Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 21 listopada 2013 r. (sygn. akt V SA/Wa 916/13), wydanym w sprawie ze skargi Ś. Teatru Tańca w B. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu dotacji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję stwierdzając, że decyzja ta nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.
Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:
W dniu [...] września 2009 r. Ś. Teatr Tańca w B. (dalej: Beneficjent), oraz Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej: "MKiDN") zawarli umowę (nr [...]) dotyczącą dofinansowania zadań w ramach Programu "Promesa Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego" ze środków finansowych Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (MKiDN), pochodzących z Funduszu Promocji Kultury, z przeznaczeniem na ustanowienie wkładu własnego celem podjęcia i realizacji zadania "[...]". Treść zawartej umowy zmieniano następnie Aneksem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r.
Następnie w dniu [...] grudnia 2009 r. Ś. Teatr Tańca w B. oraz Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego pełniący funkcję Operatora dla Funduszu Wymiany Kulturalnej, zawarli umowę (nr [...]) o dofinansowanie Projektu "[...]" ze środków Funduszu Wymiany Kulturalnej w ramach Mechanizmu Finansowego EOG i/lub Norweskiego Mechanizmu Finansowego, kwotą do wysokości 738.710 zł. Projekt realizowany miał być przez Beneficjenta w partnerstwie z trzema instytucjami pochodzącymi z państw – darczyńców, tj. instytucjami z Norwegii i Islandii.
Tytułem realizacji ww. umów w okresie od grudnia 2009 r. do lipca 2011 r. przekazano na rzecz Ś. Teatru Tańca w B. kwotę 585.980,07 zł (tytułem umowy nr [...]) oraz kwotę 95.131,96 zł (tytułem umowy nr [...]).
Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego określił kwotę dotacji przypadającej do zwrotu przez Ś. Teatr Tańca w B. Zobowiązano Beneficjenta do zwrotu kwoty 585.980,07 zł z tytułu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości na podstawie umowy finansowej z dnia [..] grudnia 2009 r., tj. ze środków Funduszu Norweskiego Mechanizmu Finansowego, oraz do zwrotu kwoty 95.131,96 zł z tytułu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości na podstawie umowy z dnia [...] września 2009 r., tj. ze środków Funduszu Promocji Kultury. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż z uwagi na wyniki zleconego przez Biuro Mechanizmów Finansowych (dalej: BMF) audytu projektu "[...]", który wykazał m.in. podrobienie podpisów i przyznanie się do tego przez osobę reprezentującą Ś. Teatr Tańca, BMF zażądało zwrotu wszystkich płatności przekazanych przez MKiDN dla projektu "...". W podstawie prawnej decyzji powołano się na art. 146 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 249, poz. 2104 ze zm., dalej: u.f.p. z 2005 r.).
Rozpoznając ponownie sprawę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawiono stan faktyczny sprawy tożsamy z ustaleniami podjętymi w trakcie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją organu I instancji. W ocenie MKiDN badającego sprawę ponownie, z uwagi na treść przepisu art. 146 ustawy o finansach publicznych organ zobowiązany był do ustalenia obowiązku zwrotu wszystkich środków pobranych w trakcie realizacji przedmiotowego projektu.
W wyniku wniesionej przez skarżącego skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji podkreślił, że w przypadku decyzji wydawanych w oparciu o przepisy ustawy o finansach publicznych, na organie orzekającym o zwrocie dotacji przez beneficjenta ciąży obowiązek wykazania przesłanek określonych w tym przepisie i przedstawienia w uzasadnieniu rozstrzygnięcia procesu myślowego, który doprowadził wydającego decyzję do określenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi. Adresat decyzji administracyjnej musi mieć bowiem możliwość zrozumienia i weryfikacji działań organu w tym zakresie.
Sąd wywiódł, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ wyjaśniając podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia (art. 146 u.f.p. z 2005 r.) wskazywał na treść § 13 zawartej ze skarżącym umowy z dnia [...] września 2009 r. oraz na treść art. 25 ust. 5 i art. 18 pkt 2 umowy z dnia [...] grudnia 2009 r. Zgodnie z treścią tych przepisów w przypadku pierwszej umowy strony ustaliły, że w razie wykorzystania środków niezgodnie z przeznaczeniem, pobranych nienależnie lub w nadmiernej wysokości, stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2005 r. Nr 249, poz. 2104 ze zm.) w zakresie dotyczącym dotacji udzielanych z budżetu państwa. Zgodnie natomiast z treścią art. 25 ust. 5 drugiej z ww. umów w sprawach nieuregulowanych w umowie zastosowanie mieć będą właściwe przepisy prawa krajowego, w tym zwłaszcza ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2005 r. Nr 249, poz. 2104 ze zm.).
