Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., wyrokiem objętym skargą kasacyjną, oddalił skargi J. P. i P. z siedzibą w L. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ) z dnia [...] marca 2013 r. w przedmiocie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu pobierania stypendium sportowego.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. stwierdził, że skarżąca podlegała od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 30 września 2009 r. obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu pobierania stypendium sportowego.
Prezes NFZ, po rozpatrzeniu odwołań skarżącej oraz P. z siedzibą w L. decyzją z dnia [...] marca 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ podkreślił, że okoliczność, iż skarżąca w okresie pobierania stypendium sportowego była studentką i spełniała warunki do zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego jako członek rodziny - nie zwalnia tej osoby z obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu pobierania stypendium sportowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargi wskazał, że zarzuty skargi sprowadzają się wyłącznie do błędnej wykładni art. 66 ust. 1 pkt 20, pkt 23 oraz art. 66 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r., Nr 164, poz. 1027 ze zm.; dalej: ustawa o świadczeniach).
Sąd stwierdził, że w sprawie nie były kwestionowane ustalenia wskazujące, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. w okresie od 23 sierpnia 2010 r. do 4 listopada 2010 r. przeprowadził w P. (płatnika składek) kontrolę okresową. Ustalono, że w okresie od 1 stycznia 2007 r. do 30 września 2009 r. skarżąca miała przyznane stypendium sportowe, a jednocześnie była studentką. Ponadto ustalono, że płatnik składek nie dokonał zgłoszenia skarżącej do ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu pobierania stypendium sportowego po ukończeniu 15 roku życia. Organy ustaliły również w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych, że skarżąca nie została zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego jako członek rodziny mający status studenta, ani jako student.
W tej sytuacji Sąd uznał, że skoro skarżąca nie była zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego jako studentka, a posiadała inny tytułu do objęcia jej obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym pobierając stypendium sportowe to zaskarżona decyzja, oparta o art. 66 ust. 1 pkt. 23 ustawy o świadczeniach, odpowiada prawu.
Sąd przyjął nadto, że obowiązek P. wynikał z przepisu art. 75 pkt. 8 ustawy o świadczeniach, który wskazuje, że osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 23, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego podmiot wypłacający stypendium. Ponadto art. 85 pkt. 13 ustawy o świadczeniach wskazuje, że za stypendystę sportowego składkę jako płatnik oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza podmiot wypłacający stypendium. W sprawie bezspornie ustalono, że w okresie od 1 stycznia 2007 r. do 30 września 2009 r. P. w L., był podmiotem wypłacającym stypendium sportowe.
W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji powołał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.).
II
Skargę kasacyjną wniosła J. P. oraz P. w L. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 20, pkt 23 oraz art. 66 ust. 2 ustawy o świadczeniach przez ich "błędną wykładnię, która spowodowała przyjęcie, że Pani J. P. w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 30 września 2009 r. podlegała objęciu obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym jako stypendysta sportowy".
Podnosząc ten zarzut skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem - zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. - rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej bierze z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania, które w tej sprawie nie występują. Nie rozpoznaje więc ponownie sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.
Z kolei zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Wielokrotnie w orzecznictwie NSA podkreślano, że Sąd nie może domyślać się argumentacji, czy intencji strony skarżącej. Zatem obowiązek nałożony tym przepisem oznacza, że autor skargi kasacyjnej nie może ograniczyć się tylko do wskazania przepisu prawa, który w jego ocenie został naruszony, ma bowiem obowiązek uzasadnić w czym upatruje uchybienie wskazanej normie prawnej. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno być skonstruowane w taki sposób, aby można było powiązać je z konkretnymi przepisami prawa, uznanymi przez autora skargi kasacyjnej za naruszone. Winno ono też być na tyle precyzyjne, aby pozwalało na sformułowanie zwrotu stosunkowego o zgodności bądź niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem.
Uwzględniając zatem treść przepisu art. 176 w związku z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wyjaśnić należy, że naruszenie prawa poprzez jego błędną wykładnię to mylne zrekonstruowanie treści normy prawnej zawartej w określonym przepisie, a naruszenie prawa przez jego niewłaściwe zastosowanie to błąd polegający na mylnym przyjęciu lub błędnym zanegowaniu związku, jaki zachodzi pomiędzy ustalonymi w postępowaniu administracyjnym faktami a przepisem prawa (błąd subsumcji). Stawiając zarzut "błędnej wykładni" lub "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego należy jednocześnie wykazać, jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, bądź jak powinien być on stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu, dlaczego powinien być zastosowany, zaś w zakresie odnoszącym się do naruszenia przepisów postępowania wykazanie i wyjaśnienie potencjalnego wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną dążąc do skutecznego podważenia zaskarżanego wyroku, powinien więc zachować dbałość o poprawne sformułowanie stawianych zarzutów oraz ich uzasadnienie.
Rozpoznawana skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego, przy czym jej uzasadnienie ogranicza się do przytoczenia treści przepisu art. 66 ust. 1 pkt 20 oraz art. 66 ust. 2 ustawy o świadczeniach, które obejmują obowiązek podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu studentów (art. 66 ust.1 pkt 20) i zwolnienia z tego obowiązku osób mających status członka rodziny osoby ubezpieczonej oraz status członka rodziny będącego osobą uprawnioną do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji (art. 66 ust. 2).
Nadto autor skargi kasacyjnej, mimo sformułowania zarzutu błędnej wykładni, nie wskazuje na czym polegał błąd Sądu w rozumieniu tych przepisów, jak i nie podaje jak te przepisy należy rozumieć i jaki wpływ na przedmiot rozpoznawanej sprawy, którym jest podleganie obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu pobierania stypendium sportowego ma kwestia bycia w tym samym czasie studentem. W tym zakresie brak jest jakiejkolwiek argumentacji w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Biorąc pod uwagę wyżej wskazane uwagi stwierdzić należy, że taka konstrukcja skargi kasacyjnej uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zgodności wyroku Sądu I instancji z powołanymi w niej przepisami prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem, jak już wyżej wskazano, upoważniony do stawiania jakichkolwiek hipotez i prowadzenia rozważań, co do możliwego kierunku i zakresu zaskarżenia wyroku Sądu I instancji.
Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.