Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 5 września 2016 r., orzekając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) odmówił [A.] Sp. z o.o. w W. (dalej: Spółka) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu z dnia [...] maja 2016 r., nakładającej karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że we wniosku o wstrzymanie powyższej decyzji Spółka podała ogólnikowo, iż uiszczenie nałożonej kary pieniężnej może spowodować utratę płynności finansowej oraz wyrządzić "znaczną i nieodwracalną szkodę", co z kolei może doprowadzić do "dalej idących negatywnych skutków", bowiem przeciwko wnioskodawczyni prowadzonych jest szereg odrębnych postępowań o nałożenie kary pieniężnej, a na podstawie dotychczas wydanych decyzji w tym przedmiocie wszczęto liczne postępowania egzekucyjne. W ocenie Sądu Spółka nie wykazała, aby nie dysponowała środkami finansowymi na uiszczenie należności objętej tak zaskarżoną decyzją, jak i należności wynikających z innych decyzji. W szczególności nie jest wiadome, ile względem Spółki wydano decyzji nakładających karę pieniężną, ile z nich zostało już wykonanych, w ilu sprawach sądy administracyjne wstrzymały ich wykonanie i jaka jest relacja tych danych w odniesieniu do stanu majątkowego Spółki.
Zdaniem Sądu twierdzenia zawarte we wniosku są niewystarczające do uznania, że zapłata należności wynikającej z zaskarżonej decyzji może spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z odpisu pełnego KRS nie wynika, aby ogłoszono upadłość Spółki.
W zażaleniu wniesionym do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) Spółka domagała się uchylenia postanowienia Sądu z dnia 5.09.2016 r. i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub uchylenia postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania zażaleniowego.
W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że wobec Spółki prowadzone są liczne postępowania egzekucyjne, których przedmiotem są kary pieniężne nałożone na Spółkę przez organy na terenie całego kraju. Ponadto sądy administracyjne prowadzą znaczną liczbę spraw ze skarg Spółki. Wskazana sytuacja może doprowadzić do utraty płynności finansowej i w konsekwencji likwidacji skarżącej Spółki, co przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne.
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżąca zgłaszając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
W rozpoznawanej sprawie wniosek dotyczył decyzji o wymierzeniu Spółce kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł.
Przede wszystkim podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.
Zdaniem NSA, dokonana przez Sąd I instancji ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest prawidłowa. WSA trafnie stwierdził, że możliwość wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w wyniku wykonania decyzji, powinna zostać oceniona w kontekście aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej strony skarżącej.
Na podstawie wybiórczo przedstawionych twierdzeń skarżącej Sąd I instancji nie był w stanie ocenić, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy pamiętać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może nastąpić wyłącznie w przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie ocenia jej legalności, zatem dla udzielenia ochrony tymczasowej nie ma znaczenia kwestia subiektywnego przekonania skarżącej o niezgodności z prawem tej decyzji.
Ponadto wskazać trzeba, że Spółka nie uprawdopodobniła w żaden sposób, iż wykonanie zaskarżonej decyzji w połączeniu z obowiązkiem pokrycia innych kosztów (kosztów postępowań egzekucyjnych i sądowych) może spowodować utratę płynności finansowej i doprowadzić do jej likwidacji. Twierdzenie to pozostaje gołosłowne.
Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.