Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Bk 675/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę A B na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia [..] października 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył A B. W skardze kasacyjnej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Wskazał, że wykonanie decyzji doprowadzi do likwidacji prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz pozbawienia jego rodziny podstawowego źródła utrzymania. Do wniosku załączona została decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł z dnia lutego 2019 r. dotycząca rozłożenia na raty i odroczenia zapłaty zaległości, w której organ opierając się na przedstawionych przez skarżącego informacjach dokonał szczegółowej analizy jego sytuacji rodzinnej i majątkowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia (znaczna szkoda, trudne do odwrócenia skutki) wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych okoliczności świadczących o możliwości wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawiać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Na skarżącym ciąży zatem obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., to jest przedstawienia okoliczności uprawdopodobniających, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje u niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Z przedstawionej przez skarżącego decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł dotyczącej rozłożenia na raty i odroczenia zapłaty zaległości wynika, że suma należności z tytułu kar pieniężnych wynosi 96.000 zł. Skarżący ma na utrzymaniu dwoje dzieci w wieku 9 i 16 lat, a jego miesięczne dochody wynoszą 3.529 zł, koszty utrzymania miesięcznie wynoszą ok. 1670 zł. Skarżący podał, że z żoną obowiązuje go ustrój rozdzielności majątkowej i nie podał jakie dochody uzyskuje jego żona. Majątek skarżącego to dom jednorodzinny o powierzchni 150 m 2, o szacunkowej wartości 300.000 zł, spółdzielcze lokatorskie mieszkanie o pow.48 m 2, o szacunkowej wartości 110.000 zł, działki 1,14 ha o wartości 50.000 zł, zabudowania nieruchomość gruntowa o pow. 0,3459 ha, niezabudowana nieruchomość o pow. 0,0499 ha, 1/46 udziału w działce o pow 0,03 ha, samochód marki Audi Q7 rok produkcji 2007 o szacunkowej wartości 40.000 zł. Istotną okolicznością w sprawie jest fakt, że załączoną do wniosku decyzją Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł na wniosek skarżącego dokonał rozłożenia na raty zaległości z tytułu kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach, a także odroczył do 25 stycznia 2021 r. zapłatę części zaległości.
Raty wskazane w tej decyzji, do których uiszczenia skarżący będzie zobowiązany w 2019 r. zostały ustalone w wysokości nieprzekraczającej miesięcznie 1.000 zł. Z powyższego wynika, że skarżący nie jest zobowiązany do uiszczenia jednorazowo kwoty 96.000 zł, skoro część należności z tytułu kar pieniężnych została rozłożona na raty.
W świetle powyżej przedstawionych okoliczności należy uznać, że skarżący nie wykazał, że spełniona została choć jedna z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., zatem brak jest podstaw do zastosowania wobec niego ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji.
Z przedstawionych wyżej przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.