W ocenie Sądu I instancji w świetle zaprezentowanego materiału dowodowego nie można uznać, że organ w pełni wyjaśnił zastosowaną w sprawie podstawę prawną. Sąd zwrócił uwagę, że dotacja udzielona skarżącej pochodzi z dwóch źródeł dofinansowania i znajduje swoje umocowanie w odrębnych podstawach prawnych. Środki wypłacone na podstawie umowy z dnia [...] grudnia 2009 r. pochodzą bowiem ze środków Funduszu Wymiany Kulturalnej w ramach Mechanizmu Finansowego EOG i/lub Norweskiego Mechanizmu Finansowego, którego ramy wyznacza m.in. dokument Memorandum of Understanding wdrażania Norweskiego Mechanizmu Finansowego 2004-2009 ustanowionego zgodnie z umową z dnia 14 października 2003 r. pomiędzy Królestwem Norwegii i Wspólnotą Europejską dotyczącą Norweskiego Mechanizmu Finansowego na okres 2004–2009 pomiędzy, Królestwem Norwegii a Rzeczpospolitą Polską oraz art. 8 i Aneksu C Memorandum of Understanding wdrażania Mechanizmu Finansowego EOG na okres 2004-2009 pomiędzy Republiką Islandii, Księstwem Lichtenstein, Królestwem Norwegii a Rzeczpospolitą Polską, zaś w kwestiach pozostałych właściwe przepisy prawa krajowego w tym ustawa o finansach publicznych z 2005 r. Natomiast środki wypłacone na podstawie umowy z dnia [...] września 2009 r. pochodzą ze środków finansowych Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z Funduszu Promocji Kultury, którego rozliczenie opierać się winno na podstawie ustawy o finansach publicznych.
Ponadto Sąd podkreślił, iż środki przyznane beneficjentowi tytułem realizacji ww. umów wypłacone zostały w okresie od grudnia 2009 r. do lipca 2011 r. W tej sytuacji biorąc od uwagę datę wypłacenia poszczególnych transzy przyznanych środków podstawą prawną do rozstrzygnięcia przy ewentualnym zwrocie byłyby zatem z racji przepisów przejściowych (art. 113 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. –Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych – Dz.U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1241) właściwe przepisy obu ww. regulacji w zależności od tego kiedy wypłacono dane środki (udzielono dotacji).
Zdaniem Sądu I instancji w uzasadnieniu decyzji organ nie wyjaśnił należycie zastosowanej podstawy prawnej. Organ winien w uzasadnieniu decyzji przejrzyście wyjaśnić swoje stanowisko ze wskazaniem zasad danego dofinansowania (dotacji), struktury podmiotów odpowiedzialnych oraz relacji uprawnień tych podmiotów w zakresie prowadzonego postępowania ze wskazaniem właściwej podstawy prawnej podejmowanego działania w oparciu o właściwe przepisy prawa krajowego wynikające z ustawy o finansach publicznych
Sąd wskazał, że w rozważaniach organu zabrakło także klarownego wyjaśniania stronie skarżącej, czy budżetowe środki finansowe, do których zwrotu wezwano stanowiły środki pobrane nienależnie czy też w nadmiernej wysokości, czy może środki wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem.
