Uzasadnienie
I
Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 934/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę J. J. (dalej jako: "skarżący") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2017 r., który utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu z naruszeniem ustawy o transporcie drogowym w wysokości 10.000 zł.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
W dniu [...] marca 2015 r. około godziny 6:55 w W. na ul. K. na wysokości posesji nr [...] patrol Policji zatrzymał do kontroli drogowej samochód marki F. o nr rej. [...]. Pojazdem kierował skarżący.
W toku kontroli stwierdzono, że na boku kontrolowanego pojazdu znajduje się napis: numer telefonu: "[...]" oraz napis: "[...]", co potwierdza sporządzona w czasie kontroli dokumentacja fotograficzna. Pojazd był oznaczony i wyposażony zgodnie z wymogami ustalonymi dla pojazdu "TAXI" określonymi w Uchwale Rady Miasta Stołecznego Warszawy nr LXXXV/2184/2014 z dnia 3 lipca 2014 r. Na przednich prawych i lewych drzwiach umieszczony był pas zewnętrzny żółto-czerwony z numerem bocznym "[...]" oraz herb Warszawy - Syrenka. Na szybie czołowej w prawym górnym rogu znajdowała się tabliczka informacyjna z hologramem z numerem licencji [...] i numerem rejestracyjnym pojazdu [...]. Na dachu pojazdu znajdowała się dwustronna lampa z napisem "TAXI". Podczas kontroli kierowca okazał dowód osobisty, prawo jazdy, dowód rejestracyjny pojazdu: świadectwo legalizacji ponownej taksometru, potwierdzenie zawarcia ubezpieczenia OC i kasę rejestrującą.
Kierujący okazał licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką nr [...] udzieloną na przedsiębiorcę U., ul.[...], [...] W. (dalej jako: "przedsiębiorca"). Kierujący nie okazał orzeczenia psychologicznego, orzeczenia lekarskiego oraz identyfikatora kierowcy TAXI.
Mając na uwadze powyższe, stwierdzono naruszenie Ip. 1.1 załącznika nr 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U z 2017 r. poz. 2200 ze zm.; dalej jako: "u.t.d.") polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji. Z kontroli wykonano dokumentację kserograficzną okazanych dokumentów oraz fotograficzną kontrolowanego pojazdu. Przebieg kontroli został udokumentowany za pomocą protokołu kontroli nr [...]. Kierujący pojazdem odmówił podpisania protokołu kontroli bez podawania przyczyny.
W toku prowadzonego postępowania administracyjnego, Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, uzyskał odpowiedź z Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy, że według stanu na dzień kontroli, tj. na dzień [...] marca 2015 r. skarżący nie posiadał żadnego uprawnienia z zakresu transportu drogowego udzielonego przez Prezydenta m.st. Warszawy.
Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2015 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10 000 złotych za następujące naruszenia: wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji (1), wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. (2), wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d (3).
Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ podniósł, że w aktach sprawy brak jest jednoznacznych dowodów potwierdzających, iż stroną postępowania powinien być skarżący. W ocenie organu odwoławczego przy wydawaniu rozstrzygnięcia należało ustalić charakter współpracy skarżącego z przedsiębiorcą.
Ponownie rozpoznając sprawę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wezwał przedsiębiorcę złożenia dodatkowych wyjaśnień w sprawie.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ponownie nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za następujące naruszenia: wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji (1), wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. (2), wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. (3).
Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymał rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób, albowiem nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Natomiast analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że wykonywał zarobkowo okazjonalny przewóz osób, o którym mowa z art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wskazał, że zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza wykonanie przez skarżącego usługi, której świadczenie wymaga posiadania licencji uprawniającej do wykonywania przewozu osób. Skarżący takiej licencji nie posiadał. Zgromadzony materiał dowody potwierdza również, że skarżący nie spełniał wymogów do wykonywania przewozu okazjonalnego określonych w art. 18 ust. 4a u.t.d., ponieważ usługi przewozu świadczył pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącego, dokumenty załączone do odwołania potwierdzają wyjaśnienia przedsiębiorcy. Skarżący nie mógł bowiem wykonywać przewozu osób w imieniu skarżącego, który w dacie kontroli, tj. [...] marca 2015 r. nie prowadził już działalności w zakresie przewozu osób taksówką.
