Uzasadnienie
Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 17 maja 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 494/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę H.N. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr RS/24/2008 w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej oraz odmowy przyznania renty strukturalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał w następującym stanie sprawy.
W dniu 20 grudnia 2005 r. H.N. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w S. wniosek o przyznanie renty strukturalnej. Wniosek wraz z załącznikami nie zawierał informacji o toczącym się postępowaniu sądowym w sprawie przyznania H.N. renty zdrowotnej z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Do wniosku dołączono natomiast m.in. zaświadczenie Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział Regionalny w S. z dnia 20 grudnia 2005 r. informujące o okresach podlegania przez H.N. ubezpieczeniu społecznemu rolników.
Wyrokiem z dnia 2 marca 2006 r. Sąd Okręgowy w S., zmieniając decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2005 r. nr [...], przyznał H.N. prawo do stałej renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 1 stycznia 2005 roku.
Decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. przyznał H.N. rentę strukturalną na okres od lutego 2006 r. do stycznia 2016 r.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. znak [...] Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego stwierdził ustanie ubezpieczenia społecznego rolników w zakresie ubezpieczenia wypadkowego, chorobowego, macierzyńskiego jak również w zakresie ubezpieczenia emerytalno-rentowego od dnia 1 stycznia 2005 r. W uzasadnieniu decyzji jako podstawę wydanego rozstrzygnięcia wskazano wyrok Sądu z dnia 2 marca 2006 r., którym przywrócono H.N. prawo do renty zdrowotnej od dnia 1 stycznia 2005 r.
Pismem z dnia 31 sierpnia 2006 r. Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział Regionalny w S., w nawiązaniu do zaświadczenia z dnia 20 grudnia 2005 r. dotyczącego potwierdzenia okresów podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników, powiadomiła Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S., iż decyzją z dnia 31 sierpnia 2006 r. H.N. została wyłączona z ubezpieczenia społecznego rolników, a w związku z tym zmianie uległ okres podlegania przez nią ubezpieczeniu społecznemu rolników.
Postanowieniem z dnia 3 października 2006 r. nr 01/2006 Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania prawa do renty strukturalnej H.N.
Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] wydaną na podstawie § 20 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. (Dz. U. Nr 114, poz. 1191 ze zm.), art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 104 k.p.a., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. uchylił swoją decyzję z dnia 8 marca 2006 r. i rozstrzygając sprawę na nowo odmówił H.N. przyznania renty strukturalnej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż w dniu złożenia wniosku o przyznanie renty strukturalnej H.N. nie podlegała ubezpieczeniu społecznemu rolników, bowiem z dniem 1 stycznia 2005 r. uzyskała prawo do renty stałej z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Na skutek odwołania skarżącej sprawę rozpoznawał Dyrektor M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, który decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] lipca 2008 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę wskazał, iż powodem wszczęcia postępowania wznowieniowego i wydania decyzji w tym trybie przez organy obu instancji, było wydanie przez Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. wyroku z dnia 2.03.2006 r., sygn. akt IV U 389/05. Wyrokiem tym sąd ustalił, że H.N. przysługuje prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 1 stycznia 2005 r.
Po wydaniu tego wyroku Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenie Społecznego decyzją z dnia 31 sierpnia 2006 r. stwierdził ustanie ubezpieczenia społecznego rolników dla skarżącej od dnia 1 stycznia 2005 r.
Powyższe ustalenia były podstawą do uznania przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S., że w niniejszej sprawie ujawniła się nowa okoliczność faktyczna istotna dla sprawy, istniejąca w dniu wydania decyzji i nieznana organowi, który wydał decyzję, a mianowicie uzyskanie przez skarżącą prawa do renty zdrowotnej.
Zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r. Nr 114, poz. 1191 ze zm.) rentę strukturalną przyznaje się producentowi rolnemu, będącemu osobą fizyczną prowadzącą na własny rachunek działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym położonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli łącznie spełnia on wymienione w tym przepisie warunki. W myśl § 4 pkt 1 rozporządzenia rentę strukturalną przyznaje się producentowi rolnemu, który ma ukończone 55 lat, lecz nie osiągnął wieku emerytalnego i nie ma ustalonego prawa do emerytury lub renty z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego, lub ubezpieczenia społecznego rolników.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż w przedmiotowej sprawie przesłanka określona przepisem § 4 pkt 1 nie została spełniona, bowiem na podstawie wyroku Sądu Okręgowego w S. w dniu wydania decyzji przyznającej rentę strukturalną skarżąca miała przyznane prawo do stałej renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy.
Sąd podniósł, iż w sytuacji gdy jeden z warunków, które muszą wystąpić łącznie, nie został spełniony, spełnienie pozostałych nie powoduje możliwości wydania przez organ administracyjny decyzji pozytywnej. Z tego względu kwestia podlegania bądź nie ubezpieczeniu emerytalnemu rolników, nie ma znaczenia dla zasadności wydanej decyzji.
W ocenie WSA, organ administracji prawidłowo wznowił na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. postępowanie w sprawie przyznania skarżącej renty strukturalnej. Organ administracyjny prawidłowo również orzekł na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. o uchyleniu decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z dnia 08 marca 2006 r., o przyznaniu skarżącej renty strukturalnej oraz o odmowie przyznania jej tej renty w związku z niespełnieniem przesłanki określonej w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich.
Na skutek skargi kasacyjnej H.N. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt II GSK 922/09 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w W. W uzasadnieniu NSA nie podzielił stanowiska Sądu I instancji, iż skarżąca w dniu przyznania renty strukturalnej nie spełniała warunku do jej przyznania określonego w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 114, poz. 1191 ze zm.), zgodnie z którym rentę strukturalną przyznaje się producentowi rolnemu, który ma ukończone 55 lat, lecz nie osiągnął wieku emerytalnego i nie ma ustalonego prawa do emerytury lub renty z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego, lub ubezpieczenia społecznego rolników.
O ustalonym prawie do emerytury lub renty z ubezpieczenia społecznego w rozumieniu § 4 pkt 1 omawianego rozporządzenia można byłoby mówić dopiero wówczas, gdyby to prawo zostało ustalone ostateczną decyzją, czy też prawomocnym wyrokiem sądu. Tymczasem w dniu wydania decyzji o przyznaniu skarżącej renty strukturalnej (8 marca 2006 r.) wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 2 marca 2006 r., zmieniający decyzję ZUS i przyznający skarżącej prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, jeszcze się nie uprawomocnił, skoro w myśl art. 369 § 1 k.p.c. termin do wniesienia apelacji wynosi dwa tygodnie od doręczenia stronie skarżącej wyroku z uzasadnieniem. Dopiero prawomocne orzeczenie wydane przez sąd wiąże strony, a także inne sądy i organy administracji publicznej (art. 365 § 1 k.p.c.).
Kwestia dotycząca daty prawomocności wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 2 marca 2006 r. uszła uwadze WSA w W., a była to istotna okoliczność dla oceny, czy skarżąca spełniała przesłanki do przyznania renty strukturalnej określone w § 4 pkt 1 omawianego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r.
NSA wskazał, że w oparciu o przepis art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. organ I instancji – Kierownik Biura Powiatowego ARiMR, który wydał w sprawie przyznania skarżącej renty strukturalnej decyzję z dnia 8 marca 2006 r. w ostatniej instancji (art. 150 § 1 k.p.a.), był uprawniony do uchylenia tej decyzji, a następnie obowiązany był rozstrzygnąć istotę sprawy administracyjnej. Przez rozstrzygnięcie istoty sprawy należało w niniejszej sprawie rozumieć rozpoznanie wniosku skarżącej o przyznanie renty strukturalnej, a w konsekwencji ocenę czy skarżąca spełniała warunki do przyznania tej renty, co wymagało weryfikacji wniosku skarżącej na podstawie § 20 ust. 3 omawianego rozporządzenia. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. nie naruszył też § 17 ust. 1 omawianego rozporządzenia, skoro po uchyleniu swojej poprzedniej decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. rozstrzygnął sprawę merytorycznie, odmawiając skarżącej przyznania renty strukturalnej.
Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sad Administracyjny w W., będąc związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjnego w wyroku z dnia 17 maja 2010 r. oddalił skargę H.N. Wskazał, że z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich wynika, że rentę strukturalną przyznaje się producentowi rolnemu, będącemu osobą fizyczną prowadzącą na własny rachunek działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym położonym na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, jeżeli spełnia on warunki w tym przepisie wskazane. W przypadku Skarżącej przesłanka określona przepisem § 4 pkt 1 ww. rozporządzenia nie została spełniona, bowiem na skutek wyroku Sądu Okręgowego w S. w dniu wydania decyzji przyznającej rentę strukturalną skarżąca miała przyznane prawo do stałej renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy.