Zdaniem Sądu organ był zobligowany przy rozpoznaniu sprawy do zastosowania art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., oraz do sporządzenia uzasadnienia decyzji według wymagań sformułowanych w art. 107 § 3 k.p.a. Stwierdzone przez Sąd uchybienie tychże przepisów przez organ skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zarzucając mu naruszenie:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. i uchylenie decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2013 r. (dalej: Ministra) w wyniku błędnego przyjęcia, że w wydanej decyzji Minister naruszył zasadę praworządności (art. 7 k.p.a.), nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz nieprawidłowo uzasadnił decyzję (art. 107 § 3 k.p.a.), podczas gdy Minister prawidłowo ustalił stan faktyczny oraz prawny sprawy;
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) przez uchylenie decyzji Ministra Kultury z dnia [...] stycznia 2013 r. w sytuacji, kiedy nie nastąpiło naruszenie prawa, mające wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podkreślił, że mimo braku w uzasadnieniu decyzji "rozdzielenia" podstaw żądania zwrotu dotacji ze środków Ministra oraz ze środków pochodzących z Mechanizmu Finansowego EOG, organ wskazał okoliczności warunkujące żądanie zwrotu dotacji. Również podstawa prawna zaskarżonej decyzji nie zawiera, zdaniem Ministra, takich wad, które powodowały uchylenie decyzji. W kwestionowanej decyzji podstawą prawną żądania zwrotu dotacji z MF EOG na lata 2004–2009 były, oprócz art. 146 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, odpowiednie postanowienia umowy finansowej nr [...] oraz umowy nr [...]. Zatem została ona wydana w oparciu o:
- – art. 25 ust. 5 oraz art. 18 pkt 2 umowy finansowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. dot. dofinansowania Projektu "[...]"' ze środków Funduszu Wymiany Kulturalnej w ramach Mechanizmu Finansowego EOG i/lub NMF;
- – decyzję Państw-Darczyńców z dnia [...] lipca 2012r.;
- – wytyczne Ministerstwa Rozwoju Regionalnego w tej sprawie (dalej: MRR);
- – raport z audytu przeprowadzonego przez Firmę Ernst & Young;
- – § 13 umowy nr [...] z dnia [...] września 2009 r. wraz z aneksem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. dotyczącej dofinansowania zadań w ramach Programu Promesa Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego ze środków finansowych Ministra Kultury, pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.
Poza tym istotne dla sprawy pozostawały zapisy Artykułu 6.2 Warunków przyznawania dofinansowania (w formie grantów blokowych, programów, kapitału początkowego i funduszy dla organizacji pozarządowych) w ramach Mechanizmu Finansowego EOG oraz ustalenia wynikające z Raportu z Kontroli i Audytu przeprowadzonego w listopadzie 2011 r.
Organ zarzucił, że w jego ocenie w niniejszej sprawie należało żądać zwrotu dotacji, gdyż z brzmienia art. 146 ust. 1 u.f.p. z 2005 r. wynika, iż organ ma obowiązek wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania decyzji, jeżeli zachodzi przesłanka braku zwrotu dotacji w określonym terminie.
Pełnomocnik Ś. Teatru Tańca w B. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wyjaśnił, że z dniem 31 grudnia 2013 r. Tatr został zlikwidowany na mocy uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. Jak ustalił Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o urzędowo poświadczony odpis rejestru instytucji kultury Gminy B. oraz pisma Naczelnika Wydziału Kultury i Sportu Urzędu Miejskiego w B., instytucja kultury pn. Ś. Teatr Tańca w B. została wykreślona z rejestru instytucji Gminy B. z dniem 21 marca 2014 r. Z treści rubryki 6 rejestru instytucji kultury Gminy B. wynika, że organizatorem Ś. Teatru Tańca w B. była Gmina B.. Zważywszy na treść art. 24 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 406 ze zm.), w myśl którego zobowiązania i wierzytelności likwidowanej instytucji kultury przejmuje organizator, zobowiązanie Ś. Teatru Tańca w B. przejęła Gmina B..
Pełnomocnik Gminy B. na rozprawie w dniu 30 czerwca 2015 r. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Z regulacji powyższej wynika, że skarga kasacyjna jest bezzasadna i podlega oddaleniu gdy nie ma usprawiedliwionych podstaw, co oznacza, że sąd nie stwierdził naruszeń wskazanych w art. 174 p.p.s.a., oraz gdy samo orzeczenie jest zgodne z prawem, a błędne jest jedynie jego uzasadnienie. Dotyczy to również przypadku, kiedy uzasadnienie prawidłowego orzeczenia jest błędne tylko w części.
Zważywszy na powyższe skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie wymaga podkreślenia, że kontroli kasacyjnej został poddany wyrok Sądu I instancji wydany wyłącznie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści tego przepisu wynika, że Sąd I instancji nie miał obowiązku wykazania, że stwierdzone naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, lecz wystarczające było uznanie, że uchybienie mogło mieć taki wpływ. W literaturze przyjmuje się, że przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowień (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Wyd. Praw. LexisNexis, Warszawa 2005). W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zasadnie uznał, że takie prawdopodobieństwo zaistniało. WSA w W. dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji uznał, że organ przy jej wydaniu naruszył art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji podkreślił przy tym, że zasadnicze naruszenie prawa ze strony organu dotyczy nieprawidłowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia pełną kontrolę podjętego rozstrzygnięcia. Wyjaśniając podstawę prawną tego orzeczenia Sąd I instancji wskazał, iż organ powinien wskazać wyczerpująco podstawy ustalenia zwrotu dotacji w określonej wysokości, ze wskazaniem właściwej podstawy prawnej z odniesieniem się do argumentacji podniesionej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Tak formułowanym zarzutom pod adresem organu, który wydał zaskarżoną decyzję nie można odmówić słuszności.