Skarżący zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Sąd pierwszej instancji oddalił skargę, w uzasadnieniu wskazując, że w jego ocenie, prawidłowo ustalony przez organ i przyjęty za podstawę wydania decyzji stan faktyczny znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym zawartym w aktach administracyjnych, co pozwalało ustalenia organu przyjąć jako własne
Zdaniem Sądu pierwszej instancji skarżący w przedmiotowej sprawie nie był zatrudniony przez posiadacza omawianej koncesji, tj. przedsiębiorcę. Skarżącego i przedsiębiorcę łączyła, mająca charakter tzw. "umowy nienazwanej", umowa o współpracy w zakresie świadczenia usług przewozowych taksówką osobową. W umowie wskazano, że jej przedmiotem jest wzajemna współpraca gospodarcza w zakresie świadczenia usług przewozowych w systemie radio-taxi (§ 1 umowy). W umowie wyraźnie też podkreślono, że skarżący jest kierowcą prowadzącym działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własny rachunek (§ 3 umowy).
W ocenie Sądu pierwszej instancji, w świetle art. 6 ust. 1 u.t.d. w związku z faktem, że w świetle zapisów w/w umowy skarżący nie był zatrudniony przez przedsiębiorcę, a tym samym nie mógł w żadnym czasie posługiwać się licencją udzieloną temu przedsiębiorcy, pomimo iż w umowie wymieniono, że skarżący będzie użytkował należący do przedsiębiorcy przedmiotowy samochód, do którego przypisana była licencja na wykonywanie krajowego transportu, drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Tym samym należało stwierdzić, iż zarówno zarzuty skarżącego, jak i prowadzone przez organy postępowanie mające na celu wyjaśnienie, czy w dacie kontroli skarżący nadal mógł się tą licencją posługiwać, nie mają żadnego wpływu na ocenę sprawy, oraz na jej rozstrzygnięcie.
Dodatkowo Sąd pierwszej instancji podkreślił, że z załączonego przez skarżącego do odwołania pisma przedsiębiorcy z dnia 27 stycznia 2014 r. jednoznacznie wynika, że skarżący został poinformowany o wypowiedzeniu umowy leasingu pojazdu i wezwany do zwrotu samochodu wraz z kasą fiskalną i licencją. Tym samym skarżący miał świadomość zakończenia współpracy. Niemniej okoliczność ta nie miała jednak bezpośredniego wpływu na rozstrzygnięcie kontrolowanej sprawy.
Przeprowadzone postępowanie dowodowe, w ocenie Sądu pierwszej instancji, jednoznacznie wykazało, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób, bowiem podczas przeprowadzonej kontroli skarżący nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. A zatem uznać należało, że skarżący wykonywał zarobkowo okazjonalny przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. Dlatego organ pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował przewóz z dnia kontroli jako wykonywany bez licencji skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. oraz Ip. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy.
