Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Bd 276/16 odrzucił skargę H. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oraz zwrócił H. R. z kasy WSA w B. 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.
Zarządzeniem z dnia 24 maja 2016 r. Przewodniczący Wydziału I WSA w B. wezwał pełnomocnika skarżącego do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przedmiotowe zarządzenie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 6 czerwca 2016 r.
Pismem z dnia 17 czerwca 2016 r. złożonym osobiście w siedzibie tut. sądu, pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi. Do wniosku o przywrócenie terminu załączono pełnomocnictwo procesowe wraz z dowodem jego opłacenia. Jednocześnie ze złożeniem wniosku, w kasie sądu opłacono wpis od skargi w kwocie 100 zł.
Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2016 r. WSA w B. odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi. Przedmiotowe postanowienie nie zostało zaskarżone i stało się prawomocne.
Sąd I instancji w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że skarga podlegała odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) z uwagi na uchybienie terminu do uzupełnienia jej braków formalnych. Sąd I instancji wskazał, że wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało doręczone na adres Kancelarii pełnomocnika w dniu 6 czerwca 2016 r. Termin do uzupełnienia braków skargi upływał zatem z dniem 13 czerwca 2016 r. Strona uzupełniła wprawdzie braki, ale po terminie wskazanym w zarządzeniu, co zgodnie z pouczeniem zawartym w wezwaniu skutkowało odrzuceniem skargi.
Zażalenie na postanowienie WSA w B. wniósł H. R. Działający w imieniu skarżącego pełnomocnik zaskarżył w całości postanowienie Sądu z dnia 24 sierpnia 2016 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, obejmujących koszty zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- 1. naruszenie art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej: k.p.a.) poprzez jego niezastosowanie, a w związku z tym,
- 2. naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i odrzucenie skargi pomimo prawidłowego uzupełnienia braków formalnych.
W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego podniósł, że w okresie od 11 czerwca 2016 r. do 20 czerwca 2016 r. z powodu choroby był niezdolny do pracy, zaś bieżące czynności kancelaryjne wykonywał aplikant radcowski. W związku z powyższym w najszybszym możliwym terminie uzupełnił braki formalne skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że zarzut dotyczący naruszenie art. 58 § 1 k.p.a. jest chybiony. Sąd bowiem dokonując oceny legalności zaskarżonego aktu administracyjnego czyni to w ramach wyznaczonych przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie stosuje Sąd natomiast przy tej kontroli bezpośrednio przepisów Kodeksu Postępowania Administracyjnego. Nie można zatem skutecznie postawić zarzutu naruszenia przepisów Kodeksu Postępowania Administracyjnego, gdyż sąd administracyjny nie jest ich adresatem.
Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należy uznać go za niezasadny.
Zgodnie z treścią art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności;
- 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy;
- 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego;
- 4) w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, dowód, że Skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Każde pismo strony powinno zawierać elementy wskazane w art. 46 § 1 p.p.s.a. Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego uwierzytelniony odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z jednoznacznym brzmieniem art. 58 § 1 pkt 3) p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W rozpoznawanej sprawie skarga obarczona była brakami, które czyniły niemożliwym nadanie jej dalszego biegu. Z tego względu WSA uruchomił procedurę uzupełnienia braków formalnych skargi, wzywając pełnomocnika skarżącego do złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed WSA lub przed sądami administracyjnymi. Mając na uwadze brak formalny skargi, jakim było niezałączenie do niej pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego radcy prawnemu M. R., który był autorem tejże skargi i wniósł ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. w imieniu swojego mocodawcy, zasadnym i zgodnym z przepisami ustawy procesowej było wezwanie do usunięcia jej braków formalnych poprzez przedłożenie pełnomocnictwa – art. 49 § 1 p.p.s.a.
W wezwaniu, doręczonym skutecznie adresatowi w dniu 6 czerwca 2016 r., wyraźnie określono, wynikający z art. 58 § 1 pkt 3) p.p.s.a., rygor niezastosowania się do wezwania. Ponieważ pełnomocnik skarżącego nie zadośćuczynił wskazanemu powyżej wezwaniu, uzupełnił brak formalny ale po wyznaczonym w wezwaniu terminie, WSA zobowiązany był zastosować dyspozycję art. 58 § 1 pkt 3) p.p.s.a. i skargę odrzucić.
Jednocześnie należy zauważyć, że skarżący w wyznaczonym terminie nie uiścił również wpisu sądowego od skargi do którego był wezwany w przedmiotowym zarządzeniu. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. W tym przypadku z zastrzeżeniem § 2, 3, i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Zgodnie z § 3 tego przepisu skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Należy wskazać, że okoliczności, które podnosi skarżący, a które spowodowały uchybienie terminu do uzupełnienia braków skargi nie mogą podlegać ocenie w niniejszym postępowaniu. Podnoszone okoliczności były już przedmiotem oceny w postępowaniu dotyczącym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi. WSA w B. prawomocnym postanowieniem z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Bd 276/16 odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi.
Wobec powyższego nie budzi wątpliwości, że skarżący nie zrealizował wezwania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. i w wyznaczonym terminie nie uzupełnił wskazanych braków skargi, czyli nie przedłożył pełnomocnictwa oraz nie uiścił wpisu sądowego od skargi. W świetle przedstawionych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że WSA zasadnie stanął na stanowisku, iż bezskuteczny upływ terminu wyznaczonego na uzupełnienie określonego braku, musiał skutkować negatywnymi konsekwencjami dla strony w postaci odrzucenia wniesionej skargi z przyczyn formalnych, a tym samym niepoddania jej w ogóle ocenie merytorycznej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji podjął więc prawidłowe rozstrzygnięcie w postaci odrzucenia skargi.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.