Nie może budzić wątpliwości w świetle uregulowań zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, że do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, a w szczególności te, które wskazują, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ rozpoznający sprawę wskutek wniosku w trybie art. 127 § 3 k.p.a. obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę. Tym samym organ rozpoznający sprawę w trybie art. 127 § 3 k.p.a. ma obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania i zarzuty strony, ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji, rozpoznając sprawę w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydania decyzji ostatecznej.
Powyższe tym samym oznacza, że organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy zobligowany jest stosować m.in. zasadę zawartą w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a uzasadnienie decyzji ostatecznej musi spełniać wymogi zawarte w art. 107 § 3 k.p.a.
Przepis art. 107 § 3 k.p.a. szczegółowo określa jakie wymogi powinno spełniać uzasadnienie decyzji. Uzasadnienie jest niezwykle istotnym składnikiem decyzji, jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Strona ma bowiem prawo znać argumenty i przesłanki podejmowania decyzji, gdyż w przeciwnym wypadku nie ma możliwości obrony swoich słusznych interesów. Uzasadnienie faktyczne musi wyjaśniać okoliczności wskazujące na potrzebę lub konieczność wydania decyzji, uwzględniając przy tym zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.
Zatem uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie faktyczne musi dokładnie wskazywać podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Natomiast uzasadnienie procesowe stosownie do art. 107 § 3 k.p.a., to wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji. Polega ono nie tylko na przytoczeniu treści przepisów, wyjaśnieniu normy prawnej, ale też wytłumaczeniu dlaczego organ zastosował określony przepis rozstrzygając sprawę i dlaczego przyjął taką wykładnię przepisów. Uzasadnienie decyzji tłumaczy zastosowanie normy prawa materialnego w określonej sytuacji faktycznej. Elementem uzasadnienia prawnego – w razie potrzeby – powinno być ustalenie obowiązywania stosownych reguł prawa materialnego, które nasuwa problemy w okresie zmiany regulacji prawnej i w przypadku kolizji reguł prawnych, wymagającej posłużenia się odpowiednimi dyrektywami kolizyjnymi.
Zważywszy na powyższe rozumienie istoty uzasadnienia decyzji o jakim stanowi art. 107 § 3 k.p.a. nie sposób uznać, że zarzuty sformułowane w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej są zasadne.
Argumentacja zawarta w uzasadnieniu tego zarzutu wskazuje na brak rozróżnienia przez kasatora pomiędzy dowodami, które stanowią podstawę do przyjęcia określonych ustaleń faktycznych, a wyjaśnieniem podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Przykładowo raport z audytu nie może być wskazywany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia, a co najwyżej jako dowód, który stanowił podstawę konkretnych ustaleń faktycznych w sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak też wyjaśnienia charakteru prawnego tzw. decyzji Państw – Darczyńców z dnia [...] lipca 2012 r., na którą organ się powołuje. Nie wskazano bowiem na jakiekolwiek regulacje odnoszące się do tej kwestii, a zawarte np. w stosownych umowach. Podobne uwagi należy odnieść do tzw. "Wytycznych Ministerstwa Rozwoju Regionalnego", które nie zostały w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w jakikolwiek sposób zidentyfikowane.
Trafnie także zarzucił Sąd I instancji, iż przytoczenie jedynie fragmentów postanowień z umów łączących strony, bez wyjaśnienia zasad danego dofinansowania, struktury podmiotów odpowiedzialnych oraz relacji uprawnień tych podmiotów w zakresie prowadzonego postępowania ze wskazaniami i wyjaśnieniami podstawy prawnego rozstrzygnięcia w sposób istotny narusza art. 107 § 3 k.p.a. W skardze kasacyjnej powołuje się na postanowienia zawarte w art. 6.2. Warunków przyznawania dofinansowania w ramach Mechanizmu Finansowego EOG, które w ogóle nie zostały wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie można się także doszukać w motywach zaskarżonej decyzji odwołania do konkretnych ustaleń Raportu z Kontroli i Audytu przeprowadzonego w listopadzie 2011 r., które zostały szczegółowo przywołane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Tym samym twierdzenie kasatora, że mimo braku w uzasadnieniu decyzji "rozdzielenia" podstaw żądania zwrotu dotacji w decyzji wskazano okoliczności warunkujące żądanie zwrotu dotacji oraz argumentowanie, iż podstawa prawna zaskarżonej decyzji nie zawiera takich wad, które powodowałyby jej uchylenie, nie mogły skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej.
