odmówić przywrócenia terminu
Streszczenie i odpowiedzi pisze model na podstawie treści tego orzeczenia. Przypisy otwierają fragmenty, na których się opierają. Wiążący jest tekst orzeczenia.
Strona reprezentowana przez pełnomocnika, radcę prawnego M. R., wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Zarządzeniem z dnia 24 maja 2016r. tut. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł oraz złożenia opłaconego pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu wraz z wezwaniem do usunięcia braku formalnego skargi zostały doręczone na adres kancelarii pełnomocnika w dniu 6 czerwca 2016r. Termin do uzupełnienia braków skargi upływał zatem z dniem 13 czerwca 2016r.
Pismem z dnia 17 czerwca 2016r. złożonym w siedzibie tut. Sądu, pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi. Podniósł, że od dnia 11 czerwca 2016r. nie mógł wykonywać swoich obowiązków zawodowych z uwagi na niezdolność do pracy z powodu choroby. Wskazał, że przewidywany termin przywrócenia zdolności do pracy to 20 czerwca 2016r. Podał, że w tym czasie bieżące czynności kancelaryjne wykonuje aplikant pierwszego roku aplikacji radcowskiej.
Do wniosku o przywrócenie terminu załączył pełnomocnictwo procesowe wraz z dowodem jego opłacenia oraz zaświadczenie lekarza sądowego z dnia 14 czerwca 2016r. Jednocześnie ze złożeniem wniosku, w kasie Sądu opłacono wpis od skargi w kwocie 100 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie.
W świetle postanowień zawartych w art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718), dalej: "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem, strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
Przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. jednakże nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu, co daje możliwość uwzględnienia wszystkich istotnych okoliczności. Według ugruntowanego orzecznictwa, jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. W konsekwencji, przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się między innymi stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe, czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienie NSA z dnia 27 maja 2014r., sygn. akt II GZ 223/14, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie skarżący reprezentowany jest w postępowaniu sądowym przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym. Powierzając prowadzenie swoich spraw pełnomocnikowi strona powinna liczyć się z tym, że wszelkie jego działania, jak również jego zaniechania w podejmowaniu określonych czynności procesowych, będą odnosić wobec niej bezpośredni skutek prawny. Dlatego też nie ulega wątpliwości, że zaniechanie dokonania czynności przez pełnomocnika strony musi być traktowane jako zachowanie samej strony. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem, niedochowanie przez radcę prawnego lub adwokata ciążącego na nim obowiązku należytego dbania o interesy jego mandanta powoduje, że mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się swojego pełnomocnika (por. postanowienie NSA z dnia 11 lipca 2011r., sygn. akt I FSK 924/11, postanowienie NSA z dnia 18 października 2007r., sygn. akt I FZ 421/07; postanowienie NSA z dnia 11 marca 2009r., sygn. akt I OZ 198/09; postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2009r., sygn. akt I OZ 737/09; postanowienie NSA z dnia 29 września 2009r., sygn. akt II OZ 800/09; postanowienie NSA z dnia 23 października 2009r., sygn. akt II OZ 911/09, tamże). Ponadto pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swym zakresem winę osób trzecich, upoważnionych przez stronę do dokonania określonej czynności (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2002r., sygn. akt I SA/Gd 1676/99, tamże).
Pełnomocnik skarżącego w złożonym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi z dnia 17 czerwca 2016r. powołał się na niezdolność do pracy z powodu choroby w dniach od 11 do 20 czerwca 2016r. Na potwierdzenie tej okoliczności załączył do wniosku zaświadczenie wystawione przez lekarza sądowego z dnia 14 czerwca 2016r., które potwierdza, że radca prawny M. R. nie może podejmować czynności zawodowych w dniach od 11 do 20 czerwca 2016r.
z powodu choroby (k. 23 akt sądowych).
Oceniając wskazane przez pełnomocnika skarżącego okoliczności mające uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego oraz złożenia opłaconego pełnomocnictwa uznać należy, że w świetle zgromadzonych dowodów, argumentacja ta nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, niezdolność pełnomocnika do wykonywania czynności zawodowych, wprawdzie potwierdzona stosownym zaświadczeniem lekarskim, nie uzasadniała jednak - w realiach niniejszej sprawy - braku winy w uchybieniu przez niego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż zły stan zdrowia nie przesądza jeszcze o braku winy w uchybieniu terminu (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2007r., sygn. akt II OZ 872/07, tamże; postanowienie SN z dnia 29 stycznia 2002r., sygn. akt II UZ 90/01, OSNP 2003/24/604). Powołanie się na powyższe okoliczności nie jest równoznaczne z uprawdopodobnieniem, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie winy należy bowiem brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu dotrzymanie terminu (por. postanowienie SN z dnia 6 października 1998r., sygn. akt
II CKN 8/98, LEX nr 50679).
