Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2492/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu skargi K. N. na uchwałę Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o odbyciu aplikacji notarialnej, uchylił zaskarżoną uchwałę oraz poprzedzającą ją uchwałę Rady Izby Notarialnej w W. z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...].
Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. K. N. (dalej: skarżąca), powołując się na art. 169 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniosła o stwierdzenie prawomocności powyższego wyroku. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że pismo adwokata M. C. nazwane skargą kasacyjną zostało wniesione przez osobę nieuprawnioną (niebędącą stroną postępowania) i działającą bez umocowania strony – Krajowej Rady Notarialnej. Z uwagi na okoliczność, że wskazane pismo nie stanowi skargi kasacyjnej, zdaniem skarżącej powołany wyrok jest prawomocny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Powołany jako podstawa złożonego w niniejszej sprawie wniosku przepis art. 169 p.p.s.a. stanowi, że prawomocność orzeczenia stwierdza na wniosek strony oraz w przypadku, o którym mowa w art. 286 § 1, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym, a dopóki akta sprawy znajdują się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym – ten Sąd. Zgodnie z treścią przepisu art. 168 § 1 p.p.s.a. orzeczenie sądu administracyjnego staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Prawomocność oznacza zatem uzyskanie mocy wiążącej w czasie orzeczenia sądu administracyjnego.
W konsekwencji następuje brak możliwości modyfikacji takiego orzeczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skutek ten kierowany jest zwłaszcza do stron postępowania, wyłączając możliwość kwestionowania przez nie wydanego wyroku sądowego zarówno w sposób bezpośredni – poprzez wnoszenie środków odwoławczych od tego wyroku – jak i pośrednio, przez wniesienie nowej skargi od tego samego aktu lub czynności organu administracji publicznej (v. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Warszawa 2008 r., s. 591 – 593).
Zgodnie zaś z treścią art. 173 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Wniesienie tego środka odwoławczego rozpoczyna zatem postępowanie kasacyjne, w wyniku którego Naczelny Sąd Administracyjny może – w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej – na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylić zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie (...).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki do wydania postanowienia o stwierdzeniu prawomocności wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2492/12. Wskazać bowiem należy, że od przedmiotowego wyroku Krajowa Rada Notarialna z zachowaniem ustawowego terminu wniosła skargę kasacyjną, która nie została odrzucona. Z uwagi więc na treść wyżej cytowanych przepisów Naczelny Sąd Administracyjny nie może na podstawie przepisu art. 169 p.p.s.a. stwierdzić prawomocności wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji przed rozpoznaniem złożonego środka odwoławczego. Stwierdzenie prawomocności orzeczenia przed rozpoznaniem wniesionej skargi kasacyjnej stanowiłoby czynność przedwczesną (por. postanowienie NSA z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt I FSK 366/13 i powołane tam postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 397/07).
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniosek o stwierdzenie prawomocności wyroku nie zasługiwał na uwzględnienie i na podstawie art. 184 w zw. z art. 64 § 3 i w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.