Nie jest też trafny zarzut sformułowany w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej.
Istota tego zarzutu, jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, sprowadza się do twierdzenia, iż organ miał obowiązek wszcząć postępowanie i wydać decyzje w oparciu o art. 146 ust. 1 u.f.p. z 2005 r., gdyż w sprawie zaistniały przesłanki, o których mowa w tym przepisie, zatem Sąd I instancji wadliwie uznał, że w sprawie nastąpiło naruszenie prawa z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a.
Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 146 ust. 1 u.f.p. z 2005 r. w przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w art. 144 ust. 1 i 2 oraz art. 145 ust. 1, organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki. W świetle powołanego przepisu wszczęcie postępowania o zwrot dotacji nie może być utożsamiane ze stwierdzeniem wystąpienia przesłanek uzasadniających zwrot dotacji w całości lub w części. Wszczęcie postępowania ma na celu dopiero zbadanie, czy owe przesłanki wystąpiły, zaś stwierdzenie wystąpienia lub niewystąpienia przesłanek to efekt wszczętego i przeprowadzonego postępowania.
Te kwestie miał na uwadze Sąd I instancji stwierdzając w motywach zaskarżonego wyroku, iż uzasadnienie decyzji nie zawiera wyjaśnienia właściwej podstawy prawnej podejmowanego działania w oparciu o właściwe przepisy prawa krajowego wynikające z ustawy o finansach publicznych. Sąd I instancji podkreślił bowiem, że w rozważaniach organu zabrakło wyjaśnienia czy środki finansowe, do których zwrotu wezwano stanowiły środki pobrane nienależnie, czy też w nadmiernej wysokości, bądź wykorzystano je niezgodnie z przeznaczeniem. Tę ocenę Sądu I instancji należy uznać za prawidłową, w sytuacji, gdy w art. 146 ust. 1 u.f.p. z 2005 r. ustawodawca m.in. odwołuje się do art. 145 ust. 1 tej ustawy, a ten przepis został wskazany też w podstawie prawnej decyzji organu z dnia [...] listopada 2012 r., która została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją. Brak jednakże jakiegokolwiek wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, tak wskazanej podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
Tym bardziej, że jak trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji te kwestie zostały objęte zarzutami zawartymi we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a organ w sposób właściwy do tak przedstawionego stanowiska nie ustosunkował się.
Co prawda Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zawarł też uwagę, iż ze względu na datę wypłacenia poszczególnych transzy przyznanych środków podstawę prawną do rozstrzygnięcia przy ewentualnym zwrocie byłyby z racji przepisów przejściowych (art. 113 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych – Dz.U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1241) właściwe przepisy obu regulacji w zależności od tego kiedy wypłacono dane środki, jednakże ta ocena nie może być wiążąca zarówno z uwagi na podstawę prawną wyroku Sądu I instancji jak i zważywszy na treść art. 184 in fine p.p.s.a. Skoro bowiem Sąd I instancji przyjął za podstawę prawną wydanego wyroku art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. wobec stwierdzenia naruszenia przez organ art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a w szczególności art. 107 § 3 k.p.a., to nie mógł formułować wiążących ocen prawnych co do zastosowania prawa materialnego. Tym bardziej że wyraźnie wskazał, iż naruszenie przez organ art. 107 § 3 k.p.a. uniemożliwia pełną kontrolę podjętego rozstrzygnięcia.
To częściowo błędne stanowisko Sądu I instancji nie mogło skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku, gdyż orzeczenie to odpowiada prawu (art. 184 in fine p.p.s.a.).
Organ ponownie rozpoznając sprawę i wydając decyzję wskaże podstawę prawną wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia.
Z tych wszystkich względów uznając zarzuty skargi kasacyjnej za pozbawione usprawiedliwiony podstaw Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 in fine p.p.s.a.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art. 204 pkt 2 p.p.s.a.