Uzasadnienie
I
Starosta Tatrzański wnioskiem z dnia 9 lipca 2015 r. wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Marszałkiem Województwa Małopolskiego przez wskazanie Marszałka Województwa Małopolskiego jako organu właściwego do rozpatrzenia skargi K. T. z dnia 28 czerwca 2012 r. uzupełnionej w dniu 18 lipca 2014 r.
W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że w dniu 28 czerwca 2012 r. do Biura Rady Powiatu Tatrzańskiego wpłynęła skarga K. T. na działalność starosty i wicestarosty Tatrzańskiego w zakresie wypłaty z budżetu powiatu dotacji oświatowej na działalność niepublicznej placówki. W sprawie skargi “wszczęła" postępowanie wyjaśniające Komisja Rewizyjna Rady Powiatu Tatrzańskiego, która z uwagi na toczące się postępowanie w przedmiotowej sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, zawiesiła rozpatrywanie skargi do czasu uzyskania orzeczenia sądowego. W dniu 18 lipca 2014 r. skarżący, z uwagi na zakończone postępowanie sądowe, wniósł o podjęcie działań w sprawie jego skargi ostatecznie precyzując jej zakres i wnosząc o podjęcie przez Radę Powiatu Tatrzańskiego uchwały nakazującej zarejestrowanie placówki [...] oraz uchwały nakazującej wicestaroście wypłaty zaległych subwencji za lata od 2006 do 2012 roku..
W odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego Marszałek Województwa Małopolskiego wniósł o odrzucenie wniosku, ewentualnie o uznanie właściwości Rady Powiatu, względnie Starosty Tatrzańskiego, w przedmiocie rozpoznania skargi K. T. Stwierdził, że treść skargi wskazuje na niezałatwienie sprawy w terminie oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez wicestarostę oraz starostę Tatrzańskiego w zakresie rozpatrzenia wniosku o przyznanie dotacji. W związku z tym nie jest możliwym wskazanie na właściwość Marszałka Województwa Małopolskiego, podobnie jak nie można mówić o istnieniu sporu kompetencyjnego czy nawet sporu o właściwość w przedmiocie rozpoznania skargi K. T., a to w szczególności z uwagi na treść art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 22 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.
Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: k.p.a.), z których to wynika, że spór pomiędzy organami jednostki samorządu terytorialnego, co do właściwości rozpatrzenia skargi wniesionej w trybie przepisów Działu VIII k.p.a., nie jest sporem w rozumieniu art. 22 § 2 k.p.a., i jako taki nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Nadto na podstawie art. 229 względnie art. 236 i 235 k.p.a. organem właściwym do rozpoznania skargi jest Rada Powiatu Tatrzańskiego, względnie organ prowadzący sprawę w toku bądź organ właściwy do wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo do jej uchylenia lub zmiany, a więc Starosta Tatrzański, a to z uwagi na treść art. 150 oraz art. 154 k.p.a.
Marszałek Województwa Małopolskiego wskazał również, że zarówno dokonanie wpisu placówki do ewidencji przez Marszałka Województwa Małopolskiego jak i wydanie decyzji o odmowie wpisu przez Starostę Tatrzańskiego nie może być przedmiotem sporu o właściwość pomiędzy Marszałkiem Województwa Małopolskiego a Starostą Tatrzańskim. Podobnie przedmiotem sporu o właściwość nie może być czynność ustalenia i wypłaty dotacji, jako czynność niekończąca się wydaniem decyzji administracyjnej.
II
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek podlega odrzuceniu.
Z regulacji prawnych obejmujących rozstrzyganie sporów kompetencyjnych zawartych w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że sporem kompetencyjnym jest sytuacja prawna, w której co do zakresu działania organów administracji publicznej zachodzi rozbieżność poglądów, która powinna być usunięta na skutek podjętych w tym kierunku środków prawnych. Spór kompetencyjny może powstać tylko w ramach konkretnej sprawy administracyjnej, która jest przedmiotem prowadzonego postępowania albo, co do której odmówiono nadania biegu postępowaniu. Przesłanką zatem, która jest podstawowa dla ustalenia właściwości rzeczowej, jest przedmiot sprawy administracyjnej.
