ma potwierdzenia innowacyjności linii technologicznej do druku fleksograficznego w sytuacji, gdy taka teza jest w opinii naukowej;
- 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie za organem administracyjnym błędnej tezy o seryjności urządzenia drukującego i jego obecności w stałej ofercie firmy [...], podczas gdy urządzenie [...] zostało zaprezentowane przez producenta po raz pierwszy dopiero w maju 2012 r. na branżowych Międzynarodowych Targach Druku i Mediów Drupa 2012 w Düsseldorfie i stanowiło jedynie element składowy linii technologicznej (maszyny do druku fleksograficznego) umożliwiającej wdrożenie pozyskanych technologii.
- II. Przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj.:
- 4) art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej polegającej na błędnym przyjęciu, że zakup środków trwałych składających się na maszynę do druku fleksograficznego, nabytych w celu wdrożenia nowych technologii, oznacza nabycie uprzednio wdrożonej technologii w myśl art. 3 ust. 4 ww. ustawy;
a w konsekwencji
5) niewłaściwe zastosowanie art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej poprzez przyjęcie, że innowacyjność przedsięwzięcia polega wyłącznie na zakupie innowacyjnej maszyny do druku fleksograficznego, podczas gdy w niniejszej sprawie przepis ten nie ma zastosowania, ponieważ zakupione przez skarżącą środki trwałe są jedynie środkiem do wdrożenia nowych technologii.
Argumentację na poparcie zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.
Zgodnie z art. 30d ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712) wnioskodawca lub właściwa instytucja pośrednicząca lub zarządzająca może wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W art. 30e tej ustawy ustawodawca nakazuje w zakresie w niej nieuregulowanym odpowiednie stosowanie do postępowania przed sądami administracyjnymi przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i wymienia przepisy tej ustawy, których stosowanie jest wyłączone.
Wskazać należy, że przy rozpoznawaniu skarg kasacyjnych wnoszonych na podstawie art. 30d ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju znajdują zastosowanie między innymi art. 174, 183 § 1 i 2, 184 p.p.s.a. jako przepisy, których stosowanie nie zostało wyłączone, a także jako przepisy poświęcone materii, która w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju unormowana nie została.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z regulacji zawartej w art. 183 § 1 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Zatem zakres badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczają zarzuty objęte podstawami kasacyjnymi.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Wobec tego w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zasadność zarzutów o charakterze procesowym, gdyż zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny wówczas, gdy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okażą się nieusprawiedliwione.
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy zgłoszone do dofinansowania w ramach Działania 4.3 Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (PO IG) przedsięwzięcie "Technologia automatycznego pomiaru i innowacyjnego transferu topografii form fleksograficznych" jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej.
Za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia prawa procesowego, sformułowane w punkcie I podpunkty 1) - 3) petitum skargi kasacyjnej, tj.:
- 1) zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. z art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. a) i b) ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej poprzez uznanie, że opinie jednostek naukowych nie zawierają opisu nowej technologii oraz jej wdrożenia;
- 2) zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że w opinii jednostek naukowych nie ma potwierdzenia innowacyjności linii technologicznej do druku fleksograficznego w sytuacji, gdy taka teza jest w opinii naukowej;
- 3) zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie za organem błędnej tezy o seryjności urządzenia drukującego i jego obecności w stałej ofercie firmy [...], podczas, gdy urządzenie [...] zostało zaprezentowane przez producenta po raz pierwszy dopiero w maju 2012 r. na branżowych Międzynarodowych Targach Druku i Mediów Drupa 2012 w Dusseldorfie i stanowiło jedynie element składowy linii technologicznej (maszyny do druku fleksograficznego) umożliwiającej wdrożenie pozyskanych technologii.
Odnosząc się do tak skonstruowanego zarzutu skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. zawiera regulację, w ramach której ustawodawca określa, jakie elementy ma zawierać uzasadnienie wyroku, stwierdzając że powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie wyroku sporządzane jest po wydaniu orzeczenia. Wobec tego wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tylko wtedy, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Oznacza to, że tylko w takim przypadku wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest skutecznym narzędziem podważania zaakceptowanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych dokonywanych przez organy administracji publicznej.
Niewątpliwie do obowiązków sądów administracyjnych należy kontrola tego, czy organy administracji publicznej dokonały ustaleń faktycznych zgodnie z prawem. Wobec tego można przyjąć, że sądy administracyjne akceptują lub odmawiają akceptacji stanu faktycznego ustalonego przez organy administracji publicznej skutkiem kontroli zgodności z prawem postępowania dowodowego prowadzonego przez te organy.
Jednocześnie należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny, orzekający w rozpoznawanej sprawie, podziela stanowisko zawarte w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu administracyjnego z 15 lutego 2010 roku, sygnatura akt II FPS 8/09, w której NSA wskazał, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. W przywołanej wyżej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej bez odniesienia się do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego, gdy z uzasadnienia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego wynika, jaki stan faktyczny sprawy został przez sąd administracyjny przyjęty i dlaczego (vide uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15.02.2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010/3/39).
Skarżąca podnosząc wadliwość ustaleń faktycznych dokonanych w rozpoznawanej sprawie przez organy i zaakceptowanych przez Sąd I instancji powinna odnieść zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i powiązać go z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego, jednakże tego nie uczyniła. Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej, Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie stwierdza, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera wszystkie elementy wymienione w treści art. 141 § 4 p.p.s.a., a w szczególności zawiera stanowisko wojewódzkiego sadu administracyjnego w zakresie stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie, Sąd I instancji słusznie stwierdził – podzielając stanowisko zarówno Ministra Gospodarki pełniącego funkcję Instytucji Pośredniczącej zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu, jak i Banku Gospodarstwa Krajowego jako Instytucji Wdrażającej, że obie przedłożone przez skarżącą opinie, tj. opinia Wydziału Mechanicznego Politechniki K. oraz opinia Instytutu Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników, nie spełniają wymogów art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. a) i b) ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej.
Zgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 2 wnioskodawca powinien także przedstawić informacje opracowane w porozumieniu z przedsiębiorcą przez podmiot, który sporządził opinię na podstawie pkt 1, zawierające:
- a) charakterystykę technologii oraz przedstawienie właściwości świadczących o możliwości jej wdrożenia do wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług,
- b) opis sposobu wdrożenia technologii do wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług mających być wynikiem realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym.
Obie opinie – co podkreślił Sąd I instancji oraz Instytucja Pośrednicząca i Wdrażająca – nie zawierają ani opisu, ani charakterystyki nowej technologii (art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. a) cyt. ustawy), ani nie zawierają w ogóle opisu wdrożenia nowej technologii (art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b) cyt. ustawy). Opinie te przedstawiają w zasadzie opis działania nabywanej przez skarżącą fleksograficznej maszyny drukującej wyprodukowanej przez niemiecką firmę [...].
Obie opinie, tj. opinia Wydziału Mechanicznego Politechniki K. oraz opinia Instytutu Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników – w miejsce charakterystyki (opisu) trzech technologii wskazują i opisują sposób działania maszyny, powołując się przy tym na maszynę produkcji [...]. W konsekwencji, przedłożone przez skarżącą opinie nie spełniają wymogu określonego w 5 ust. 3 pkt 2 lit. a) ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej.
Z obu przedłożonych opinii wynika, że przedmiotem projektu jest zakup maszyny produkcji [...] z wdrożonymi w niej patentami, których właścicielem jest firma [...]. Zarówno opinia Wydziału Mechanicznego Politechniki K., jak i opinia Instytutu Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników wielokrotnie podkreśla fakt wdrożenia trzech technologii w proponowanej do zakupu maszynie. Wymaga podkreślenia, że wskazane przez skarżącą w punkcie 15 wniosku o dofinansowanie nazwy trzech przedmiotowych technologii są tożsame z nazwami trzech technologii według patentów producenta maszyny firmy [...] wdrożonych do produkcji.