H.N. zaskarżyła powyższy wyrok do Naczelnego Sadu Administracyjnego, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie:
- 1. art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., mające istotny wpływ na wynik postępowania, poprzez niezastosowanie się do wiążących Sąd I instancji wytycznych poczynionych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lutego 2010 r., polegających na ustaleniu, iż wobec skarżącej została spełniona przesłanka wynikająca z § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętych planem rozwoju obszarów wiejskich pozwalająca na przyznanie jej prawa do renty strukturalnej, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej;
- 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. poprzez ponowne przyjęcie stanowiska, iż skarżąca w dniu 8 marca 2006 r. – tj. w dniu wydania przez Kierownika Biura powiatowego ARiMR w S. decyzji o przyznaniu renty strukturalnej, nie spełniała przesłanki wynikającej z § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętych planem rozwoju obszarów wiejskich.
- 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., poprzez przyjęcie, że w sprawie zaszły przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym rozstrzygnięciem w postaci decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z dnia 8 marca 2006 r. o przyznaniu renty strukturalnej na okres od lutego 2006 r. do stycznia 2016 r. wobec wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 2 marca 2006 r. ustalającego, że H.N. przysługuje prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 1 stycznia 2005 r., który uprawomocnił się dopiero 11 kwietnia 2006 r.;
- 4. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych w odniesieniu do zdarzeń powstałych już po dacie wydania skarżonej decyzji Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia 6 sierpnia 2008 r., nr [...] tj. wobec przyjęcia, że względem skarżącej nie zostały spełnione warunki do przyznania jej renty strukturalnej na skutek wydania wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 2 marca 2006 r. przyznającego skarżącej prawo do stałej renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 1 stycznia 2005 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W nawiązaniu do zarzutów skargi kasacyjnej, wstępnego wyjaśnienia wymaga, że stosownie do art. 183 p.p.s.a związanie sądu granicami skargi kasacyjnej oznacza, że sąd (poza przesłankami nieważności) bierze pod uwagę tylko te podstawy kasacyjne, które zostały przez skarżącą powołane.
Skarżąca w skardze kasacyjnej powołała się na podstawę określoną art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W ramach tej podstawy wskazała na naruszenie przepisów art. 190, 145 §1 lit.c p.p.s.a. w związku z § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętych planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 114, poz.1191 ze zm.) oraz art. 145 § 5 pkt kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca również podniosła zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.- jak wywodzi - "poprzez błąd w ustaleniach faktycznych w odniesieniu do zdarzeń powstałych już po dacie wydania skarżonej decyzji Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia 6 sierpnia 2008 r. Nr [...], tj wobec przyjęcia, że względem skarżącej nie zostały spełnione warunki do przyznania jej renty strukturalnej na skutek wydania wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 2 marca 2006 r. sygn. Akt IV U 389/05 przyznającego skarżącej prawo do stałej renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 1 stycznia 2005 r." - a zatem, w zakresie tej podstawy, na wadliwość uzasadnienia wyroku (art.141§4) w powiązaniu z przyjętą przez Sąd prawnomaterialną podstawą rozstrzygnięcia określoną w § 4 pkt 1 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r.
Oceniając zarzuty procesowe zwraca uwagę ten aspekt sprawy, iż podnoszone przez skarżącą uchybienia, stanowią w istocie konsekwencję wadliwego odczytania przez skarżącą wykładni prawa zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. II GSK 922/09. W wyroku tym NSA stwierdził bowiem, że "O ustalonym prawie do emerytury lub renty z ubezpieczenia społecznego w rozumieniu § 4 pkt 1 omawianego rozporządzenia można byłoby mówić dopiero wówczas, gdyby to prawo zostało ustalone ostateczną decyzją, czy też prawomocnym wyrokiem sądu. Tymczasem w dniu wydania decyzji o przyznaniu skarżącej renty strukturalnej (8 marca 2006 r.) wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 2 marca 2006 r., zmieniający decyzję ZUS i przyznający skarżącej prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, jeszcze się nie uprawomocnił. Wynika to jednoznacznie z obowiązujących przepisów, skoro w myśl art. 369 § 1 k.p.c. termin do wniesienia apelacji wynosi dwa tygodnie od doręczenia stronie skarżącej wyroku z uzasadnieniem.
Zauważyć przy tym należy, że dopiero prawomocny orzeczenie wydane przez sąd wiąże strony, a także inne sądy i organy administracji publicznej (art. 365 § 1 k.p.c. – na który to przepis zwrócił uwagę NSA w wyroku z 9 lutego 2010 r.).
W rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a w zw. z § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętych planem rozwoju obszarów wiejskich, ujawnioną istotną okolicznością faktyczną w postępowaniu wznowieniowym był fakt ustalenia prawa do renty zdrowotnej od dnia 1 stycznia 2005 r., a zatem obejmujący okres sprzed i w dacie wydania decyzji z dnia 8 marca 2006 r. o przyznaniu skarżącej prawa do renty strukturalnej.
