Uzasadnienie
I
Wyrokiem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., po rozpoznaniu skargi C. C. na decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w R. z dnia [...] marca 2007 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w C. z dnia [...] lutego 2007 r., orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości i zasądził od Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w R. na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.
Relacjonując przebieg postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego Sąd w uzasadnieniu orzeczenia podał, że decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w C. nałożył na C. C. karę pieniężną w kwocie 8.000 zł za wykonywanie w dniu [...] stycznia 2007 r. międzynarodowego transportu drogowego rzeczy samochodem ciężarowym marki IVECO o dopuszczalnej masie całkowitej 7.490 kg i dopuszczalnej ładowności 3.150 kg między Rzeczpospolitą Polską a Republiką Czeską bez wymaganej licencji, przewidzianej w art. 5 ust. 1 i art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm., dalej, jako: u.t.d. lub ustawa o transporcie drogowym). Przepisy te nakazują polskim przewoźnikom wykonującym przewozy międzynarodowe legitymowanie się licencją na wykonywanie przewozów międzynarodowych. Wymóg licencji dotyczy wszystkich przewoźników uczestniczących w ruchu krajowymi i międzynarodowym, za wyjątkiem wykonujących przewóz drogowy pojazdami samochodowymi o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t.
Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w R. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Wyrokiem z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt IV SA/GL 499/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę C. C. na decyzję z dnia [...] marca 2007 r. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy w rozumieniu u.t.d. nie posiadając licencji, o jakiej mowa w tej ustawie. Nie posiadał równocześnie licencji wspólnotowej w rozumieniu Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich (Dz. Urz. UE Nr L 95 z dnia 9 kwietnia 1992 r., s. 1, dalej jako: Rozporządzenie Nr 881/92).
Sąd wskazał, że ustawodawca wspólnotowy zezwolił, aby przedsiębiorca działający w oparciu o przepisy prawa krajowego, był dopuszczony do rynku w międzynarodowym przewozie drogowym rzeczy, jednak pod warunkiem dysponowania stosowną licencją kraju pochodzenia. Jej brak uzasadniał nałożenie kary.
Wyrok Sądu I instancji został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 588/08 i sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za trafny zarzut skargi kasacyjnej, że dokonana przez Sąd I instancji wykładnia przepisów nie wskazuje jednoznacznie, jaki jest zakres regulacji prawa wspólnotowego z prawem krajowym, a w konsekwencji czy nie nastąpiło prawidłowe niezastosowanie norm prawa wspólnotowego.
Rozpoznając ponownie skargę Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku wskazał, że wykonywanie transportu wymaga uzyskania licencji, zgodnie z art. 5 u.t.d. Na wykonywanie transportu z przekroczeniem granicy Polski wymagana jest licencja na międzynarodowy transport drogowy, która jednocześnie uprawnia do wykonywania przewozów w transporcie krajowym, zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonym (art. 12 ust. 2 i 2a ustawy). Jednakże przewóz międzynarodowy na rynku wspólnotowym wykonywany jest z zastrzeżeniem licencji wspólnotowej. Jak wskazano w art. 4 ust. 1 Rozporządzenia Nr 881/92, licencja wspólnotowa zastępuje dokument wydawany przez władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności w przypadku, gdy taki dokument istnieje, poświadczając, że przewoźnikowi udzielono dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy. Udzielenie dostępu do rynku odbywa się, zatem przez udzielenie licencji.
Wykonywanie zarobkowego przewozu z Czech do Polski jest międzynarodowym transportem drogowym rzeczy we Wspólnocie i wymaga, co do zasady, licencji, udzielanej przez władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności, w tym przypadku Polski, w trybie regulowanym ustawą krajową. Regulacja krajowa znajduje jednak zastosowanie tylko o tyle, o ile przepisy Rozporządzenia nie wprowadzają własnych zasad.