II
Skargę kasacyjną wniósł skarżący, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:
- – ąrt. 6 ust. 1 u.t.d. poprzez błędną wykładnię słowa "zatrudniony" skutkujące ustaleniem przez Sąd, że skarżący nie był zatrudniony przez przedsiębiorcę, w sytuacji, gdy przy dokonaniu prawidłowej wykładni tego słowa możliwe było ustalenie, że skarżący był zatrudniony przez przedsiębiorcę w rozumieniu tego przepisu;
- – art. 6 ust. 1 u.t.d. poprzez brak zastosowania w przedmiotowej sprawie, pomimo istnienia przesłanek do uznania, iż skarżący był zatrudniony przez przedsiębiorcę w rozumieniu tego przepisu;
- – art. 92a ust. 1 u.t.d. polegające na błędnym zastosowaniu, skutkującym uznaniem, iż skarżący świadczył usługi przewozu jako podmiot wykonujący przewóz drogowy w rozumieniu tego przepisu, w sytuacji, gdy materiał dowodowy zebrany w przedmiotowej sprawie pozwala na ustalenie, iż skarżący świadczył usługi jako kierujący wykonujący przewóz drogowy na rzecz U., a tym samym ponosi odpowiedzialność na zasadzie art. 92 ust. 1 u.t.d.;
- – art. 92 ust. 1 u.t.d., poprzez brak zastosowania w przedmiotowej sprawie pomimo istnienia przesłanek pozwalających na ustalenie, iż skarżący świadczył usługi jako kierujący wykonujący przewóz drogowy w rozumieniu ww. przepisu.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi skarżący zrzucił naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, a to:
- – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 kpa, 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie prowadzącą do nieprawidłowego uznania, że skarżący świadczył usługi jako przewóz drogowy w rozumieniu art. 92a ust. 1 u.t.d., w sytuacji, gdy z dowodów zgromadzonych w sprawie wynika, że to U. jest przedsiębiorcą posiadającym licencję na wykonywanie transportu drogowego;
- – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie prowadzącą do nieprawidłowego uznania, że współpraca pomiędzy skarżącym a U. została zakończona w dniu 30 czerwca 2012 r., podczas gdy stosownie do postanowień umowy o współpracy mogła ona zostać wypowiedziana wyłącznie w formie pisemnej, co nigdy nie nastąpiło;
- – przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku odniesienia się do argumentacji skarżącego zawartej w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w zakresie kwestii dotyczących obowiązywania umowy o współpracę z przedsiębiorcą, przekazywania rozliczeń z kasy fiskalnej przez skarżącego, nieprzerwanego przekazywania skarżącemu wynagrodzenia, jak również braku poinformowania skarżącego o zrzeczeniu się licencji i zaprzestaniu działalności gospodarczej.
Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie, uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego zwrotu poniesionych przez niego niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
III
Główny Inspektor Transportu Drogowego nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.
IV
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw.
W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.
Z treści skargi kasacyjnej wynika, że skarżący odwołuje się do obu podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., a to oznacza, że stawia sądowi pierwszej instancji zarzuty dotyczące zarówno naruszenia prawa materialnego jak i zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania.
Przed przystąpieniem do rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej, wskazać należy, że istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, utrzymującej w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu z naruszeniem ustawy o transporcie drogowym w wysokości 10 000 zł, stwierdził, że jest ona zgodna z prawem.
Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, w pierwszej kolejności odnieść należy do najdalej idącego, tj. naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a.
Należy podkreślić, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, LEX nr 552012; wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
Ponadto uchybienie to musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. Za pomocą zarzutu naruszenia powyższego przepisu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze (w tym przypadku sprzeciwie), stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Sąd pierwszej instancji wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz rozpoznał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami. Z wywodów Sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze, a zatem konstrukcja uzasadnienia wskazuje, że zaskarżony wyrok poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej. Podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie tego przepisu przez Sąd pierwszej instancji tylko wówczas może zostać uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeśli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej (por. wyroki NSA z dnia 13 stycznia 2012 r., I FSK 1696/11; z dnia 16 sierpnia 2012 r., II GSK 285/12; z dnia 19 grudnia 2013 r., II GSK 2321/13).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie Sądu pierwszej instancji spełnia zatem wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., w związku z tym za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia tego przepisu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za bezzasadny należało uznać również zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Komplementarny charakter powyższych zarzutów uzasadnia ich łączne rozpoznanie.
Zarzuty skarżącej w tej kwestii sprowadzają się do naruszenia przepisów procesowych z uwagi dowolną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, prowadzącą do nieprawidłowego uznania, że skarżący świadczył usługi jako przewóz drogowy w rozumieniu art. 92a ust. 1 u.t.d., w sytuacji, gdy w jego ocenie z dowodów zgromadzonych w sprawie wynika, że to U. jest przedsiębiorcą posiadającym licencję na wykonywanie transportu drogowego, jak również poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie prowadzącą do nieprawidłowego uznania, że współpraca pomiędzy skarżącym a U. została zakończona w dniu 30 czerwca 2012 r.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że w niniejszej sprawie bezsprzeczne jest, że w dniu [...] marca 2015 r. w W. na ul. K., patrol Policji zatrzymał do kontroli drogowej samochód marki F. o nr rej. [...], którym kierował skarżący. W toku kontroli stwierdzono, że na boku kontrolowanego pojazdu znajduje się napis: numer telefonu: "[...]" oraz napis: "1,80 zł/km", co potwierdza sporządzona w czasie kontroli dokumentacja fotograficzna. Pojazd był oznaczony i wyposażony zgodnie z wymogami ustalonymi dla pojazdu "TAXI", a na przednich prawych i lewych drzwiach umieszczony był pas zewnętrzny żółto-czerwony z numerem bocznym "[...]" oraz herb Warszawy - Syrenka. Na szybie czołowej w prawym górnym rogu znajdowała się tabliczka informacyjna z hologramem z numerem licencji [...] i numerem rejestracyjnym pojazdu [...]. Na dachu pojazdu znajdowała się dwustronna lampa z napisem,,TAXI".