W tym stanie faktycznym i prawnym dla prawidłowej oceny związania WSA wyrokiem NSA z dnia 9 lutego 2010 r. wskazać należy, że na gruncie art. 145 § 1 pkt. 5 brak było prawnie uzasadnionych podstaw do utożsamiania tej nowej okoliczności faktycznej (ustalenia prawa do renty strukturalnej od dnia 1 stycznia 2005 r.) z wyrokiem Sądu Okręgowego w S., na mocy którego została zmieniona decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 9 marca 2005 r. nr [...] – z daty sprzed wydania decyzji o przyznaniu skarżącej renty strukturalnej. Prawomocność orzeczenia Sądu w sensie art. 363 § 1 k.p.c. jest podstawą jego mocy wiążącej w rozumieniu art.365 § 1 k.p.c. Moc wiążąca prawomocnego orzeczenia sądu charakteryzuje się tym, że – po pierwsze, odnosi się do faktu istnienia prawomocnego orzeczenia, a po drugie – przejawia się w mocy wiążącej jako określonym walorze prawnym rozstrzygnięcia (osądzenia) zawartego w treści orzeczenia (Kodeks postępowania cywilnego, Komentarz po redakcją K. Piaseckiego, Warszawa 2006, s.1329).
Na podstawie zebranego materiału w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zakończonym orzeczeniem z dnia 9 lutego 2010 r. brak było dowodu niezbędnego dla oceny ujawnionej okoliczności faktycznej, czy wspomniany wyrok się uprawomocnił, aby można było przesądzić o ustalonym prawie do renty od dnia 1 stycznia 2005 r. w dacie wydania decyzji z dnia 8 marca 2006 r. Niejako na marginesie tych rozważań wypada zauważyć, iż przedmiotowa ocena była utrudniona tym bardziej, że skarżąca w postępowaniu przed WSA przedłożyła wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 9.03. 2009 r. w uzasadnieniu którego, Sąd ten zalecił rozważenie Sądowi Okręgowemu w S. "czy H.N. [skarżąca] w dacie 6 lutego 2006 r. mogła być uznana za osobę mającą ustalone prawo o renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy stosownie do art. 4 pkt 1 i 11 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników. Skoro WSA rozpatrując sprawę ponownie stwierdził, że decyzja w przedmiocie prawa ubezpieczonej do renty zdrowotnej została zmieniona ww. wyrokiem Sądu Okręgowego w S., który przyznał skarżącej prawo do stałej renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 1 stycznia 2005 r., i wyrok ten stał się prawomocny z dniem 11 kwietnia 2006 r., brak jest usprawiedliwionych podstaw dla zarzutów określonych w skardze kasacyjnej opisanych szczegółowo w części I, II i III.
Podzielając zaś w tej mierze stanowisko autora kasacji, prowadzić musiałoby ono do niezakładanego rezultatu przez skład orzekający NSA w wyroku z dnia 9 lutego 2010 r., iż ujawnienie w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. istotnej okoliczności o przyznaniu skarżącej prawa do renty zdrowotnej z ZUS z dniem 1 stycznia 2005 r. nieprawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego zmieniającym decyzję ZUS z dnia 9.03.2005 r. w dacie przyznania renty strukturalnej, przesądza ostatecznie o spełnieniu przez skarżącą przesłanki prawa do renty strukturalnej w myśl § 4 pkt i rozporządzenia, niezależnie od uprawomocnienia się tego wyroku, a nadto - do usankcjonowania w ramach reinterpretacji contra legem wykładni prawa zawartej w powołanym wyroku NSA z dnia 9 lutego 2010 r. - zachowania prawa do renty strukturalnej w zbiegu z ustalonym na ten dzień prawem do renty zdrowotnej z ZUS.
Naczelny Sąd Administracyjny z powyżej wywiedzionych względów nie podziela zarzutów skargi kasacyjnej o naruszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. przepisów art. 190, 145 §1 lit.c p.p.s.a. w związku z § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętych planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 114, poz.1191 ze zm.). Brak jest również usprawiedliwionych podstaw do postawienia zaskarżonemu wyrokowi zarzutu opisanego w części IV skargi kasacyjnej (naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, uzasadnił w dostatecznym stopniu wydane orzeczenie w granicach związania wykładnią prawa zawartą w cyt. powyżej wyroku Naczelnego Sądu Okręgowego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.