Ponadto z obu opinii wynika, że warunkiem wdrożenia trzech technologii jest nabycie fabrycznie skalibrowanej maszyny produkcji [...]. W uzasadnieniu opinii Instytut Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników podkreśla, iż "wdrożenie powyżej opisanych technologii będących przedmiotem opinii będzie możliwe tylko wówczas, gdy integralną częścią inwestycji będzie zakup fleksograficznej maszyny drukującej (...)". Natomiast w punkcie 5.3. opinii Wydziału Mechanicznego Politechniki K. wskazano analogicznie, iż "wdrożenie opisanych powyżej technologii będących przedmiotem niniejszej opinii będzie możliwe tylko wówczas, gdy integralną częścią inwestycji będzie zakup fleksograficznej maszyny drukującej".
Zatem z uwagi na powyższe, obie opinie nie spełniają wymogu określonego w art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b) ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej.
Nie ma również racji skarżąca, iż błędne były ustalenia organów, które zaakceptował Sąd I instancji, o obecności fleksograficznej maszyny drukującej w stałej ofercie firmy [...]. Z punktu 5.1.4. opinii Wydziału Mechanicznego Politechniki K. wynika, że technologie zastosowane we fleksograficznej maszynie drukującej, której producentem jest firma [...] należąca do firmy [...] są wdrażane na świecie od początku 2009 r. Ponadto, z opinii dotyczącej maszyny fleksograficznej wystawionej przez Zrzeszenie Polskich Fleksografów wynika, iż wybrane przez skarżącą rozwiązania technologiczne, tj.: 1) technologia automatycznego pomiaru i transferu topografii form drukowanych i tulei rastrowych z użyciem nie-optycznego skanera;
2) technologia transfery parametrów pasowania i docisku druku oraz 3) technologia automatyki precyzyjnej kalibracji zespołów drukowanych – są aktualnie stosowane przez firmę [...], do której należy firma [...] w maszynach oferowanych pod nowym oznaczeniem typu [...] – poprzednia nazwa [...]. Nadto, z opinii tej wynika, iż według informacji uzyskanych od firmy [...] wyprodukowano i sprzedano już 26 sztuk tych maszyn fleksograficznych.
Za niezasadne należy uznać również zarzuty naruszenia prawa materialnego zawarte w punkcie II 4) - 5) petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji i organów, że skarżącej nie może być udzielony kredyt technologiczny z uwagi na treść art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, który znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie z tym przepisem kredyt technologiczny nie może być udzielany na zakup, leasing lub wynajem środka trwałego, w którym została wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej finansowanej za pomocą kredytu technologicznego. Innowacyjność przedsięwzięcia skarżącej polega bowiem wyłącznie na zakupie innowacyjnego urządzenia – maszyny drukującej [...]. Świadczą o tym przedstawione przez skarżącą opinie o nowej technologii sporządzone przez Wydział Mechaniczny Politechniki K.i Instytut Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników. W opiniach tych omówiono innowacyjność technologii wdrożonych już przed producenta we wspomnianej maszynie.
Nieuzasadnione i nie znajdujące potwierdzenia w dokumentacji złożonej przez skarżącej wraz z wnioskiem są twierdzenia kasatora, iż zakup maszyny do druku fleksograficznego następuje w celu wdrożenia nowych technologii oraz nabycie tej maszyny jest jedynie środkiem do wdrożenia nowych technologii. Z treści umowy sprzedaży zawartej dnia [...] grudnia 2011 r. pomiędzy skarżącą a firmą [...] wynika, iż innowacyjne trzy technologie, o których mowa również we wniosku o udzielenie premii technologicznej, są już wdrożone w maszynie [...] (preambuła oraz art. 1 umowy), zaś przedmiotem umowy jest wyłącznie zakup nowej maszyny. Biorąc pod uwagę treść umowy w całości należy stwierdzić, że technologie te są już wdrożone we fleksograficznej maszynie drukującej [...].
Tak więc wymienione trzy technologie sprowadzają się do wykorzystania rozwiązań technicznych zastosowanych w nabywanym urządzeniu, a w konsekwencji – co uzasadnia w rozpoznawanej sprawie zaakceptowany przez Sąd I instancji i ustalony przez organy stan faktyczny - projekt nie spełnia kryterium określonego art. w 3 ust. 4 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji, jak i organy w rozpoznawanej sprawie dokonały prawidłowej wykładni i właściwie zastosowały w rozpoznawanej sprawie art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej.
Z tych zatem przyczyn brak było podstaw do uznania zarzutów skargi kasacyjnej za uzasadnione. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.