W dalszej części uzasadnienia Sąd pierwszej instancji odnosząc się do zakresu stosowania zwolnień wymienionych w załączniku II, określającym "przewozy, które zwolnione są z wszelkich licencji wspólnotowych oraz innych zezwoleń przewozowych" Rozporządzenia Nr 881/92, dotyczących m.in. przewozów pojazdami silnikowymi o określonej masie całkowitej (do 6 ton) lub których dopuszczalny ładunek użyteczny nie przekracza 3, 5 tony, podał, że zwolnienie przewidziane w pkt 3 załącznika II bazuje na dwóch kryteriach, które w polskim prawodawstwie określane są, jako dopuszczalna masa całkowita i dopuszczalna ładowność (dopuszczalna, najwyższa masa ładunku przewożonego pojazdem). W przypadku skarżącego wynosi ona, zgodnie z danymi zawartymi w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, 3.150 kg, zatem nie przekracza 3,5 t. Oznacza to, że wykonywanie zarobkowego transportu drogowego w międzynarodowym przewozie rzeczy na rynku wspólnotowym nie zależy od posiadania licencji.
Sąd I instancji stwierdził nadto, że brak wymogu posiadania licencji wspólnotowej nie rodzi równocześnie zwolnienia z rygoru posiadania licencji na przewozy krajowe, jednakże kwestia ta nie była przedmiotem ustaleń organów.
Uchylając decyzję organów obydwu instancji, u podstaw wyroku Sąd powołał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej, jako: p.p.s.a.).
II
Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości domagając się jego uchylenia w całości i zmiany poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonych decyzji lub uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów Rozporządzenia Nr 881/92, a w szczególności pkt 3 zał. II, pominięcie w rozważaniach Sądu Dyrektywy 2006/94/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie ustanowienia wspólnych reguł dla niektórych rodzajów drogowego przewozu rzeczy (Dz. Urz. UE Nr L 374 z dnia 27 grudnia 2006 r., s.
5) oraz Pierwszej Dyrektywy Rady z dnia 23 lipca 1962 r. w sprawie ustanowienia wspólnych reguł dla niektórych rodzajów drogowego przewozu rzeczy (Dz. Urz. WE Nr L 70 z dnia 6 sierpnia 1962 r., s. 2005), która utraciła moc obowiązującą wraz z wejściem w życie Dyrektywy 2006/94/WE, poprzez przyjęcie pierwszeństwa tych aktów prawnych przed regulacją zawartą w u.t.d. w kontekście ogłoszenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie stosowania prawa Unii Europejskiej, a także błędną wykładnię przepisów u.t.d. w zakresie udzielania licencji tj. art. 3, art. 4 pkt 2, 3, 17, art. 5 ust. 1, art. 12 ust 1, art. 92, art. 93 i załącznik do ustawy poz. 1.1 oraz niedokonanie wykładni przepisów u.t.d. w zakresie konieczności uzyskania licencji na międzynarodowy transport drogowy w kontekście postanowień Rady Europy w aktach prawnych wyżej powołanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wywiódł, że Rozporządzenie Nr 881/92 w art. 13 pkt 3 wprowadza zmiany do pierwszej Dyrektywy Rady z dnia 23 lipca 1962 r., polegające na skreśleniu załącznika II, a tekst załącznika I otrzymuje brzmienie tekstu załącznika II do niniejszego Rozporządzenia. W tymże załączniku w pkt 3 ustala się, że przewóz rzeczy pojazdami silnikowymi, których dopuszczalny ładunek użyteczny nie przekracza 3, 5 t jest zwolniony z wszelkich licencji wspólnotowych oraz innych zezwoleń przewozowych. Zatem załącznik, którego wykładni dokonał Sąd I instancji nie jest załącznikiem do Rozporządzenia Nr 881/92, a załącznikiem do pierwszej Dyrektywy z dnia 23 lipca 1962 r., która nie obowiązuje, gdyż została uchylona zgodnie z art. 3 przez Dyrektywę Rady 2006/94/WE z dnia 12 grudnia 2006 r., z dniem 16 stycznia 2007 r.