W orzecznictwie powstałym na tle art. 4 p.p.s.a. podkreśla się, że spór ma miejsce w takiej sytuacji prawnej, gdy istnieje materialnoprawna podstawa do załatwienia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej (postanowienie NSA z dnia 14 grudnia 2005 r., II OW 79/05, ONSA WSA 2006, nr 3, poz. 75). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że art. 4 p.p.s.a. ma zastosowanie również w sprawach, w których podejmowane są czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (postanowienie NSA z dnia 14 grudnia 2004 r., II OW 60/05, ONSA WSA 2006, nr 4, poz. 97).
Spory, o których mowa w art. 4 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga na wniosek postanowieniem przez wskazanie organu właściwego do rozpoznania sprawy. Z kolei według art. 64 § 3 p.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Oznacza to, że merytoryczne rozpoznanie wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego powinna poprzedzać ocena jego dopuszczalności - w rozumieniu odpowiednio stosowanego art. 58 § 1 p.p.s.a.
Rozważając dopuszczalność wniosku o rozstrzygnięcie sporu, stosownie do dotychczasowych uwag należy przede wszystkim ustalić, czy spór powstał w ramach konkretnej sprawy, która jest przedmiotem prowadzonego postępowania, albo co do której odmówiono nadania biegu postępowaniu.
W przypadku gdy wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego nie spełnia tego wymogu, brak jest możliwości wskazania organu właściwego do rozpoznania. Z tych względów trafnie w judykaturze wniosek niespełniający wskazanych wymogów uznawany jest za niedopuszczalny (postanowienia NSA z dnia 12 sierpnia 2005 r. sygn. akt II OW 25/05 oraz z dnia 21 października 2008 r. sygn. akt II OW 48/08, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z taką sytuacją mamy do czynienie w przypadku wniosku Starosty Tatrzańskiego. Podkreślenia wymaga, że już w samej komparycji wniosku trafnie zauważa organ, że jego przedmiotem jest wskazanie organu właściwego do rozpoznania skargi K. T. "na działalność Starosty Tatrzańskiego i Wicestarosty Tatrzańskiego". Z treści zarówno skargi jak i jej uzupełnienia wynika jednoznacznie, że wnoszący ją domaga się od Rady Powiatu Tatrzańskiego podjęcia przez Radę stosownych "kroków mających na celu ukaranie niekompetencji i ignorancji (włącznie z usunięciem ze stanowiska) w stosunku do Wicestarosty i "podległych mu pracowników". Nie zmienia charakteru tego pisma, stanowiącego skargę na zaniedbanie i nienależyte wykonanie obowiązków przez wskazane w niej osoby, żądanie zawarte w jej uzupełnieniu, podjęcia przez Radę Powiatu odpowiednich uchwał mających na celu zobowiązanie Wicestarosty do podjęcia określonych działań prawnych – zarejestrowania placówki i wypłaty zaległych subwencji.
To, że przedmiotem sporu kompetencyjnego jest wskazanie organu właściwego do rozpoznania skargi wniesionej w trybie określonym w art. 227 k.p.a. wynika jednoznacznie z treści wniosku, w którym organ domaga się wskazania organu właściwego do jej rozpatrzenia.
Oczywiście Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega to, że skarga K. T. jest reakcją na zaniechania w przedmiocie rozpoznania wniosku o wpis placówki do ewidencji szkół i placówek niepublicznych jak i rozpoznaniem wniosku o dotację, ale stanowczo podkreśla, że spór kompetencyjny nie powstał na tle wskazania organu właściwego do ich rozpoznania, ale obejmuje wskazanie organu właściwego do rozpoznania skargi wniesionej w oparciu o art. 227 k.p.a. i to wniesionej nie do organu, który złożył wniosek o rozstrzygnięcie sporu – lecz do Rady Powiatu.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 i 15 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.