W tym zakresie wskazać należy, że pełnomocnik skarżącego, radca prawny M. R. przed tut. Sądem, poza niniejszą sprawą, prowadzi również sprawę o sygn. akt II SA/Bd 342/16. W sprawie tej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w dniu 14 czerwca 2016r. przeprowadził rozprawę oraz wydał wyrok.
Z protokołu rozprawy (k. 36 akt sądowych sprawy o sygn. akt II SA/Bd 342/16) wynika, że pełnomocnika zastępował radca prawny M. G. na podstawie pełnomocnictwa substytucyjnego wystawionego w dniu 13 czerwca 2016r. (k. 34 akt sądowych sygn. akt II SA/Bd 342/16). Z potwierdzenia wykonania przelewu wynika, że pełnomocnictwo substytucyjne zostało opłacone przez Kancelarię Radcy Prawnego M. R. przelewem bankowym w dniu 13 czerwca 2016r. (k. 35 akt sądowych sprawy o sygn. akt II SA/Bd 342/16).
W tych okolicznościach nie może znaleźć uznania argumentacja pełnomocnika o braku możliwości wykonania w przedmiotowej sprawie wezwania tut. Sądu do złożenia pełnomocnictwa procesowego oraz opłacenia wpisu od skargi, skoro w prowadzonej równocześnie innej sprawie przed tym Sądem pełnomocnik ten był w stanie udzielić pełnomocnictwa substytucyjnego oraz jednocześnie opłacić je przelewem bankowym, przy czym wszystkie te czynności wykonane zostały w czasie wskazywanej w niniejszej sprawie przez pełnomocnika niezdolności do podjęcia czynności zawodowych.
Należy również zauważyć, że uiszczenie wpisu sądowego oraz nadesłanie pełnomocnictwa nie należą do czynności, które wymagałyby specjalistycznej wiedzy prawniczej i osobistego działania radcy prawnego. Usunięcia braków skargi w niniejszej sprawie mógł więc dokonać chociażby pracownik kancelarii, tym bardziej, że sam pełnomocnik w złożonym wniosku o przywrócenie terminu podniósł, iż w czasie jego niezdolności do pracy bieżące czynności kancelaryjne wykonuje aplikant radcowski.
Ponadto podnieść należy, że wskazana niezdolność do podejmowania czynności zawodowych z powodu choroby nie przeszkodziła pełnomocnikowi skarżącego w sporządzeniu samego wniosku o przywrócenie terminu, który datowany jest na dzień 17 czerwca 2016r., a więc w okresie, kiedy pełnomocnik był chory. Skoro pełnomocnik w okresie swojej niezdolności był w stanie (samodzielnie lub przy pomocy osoby trzeciej) sporządzić w przedmiotowej sprawie pismo procesowe, uiścić wpis sądowy oraz złożyć opłacone pełnomocnictwo, to należy uznać, że czynności, do wykonania których został wezwany (uiszczenie wpisu i nadesłanie pełnomocnictwa), mógł również wykonać do dnia 13 czerwca 2016r., z którym to dniem upływał termin do uzupełnienia braków.
Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie powołanie się na okoliczność choroby wymagało wykazania, iż była to taka przeszkoda, która uniemożliwiła w ogóle działanie pełnomocnika. Pełnomocnik jednak takich okoliczności, które nie pozwalałyby mu - chociażby przy udziale osób trzecich (aplikanta radcowskiego) - na terminowe wykonanie zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego oraz do złożenia pełnomocnictwa nie wykazał. Sąd zauważa, że termin do wykonania zarządzenia Sądu upływał z upływem 13 czerwca 2016r., natomiast pełnomocnictwo zostało udzielone w dniu 6 czerwca 2016r., tj. jeszcze przed stanem chorobowym. Stąd w dacie choroby pełnomocnika ono już było udzielone i nie było przeszkód, aby zostało złożone w terminie.
W konsekwencji powyższych ustaleń należy stwierdzić, że wskazane przez pełnomocnika skarżącego okoliczności nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu. Zdaniem Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz okoliczności faktyczne potwierdzają, że pełnomocnik miał możliwość uzupełnienia braków w terminie, czego nie uczynił.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.
Źródło: CBOSA (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) ↗, pobrane 4.10.2026. Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła. Wiążący jest tekst u wydawcy. Dane osobowe w dokumencie albo błąd? Napisz: zgłoś błąd; dane osobowe zakryjemy w ciągu 7 dni.
5 wyjaśnień za darmo. Logowanie przez Google albo e-mail, bez hasła i bez karty.