Skarżący podczas kontroli okazał dowód osobisty, prawo jazdy, dowód rejestracyjny pojazdu, świadectwo legalizacji ponownej taksometru, potwierdzenie zawarcia ubezpieczenia OC i kasę rejestrującą. Wymaga podkreślenia, że kierujący okazał także licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką nr [...] udzieloną na przedsiębiorcę U.. Przebieg kontroli został udokumentowany za pomocą protokołu kontroli.
W toku postępowania organ pierwszej instancji uzyskał informację z Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy, że według stanu na dzień kontroli skarżący nie posiadał żadnego uprawnienia z zakresu transportu drogowego udzielonego przez Prezydenta m.st. Warszawy. Ponadto uzyskał odpowiedź, że przedsiębiorca posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu, drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną w dniu [...] grudnia 2005 r. przez Prezydenta m.st. Warszawy przedmiotowym pojazdem, niemniej w dniu 10 stycznia 2014 r. przedsiębiorca zrzekł się licencji, wskazując, że jej druk zaginął. W trakcie postepowania dowodowego organ pierwszej instancji uzyskał także poświadczoną notarialnie kopię umowy o współpracy między skarżącym a przedsiębiorcą w zakresie świadczenia usług przewozowych taksówką osobową z dnia [...] kwietnia 2011 r. Wykonując wezwanie organu, skarżący przy piśmie z dnia 17 sierpnia 2015 r. przesłał również poświadczoną notarialnie kopię świadectwa legalizacji taksometru oraz wydruk z kasy fiskalnej zawierający nazwę przedsiębiorcy.
Organ wezwał także przedsiębiorcę do złożenia wyjaśnień w celu ustalenia charakteru współpracy skarżącego z przedsiębiorcą. Przedsiębiorca poza wyjaśnieniami przesłał również oświadczenie złożone w Urzędzie m. st. Warszawy w dniu 10 stycznia 2014 r., zgodnie z którym zwrócił do Urzędu m. st. Warszawy posiadane licencje oraz zgłosił zaginięcie pozostałych licencji, w tym licencji o numerze [...]. W celu uzupełnienia materiału dowodowego organ pismem z dnia 18 października 2016 r. wezwał przedsiębiorcę do przesłania oryginału lub uwierzytelnionej notarialnie kopii dokumentacji potwierdzającej zakończenie współpracy ze skarżącym. Niemniej w odpowiedzi przedsiębiorca podniósł, że zakończenie współpracy ze skarżącym nastąpiło z dniem 30 czerwca 2012 r. bez sporządzania formalnych dokumentów.
Skarżący zatem zaprzestał świadczenia usług na rzecz korporacji o nazwie "U." i nie podpisał dokumentów w sprawie rozwiązania umowy o współpracę, ponadto nie zwrócił dokumentu, licencji, a wezwania w sprawie zwrotu były nieskuteczne.
Przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwoliło zatem Sądowi pierwszej instancji na prawidłowe ustalenia, że mimo, iż druk licencji znajdował się w posiadaniu skarżącego, a zgodnie z twierdzeniami skarżącego właściciel przedmiotowej licencji nie poinformował go o zamiarze zrzeczenia się licencji, ani nie wypowiedział łączącej ich umowy o współpracy w zakresie świadczenia usług przewozowych taksówką osobową z dnia [...] kwietnia 2011 r. to w niniejszej sprawie brak jest podstaw do uznania, że skarżący był zatrudniony u przedsiębiorcy. Skarżącego i przedsiębiorcę łączyła umowa, mająca charakter tzw. "umowy nienazwanej". Przedmiotowa umowa była umową o współpracy w zakresie świadczenia usług przewozowych taksówką osobową. W umowie wskazano, że jej przedmiotem jest wzajemna współpraca gospodarcza w zakresie świadczenia usług przewozowych w systemie radio-taxi (§ 1 umowy). W umowie wyraźnie też podkreślono, że skarżący jest kierowcą prowadzącym działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własny rachunek (§ 3 umowy).
A zatem słusznie uznał Sąd pierwszej instancji, że w świetle art. 6 ust. 1 u.t.d. w związku z faktem, że w świetle zapisów w/w umowy skarżący nie był zatrudniony przez przedsiębiorcę to tym samym nie mógł w żadnym czasie posługiwać się licencją udzieloną temu przedsiębiorcy, pomimo iż w umowie wymieniono, że skarżący będzie użytkował należący do przedsiębiorcy przedmiotowy samochód i do którego przypisana była licencja na wykonywanie krajowego transportu, drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Tym samym zarówno zarzuty skarżącego, jak i prowadzone przez organy postępowanie mające na celu wyjaśnienie, czy w dacie kontroli skarżący nadal mógł się tą licencją posługiwać, nie miały żadnego wpływu na ocenę sprawy, oraz na jej rozstrzygnięcie.
Nadmienić także należy, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż skarżący został poinformowany o wypowiedzeniu umowy leasingu pojazdu i wezwany do zwrotu samochodu wraz z kasą fiskalną i licencją, a zatem miał świadomość zakończenia współpracy z przedsiębiorcą. Niemniej biorąc pod uwagę powyższe ustalenia Sądu pierwszej instancji, okoliczność ta nie miała bezpośredniego wpływu na rozstrzygnięcie kontrolowanej sprawy.
Mając na względzie powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że ustalony przez organ i przyjęty za podstawę wydania decyzji stan faktyczny znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym zawartym w aktach administracyjnych. Przeprowadzone zaś postępowanie dowodowe jednoznacznie wykazało, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób, bowiem podczas przeprowadzonej kontroli nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący wykonywał zarobkowo okazjonalny przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. Wobec tego organ pierwszej instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. oraz Ip. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadne okazały się również zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zarzuty te zmierzając do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji dotyczącego braku zatrudnienia skarżącego przez przedsiębiorcę, co w konsekwencji oznaczało niemożność świadczenia usługi jako kierujący wykonujący przewóz drogowy na rzecz U. W pierwszej kolejności wskazać należy, że ustalonym bezspornie stanie faktycznym, Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego dotyczące przewozu drogowego, omawiając je w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i dokonując prawidłowej wykładni przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Nade wszystko trudno zarzucić Sądowi pierwszej instancji, by nie zastosował bądź niewłaściwie zastosował powołane w skardze kasacyjnej przepisy prawa, w sytuacji, gdy skutecznie nie został zakwestionowany przyjęty przez organy i zaakceptowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pogląd, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób, bowiem podczas przeprowadzonej kontroli nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. To okoliczności faktyczne przesądziły o nałożeniu na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. oraz Ip. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy.
W tym miejscu stwierdzić należy, iż niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego polegającego na błędnej subsumcji wyraża się w tym, że ustalony w sprawie stan faktyczny został błędnie uznany za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w konkretnej normie prawnej, względnie do ustalonego stanu faktycznego nie zastosowano określonej hipotezy normy prawnej. Podstawowe więc znaczenie dla oceny, czy doszło do błędnej subsumcji ma ustalony i przyjęty stan faktyczny. W niniejszej sprawie stan ten nie został skutecznie zakwestionowany przez skarżącego. Podważenie przyjętego przez Sąd stanu faktycznego może nastąpić w drodze zarzutów naruszenia przepisów postępowania, a nie poprzez zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. W niniejszej sprawie, jak to wskazano wyżej, zarzuty naruszenia przepisów postępowania uznane zostały przez Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne. W tej sytuacji nie został skutecznie zakwestionowany stan faktyczny, a zatem stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.