Dyrektywa Nr 2006/94/WE zawiera także załącznik pod tytułem "Przewozy zwolnione z wszelkich zezwoleń wspólnotowych oraz innych zezwoleń przewozowych", w którym w pkt 3 przewidziano zwolnienie wobec przewozów rzeczy pojazdami silnikowymi, których dopuszczamy ładunek użyteczny nie przekracza 3,5 ton. Nadto Dyrektywa ta w art. 2 stanowi, iż nie zmienia ona warunków, na podstawie, których państwa członkowskie zezwalają swoim obywatelom na prowadzenie działalności, o której mowa w niniejszej dyrektywie, co należy rozumieć w ten sposób, że do podejmowania i wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego regulowane jest przepisami państwa miejsca siedziby przedsiębiorcy.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Przed odniesieniem się do poszczególnych jej zarzutów wskazać należy na istotne elementy stanu faktycznego sprawy administracyjnej, przyjęte przez Sąd I instancji. W sprawie niesporne jest, że skarżący prowadzący działalność gospodarczą w Rzeczypospolitej Polskiej wykonywał w dniu [...] stycznia 2007 r. międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy z czeskiej firmy mającej siedzibę w F. do S. Nie jest także kwestionowane to, że przewozu dokonywano samochodem ciężarowym o dopuszczalnej ładowności 3 150 kg.
Międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy w przejazdach dokonywanych na terytorium Wspólnoty regulują przepisy Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 881/192 w sprawie dostępu do rynku drogowego przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich (Dz. Urz. UE Nr L 95 z dnia 9 kwietnia 1992 r., s. 1, dalej jako: Rozporządzenie Nr 881/92). W motywach tegoż Rozporządzenia prawodawca wspólnotowy stwierdził, że "ustanowienie wspólnej polityki transportowej obejmuje, między innymi, określanie wspólnych reguł stosowanych do dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy na terytorium Wspólnoty; reguły te należy określić w taki sposób, aby przyczyniały się do urzeczywistnienia wewnętrznego rynku transportowego; takie jednolite uzgodnienia dotyczące dostępu do rynku obejmują również swobodę świadczenia usług poprzez usunięcie wszelkich ograniczeń nakładanych na usługodawcę ze względu na jego przynależność państwową lub fakt, że prowadzi on działalność w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym ma być świadczona usługa".
Zgodnie z definicją przewozu międzynarodowego, w zakresie istotnym dla rozpoznawanej sprawy, zawartą w art. 2 omawianego Rozporządzenia przewóz międzynarodowy oznacza przejazd pojazdu, gdy miejsce wyjazdu i miejsce przyjazdu znajdują się w dwóch różnych Państwach Członkowskich, z tranzytem przez jedno lub więcej Państw Członkowskich lub państw trzecich albo bez takiego tranzytu.
Z zacytowanego przez Sąd I instancji art. 3 ust. 1 Rozporządzenia wynika, że przewóz międzynarodowy wykonywany jest z zastrzeżeniem licencji wspólnotowej, a w myśl art. 4 ust. 1 licencja wspólnotowa określona w art. 3 zastąpi dokument wydawany przez właściwe władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności w przypadku, gdy taki dokument istnieje, poświadczając, że przewoźnikowi udzielono dostępu do rynku w międzynarodowym przewozie drogowym rzeczy. Istotna dla dalszych rozważań jest także treść art. 15 Rozporządzenia stanowiąca, że rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
W świetle przytoczonych norm prawa wspólnotowego nie powinno budzić wątpliwości, że wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy pomiędzy Państwami Członkowskimi przez przewoźnika prowadzącego działalność w Państwie Członkowskim wymaga uzyskania licencji wspólnotowej, wydawanej, zgodnie z art. 5 ust. 1 Rozporządzenia, przez właściwe władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności. Licencja wspólnotowa poświadcza, że przewoźnikowi udzielono dostępu do rynku w międzynarodowym przewozie drogowym rzeczy i, co równie istotne, zastępuje dokument wydawany przez właściwe władze miejsca prowadzenia działalności, w przypadku, gdy taki dokument istnieje.
