Uzasadnienie
Prezydent Miasta Wrocławia, pismem z dnia 28 września 2022 r., wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim, a Starostą Kłodzkim poprzez wskazanie, jako organu właściwego do wykonania w stosunku do S.W. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych przez okres trzech lat, Starostę Kłodzkiego.
Wnioskodawca wskazał, że w 31 grudnia 2021 r. wpłynęło zawiadomienie Starosty Kłodzkiego o wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku II Wydział Karny z dnia 19 lipca 2021 r., sygn. akt II K 977/20 wydany w sprawie S. W.. Starosta Kłodzki wraz z zawiadomieniem przekazał Prezydentowi Miasta Wrocławia sprawę wykonania powołanego wyroku podnosząc, że to Prezydent Miasta Wrocławia wydała S. W. prawo jazdy kategorii B, nr [...] w dniu 15 marca 2000 r., wobec czego ten organ jest właściwy do załatwienia sprawy.
Wnioskodawca wskazał, że w związku z przekazaniem mu sprawy ustalił, że powołane prawo jazdy zostało wydane ukaranemu na adres jego ówczesnego zamieszkania i zameldowania we W., ul. Ś. [...].
Prezydent wskazał, że z poczynionych ustaleń wynikało, że powołany adres stałego zameldowania ukaranego był ważny do dnia 29 czerwca 2017 r. Jak ustalił na podstawie informacji uzyskanych z Działu Ewidencji Ludności aktualnym adresem zameldowania na pobyt stały S. W. jest adres Sz. D. [...], [...] K.. Prezydent wskazał ponadto, że z uzyskanej z Sądu Rejonowego w Kłodzku informacji wynikało, że ukarany w toku prowadzonej sprawy karnej jako adres swojego zameldowania wskazał powołany adres Sz. D. [...], [...] K., gdzie osobiście odbierał kierowaną do niego przez Sąd korespondencję.
Wnioskodawca wskazując na treść art. 21 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2022 r., poz. 1191) uznał, że właściwym do prowadzenia postępowania właściwy jest organ adekwatny do miejsca zamieszkania i pobytu S. W., a więc organem właściwym do realizacji wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku jest Starosta Kłodzki.
W odpowiedzi Starosta Kłodzki wniósł o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.) z uwagi na podjęcie przez niego czynności w sprawie zakazu prowadzenia przez S. W. pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, uznając się tym samym za organ właściwy w przedmiotowej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 4 w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Może to czynić w odniesieniu do załatwienia konkretnej sprawy, w której dwa organy uznają się jednocześnie za właściwe (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uznaje się za właściwy w sprawie (spór negatywny) i pod warunkiem, że jest to sprawa z zakresu administracji publicznej, w której jeden z pozostających w sporze organów jest właściwy.
Natomiast zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 powołanego przepisu stało się bezprzedmiotowe. Użycie przez ustawodawcę sformułowania "stało się bezprzedmiotowe" oznacza, że chodzi o przyczynę, która zaistniała dopiero w toku postępowania sądowego po wniesieniu pisma wszczynającego sprawę. Innymi słowy, postępowanie przed sądem staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego trakcie wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Przepis ten, na mocy art. 64 § 3 p.p.s.a., ma odpowiednie zastosowanie do postępowania wszczętego wnioskiem (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 16 grudnia 2010 r. o sygn. akt I OW 168/10, z 27 sierpnia 2013 r. o sygn. akt I OW 132/13, z 24 maja 2018 r. o sygn. akt II GW 9/18, z 27 czerwca 2018 r. o sygn. akt II GW 14/18 - treść tych, jak i dalej powołanych postanowień jest dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaistniały pomiędzy Prezydentem Miasta Wrocławia, a Starostą Kłodzkim spór o właściwość stał się bezprzedmiotowy. Jak bowiem wynika z oświadczenia Starosty Kłodzkiego zawartego w odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu oraz załączonych do niego dowodów, Starosta Kłodzki podjął ponowną próbę doręczenia S. W. wezwania o wskazanie miejsca zamieszkania. W wyniku tejże czynność ukarany odebrał wezwanie oraz złożył oświadczenie o miejscu swojego zamieszkiwania wskazując adres w Sz. D.. Wobec tego, Starosta Kłodzki podejmując czynności związane z wykonaniem środka karnego, wynikającego z wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku II Wydział Karny z dnia 19 lipca 2021 r., stał się organem właściwym do załatwienia tejże sprawy.
Skoro więc negatywny spór kompetencyjny między wskazanymi organami przestał istnieć, to tym samym postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć na mocy art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17 kwietnia 2008 r. o sygn. akt I OW 1/08, z 17 maja 2017 r. o sygn. akt II GW 8/17, z 24 maja 2018 r. o sygn. akt II GW 9/18, z 18 grudnia 2018 r. o sygn. akt II GW 30/18, z 19 grudnia 2018 r. o sygn. akt II GW 39/18).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 15 § 2 oraz w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji