Uzasadnienie
A. M. pismem z dnia 13 stycznia 2016 r. wniósł, w oparciu o art. 22 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 23, dalej: k.p.a.), o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Krajową Radą Radiofonii i Telewizji a P. P. S.A. w sprawie dotyczącej zwolnienia od opłat z tytułu abonamentu telewizyjnego.
Wnioskodawca w motywach wskazał, że w dniu 11 kwietnia 2015 r. skierował do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wniosek w sprawie cofnięcia decyzji egzekucyjnej, w którym wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t. jedn.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1204) przysługuje mu zwolnienie od opłat z tytułu abonamentu telewizyjnego. KRRiT w decyzji potwierdziło uprawnienie wnioskodawcy wynikające z powołanej ustawy, wskazując jako podmiot właściwy do rozpoznania sprawy P. P. S.A., występującą jako wierzyciel.
Wnioskodawca zwrócił się w związku z powyższym do P. P. o zajęcie stanowiska w jego sprawie. W odpowiedzi spółka potwierdziła przysługujące mu uprawnienia, nie podejmując jednocześnie decyzji w sprawie cofnięcie egzekucji oraz zwolnienia od opłat. Jako przyczynę wskazała na okoliczność, iż jest wyłącznie wykonawcą usług na rzecz KRRiT w związku, z czym nie posiada kompetencji do rozpatrzenia sprawy.
W odpowiedzi na wniosek Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji wniosła o jego odrzucenie w całości. W ocenie organu powołany przez wnioskodawcę art. 22 k.p.a. nie miał zastosowania w sprawie. Powołując się na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego organ wskazał, że prawidłową formą uznania organu za niewłaściwy do załatwienia sprawy administracyjnej w postępowaniu wszczynanym na żądanie strony jest przekazanie sprawy organowi właściwemu i powiadomienie o tym wnoszącego podanie. Spór o właściwość powstanie wówczas, gdy organ, któremu przekazano sprawę w tym trybie, zwróci sprawę temu samemu organowi, który uznał się za niewłaściwy w sprawie. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji wskazała, że zawiadomieniem z dnia 30 kwietnia 2015 r. przekazała P. P. S.A., jako organowi właściwemu w sprawie zwalniania podmiotów uprawnionych do uiszczania opłaty abonamentowej oraz egzekwowania zaległych opłat, wniosek A. M. o cofnięcie decyzji egzekucyjnej oraz o zwolnienie go z opłat abonamentowych. Po przekazaniu P. P. S.A. sprawy wnioskodawcy, zdaniem organu, spór dotyczący właściwości do załatwienia sprawy nie powstał.
Organ ponadto podniósł, że wniosek o rozstrzygnięcie sporu powinien zostać odrzucony również ze względu na brak właściwości sądu administracyjnego – zarówno Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji jak i P. P. S.A. nie są organami o których mowa w art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
P. P. S.A. w wywiedzionej odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość również wniosła o jego odrzucenie w całości argumentując, że zarówno P. P. S.A. jak i Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji nie są organami, o których mowa w art. 4 p.p.s.a., co wyłącza kognicję sądów administracyjnych w stosunku obu wymienionych podmiotów.
Wskazała, że w stosunku do wnioskodawcy zostało wszczęte postępowanie egzekucyjnej obejmujące zaległe opłaty abonamentowe od lipca 2012 r. do lipca 2014 r. Wniosek o "cofnięcie decyzji egzekucyjnej" i "dalsze zwolnienie z obowiązku uiszczania opłaty za abonament" wpłynęło do P. P. S.A. za pośrednictwem KRRiT, w trybie art. 65 k.p.a. Spółka w odpowiedzi na wniosek wskazała, że wnioskodawca stał się zarejestrowanym abonentem bezpłatnym w związku ze złożonym oświadczeniem niezbędnym do uzyskania zwolnienia poza należnościami wynikającymi z tytułu wykonawczego w oparciu, o który wnioskodawca został zobowiązany do zapłaty należności za okres od sierpnia 2014 r. do kwietnia 2015 r. Wskazała również, że część wniosku A. M. potraktowała jako żądanie umorzenia wymienionych zaległości, którego rozstrzygnięcie leży w wyłącznych kompetencjach Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Wobec tego, że wniosek skierowany był przede wszystkim do KRRiT, P. P. S.A. poinformowała wnioskodawcę także o złożeniu wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego.
Przywołując art. 10 ustawy o opłatach abonamentowych, spółka wskazała, że do wyłącznej kompetencji Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji należy umarzanie i rozkładanie na raty zaległości w opłatach abonamentowych. Zgodnie zaś z art. 5, art. 6 i art. 7 powołanej ustawy, rejestracja odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, przyjmowanie wniosków dotyczących zmian danych dotyczących zarejestrowanych abonentów, pobór opłat oraz kontrola obowiązku rejestracji odbiorników radiowych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej w tym prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji należy do wyłącznych kompetencji P. P. S.A. i jej jednostek organizacyjnych.
W ocenie spółki przepisy określające kompetencje Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz P. P. S.A., na gruncie ustawy o opłatach abonamentowych nie budzą wątpliwości i nie są kwestią żadnego sporu pomiędzy tymi podmiotami.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sądy administracyjne rozpoznają, na podstawie art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.; dalej powoływana jako: p.p.s.a.), spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Przez takie spory należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uważa się za właściwy do załatwienia sprawy (spór negatywny). Spór o właściwość może toczyć się między organami jednostek samorządu terytorialnego i samorządowymi kolegiami odwoławczymi (art. 22 § 1 K.p.a.), natomiast spór kompetencyjny między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej (art. 22 § 2 K.p.a.).
Spór między organami jednostek samorządu terytorialnego, niemającymi wspólnego dla nich organu wyższego stopnia, jest sporem o właściwość, rozstrzyganym przez sąd administracyjny (art. 22 § 1 pkt 1 K.p.a.). Rozstrzyganie sporów o których mowa jest w art. 4 p.p.s.a., należących do sądów administracyjnych, objęte jest właściwością Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 15 § 1 pkt 4 P.p.s.a.).
Jak wynika z wniosku A. M. domaga się on, w oparciu o art. 22 k.p.a., "rozstrzygnięcia sporu o właściwość pomiędzy Krajowa Radą Radiofonii i Telewizji a P. P. SA w sprawie dotyczącej zwolnienia od opłat z tytułu abonamentu TV". Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż podmioty wskazane we wniosku A. M. nie są jest organami, o którym mowa jest w treści art. 4 p.p.s.a. Podkreślić należy, iż zgodnie z treścią art. 5 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t. jedn.: Dz. U z 2016 r., poz. 639 ze zm.) Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji jest organem państwowym właściwym w sprawach radiofonii i telewizji.
Natomiast stosownie do brzmienia art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 września 2008 r. o komercjalizacji państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej "Poczta Polska" (Dz. U. z 2008 r., Nr 180, poz. 1109), P. P. SA jest spółką akcyjną, prowadzącą działalność gospodarcza, której jedynym akcjonariuszem jest Skarb Państwa. A w konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozstrzygnięcia takiego sporu o właściwość, o jakim mowa jest w przedmiotowym wniosku A. M.. W sytuacji, gdy Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozstrzygnięcia sporu o właściwość z powodu niepodlegania tego sporu kognicji tego Sądu, w myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a., należy wówczas odrzucić wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość (por. m. in. postanowienie NSA z dnia 2 sierpnia 2005 r., sygn. akt I OW 106/05, z dnia 10 grudnia 2008 r., sygn. akt I OW 140/08; postanowienie NSA z dnia 7 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OW 70/09).
Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.