Tak więc międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy wykonywany przez skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą w Rzeczypospolitej Polskiej, pomiędzy Republiką Czeską a RP wymagał, co do zasady, licencji wspólnotowej. Brak takiej licencji, stanowiłby delikt administracyjny podlegający karze pieniężnej w oparciu o art. 92 ust. 1 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym. Omawiane Rozporządzenie w załączniku II określającym przewozy, które zwolnione są ze wszelkich licencji wspólnotowych oraz z innych zezwoleń przewozowych, zwolniło z obowiązku posiadania licencji wspólnotowej przewóz rzeczy pojazdami silnikowymi, których dopuszczalna masa całkowita włącznie z rzeczywistą masą całkowitą przyczep, nie przekracza sześciu ton lub których dopuszczalny ładunek użyteczny, włącznie z ładunkiem użytecznym przyczep, nie przekracza 3,5 tony. Jak już wcześniej wskazano pojazd skarżącego miał dopuszczalny ładunek użyteczny poniżej 3,5 tony, a tym samym wykonany w dniu [...] stycznia 2007 r. przewóz rzeczy zwolniony był "z wszelkich licencji wspólnotowych oraz innych zezwoleń przewozowych" (określenie użyte w tytule załącznika II).
Zauważyć przy tym należy, że pierwotnie w polskiej wersji językowej tytuł załącznika II Rozporządzenia został przetłumaczony, jako "Przewozy, które zwolnione są z wszelkich zezwoleń wspólnotowych oraz innych zezwoleń przewozowych" (takim też tytułem załącznika posługuje się skarżący organ w uzasadnieniu skargi kasacyjnej). W dniu 28 czerwca 2007 r. dokonano sprostowania polskiej wersji językowej załącznika II do Rozporządzenia w ten sposób, że tytuł zastąpiono tłumaczeniem "Przewozy, które zwolnione są z wszelkich licencji wspólnotowych oraz innych zezwoleń przewozowych". (Dz. Urz. UE Nr L 166 z dnia 28 czerwca 2007 r., str. 30). Tytuł załącznika II był jednoznaczny w innych wersjach językowych, bowiem dotyczył nie zezwoleń wspólnotowych, lecz licencji wspólnotowych.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dla wykładni przepisów Rozporządzenia nie ma znaczenia to, że sprostowania polskiej wersji tytułu załącznika II dokonano dopiero po wydaniu zaskarżonej decyzji (aczkolwiek z mocą od dnia 10 kwietnia 1992 r.). Taki sam pogląd prawny wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1671/06, a skład orzekający w tej sprawie z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu tego wyroku w pełni się zgadza (publ. LEX 418135 oraz w orzeczenia.nsa.gov.pl).
Poddaną kontroli Sądu I instancji decyzją nałożono na skarżącego karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego pomiędzy Państwami Członkowskimi bez wymaganej licencji, w sytuacji, gdy z woli prawodawcy wspólnotowego przewóz ten zwolniony był z "wszelkich licencji wspólnotowych oraz innych zezwoleń przewozowych". Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie pogląd Sądu I instancji o naruszeniu pkt 3 załącznika II Rozporządzenia Nr 881/92.
Nietrafny jest zarzut skargi kasacyjnej, iż załącznik, "którego wykładni dokonał Sąd I instancji nie jest załącznikiem do rozporządzenie Rady nr 881/92, a załącznikiem do pierwszej Dyrektywy Rady z dnia 23 lipca 1962 r., która nie obowiązuje". Teza zaprezentowana w tym zarzucie opiera się na całkowicie błędnej wykładni art. 13 pkt 3 Rozporządzenia Nr 881/92. Przepis art. 13 wprowadza zmiany do pierwszej dyrektywy Rady z dnia 23 lipca 1962 r., stanowiąc w punkcie 3, że skreśla się załącznik II a tekst załącznika I otrzymuje brzmienie tekstu załącznika II do niniejszego rozporządzenia.
Zgodnie, zatem z tym przepisem tekst załącznika I do dyrektywy Rady z dnia 23 lipca 1962 r. miał z dniem wejścia w życie Rozporządzenia, tożsame brzmienie z tekstem załącznika II do Rozporządzenia Nr 881/92. Rozporządzenie Nr 881/92 obowiązuje, a jego art. 13 pkt 3 nie "skreślał" załącznika II do tegoż rozporządzenia, lecz uchylał załącznik nr II do pierwszej dyrektywy. Załącznik nr II do Rozporządzenia obowiązywał zarówno w dacie kontroli jak i w dacie wydawania decyzji. Nietrafne więc są te wywody skargi kasacyjnej, które wadliwość kontrolowanego orzeczenia upatrują w zastosowaniu, jako wzorca kontroli załącznika do pierwszej dyrektywy Rady z dnia 23 stycznia 1962 r., "która nie obowiązuje".
Z przedstawionych powodów za chybione należało uznać także twierdzenie, iż Sąd I instancji błędnie ustalił, że "załącznik II jest załącznikiem do Rozporządzenia Rady 881/092, a nie jak wykazano załącznikiem do pierwszej Dyrektywy Rady z 23 lipca 1962 r., która nie obowiązuje". Raz jeszcze należy podkreślić, że załącznik II do Rozporządzenia obowiązywał wówczas (i nadal obowiązuje). Nie ma przy tym jakiegokolwiek znaczenia prawnego to, że załącznik I do pierwszej Dyrektywy miał w tym czasie tożsamą treść jak załącznik II do Rozporządzenia. Na marginesie należy jedynie zauważyć, że w dacie kontroli obowiązywała pierwsza Dyrektywa Rady z dnia 23 lipca 1962 r. w sprawie ustalenia wspólnych reguł dla niektórych rodzajów drogowego przewozu rzeczy (Dz. Urz. UE Nr L 70 z dnia 6 sierpnia 1962 r., str. 2005), utraciła bowiem moc dopiero z dniem 16 stycznia 2007 r.
Nieusprawiedliwiony jest również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący "pominięcia przepisów Dyrektywy z dnia 12 grudnia 2006 r. Dyrektywa 2006/94/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie ustanowienia wspólnych reguł dla niektórych rodzajów drogowego przewozu rzeczy (Dz. Urz. UE Nr L 374 z dnia 27 grudnia 2006 r., str.
5) weszła bowiem w życie w dniu 16 stycznia 2007 r., a więc nie obowiązywała w dniu kontroli – dacie wiążącej dla ustalenia dopuszczalności stosowania sankcji administracyjnej w oparciu o obowiązujące przepisy.
Powołując się zarówno na pierwszą Dyrektywę jak i na Dyrektywę 2006/94 skarżący organ zdaje się nie dostrzegać, że w sprawie zastosowano sankcję administracyjną za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Dla wyprowadzenia dopuszczalności stosowania sankcji administracyjnej kary, znaczenie prawne ma art. 91 ust. 1 Konstytucji, zgodnie z którym ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy. Umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli tej ustawy nie da się pogodzić z umową (art. 91 ust. 2 Konstytucji). Umową taką jest Traktat podpisany w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 r. między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej, a Rzeczypospolitą Polską, dotyczący przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 90, poz. 894).
Zgodnie z art. 2 Aktu Akcesyjnego, który stanowi integralną część Traktatu Akcesyjnego, od dnia przystąpienia nowe państwa członkowskie są związane postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot.
Rozporządzenie Nr 881/92 pochodzi sprzed daty akcesji, a więc na mocy art. 2 Aktu Akcesyjnego przyjęte zostało do polskiego porządku prawnego.
Stawiając Sądowi I instancji zarzut niezastosowania przepisów ustawy o transporcie drogowym skarżący organ pomija wynikające z art. 249 Traktatu o Unii Europejskiej oraz z art. 91 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji RP reguły stosowania prawa wspólnotowego.
W skardze kasacyjnej zawarto tezę, iż zaskarżony wyrok daje podstawy do twierdzenia, iż "przedsiębiorca polski wykonujący międzynarodowy transport drogowy rzeczy nie musi posiadać licencji, jeśli wykonuje przewóz pojazdem o dopuszczalnej ładowności do 3,5 t". Teza ta jest nadmiernym uproszczeniem oceny prawnej zawartej w kontrolowanym wyroku, z którego wszak wynika, iż wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy w przejazdach dokonywanych na terytorium Wspólnoty przez przewoźnika prowadzącego działalność w państwie członkowskim wymaga licencji wspólnotowej. W sytuacji, gdy przewóz odbywa się pojazdem silnikowym o dopuszczalnej ładowności do 3,5 tony, zwolniony jest z obowiązku posiadania licencji wspólnotowej. Zwolnienie z licencji wspólnotowej nie zwalnia jednak z obowiązku posiadania licencji na przewozy krajowe.
Wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargę kasacyjną należało oddalić w oparciu o przepis art. 184 p.p.s.a.