Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2000 r., sygn. akt III SA/Gl 657/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. G. na czynność Burmistrza Czechowic-Dziedzic z dnia [...] lipca 2019 r., stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności oraz zasądził od Burmistrza Czechowic-Dziedzic na rzecz skarżącego kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Rozstrzygnięcie w zakresie kosztów postępowania zapadło w oparciu o art. 200 i art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez zasądzenie od organu na rzecz skarżącego tytułem kosztów postępowania uiszczony wpis od skargi w wysokości 200 zł.
Zażalenie na postanowienie o kosztach zawarte w pkt 2 ww. wyroku wniósł pełnomocnik skarżącego, zarzucając mu naruszenie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz. U. z 2018, poz. 265) poprzez nieuwzględnienie w orzeczeniu kosztów wynagrodzenia pełnomocnika poniesionych w związku z celowym dochodzeniem przez skarżącego praw w czasie powtórnego postępowania prze Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach.
W związku z powyższym wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia WSA w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego od Burmistrza Czechowic-Dziedzic kwoty 680,00 zł tytułem kosztów postępowania, w tym uiszczony wpis w kwocie 200,00 zł i wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480,00 zł, o zasądzenie od Burmistrza Czechowic-Dziedzic na rzecz skarżącego kosztów postępowania zażaleniowego, w tym wpisu od zażalenia i wynagrodzenia pełnomocnika za postępowanie zażaleniowe w wysokości stawki minimalnej określonej w przepisach cyt. w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości o opłatach za czynności radców prawnych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, przy pozostawieniu temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zażaleniowego.
W uzasadnieniu zażalenia wskazał, że Sąd I instancji pominął fakt, że w toku powtórnego postępowania - po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wcześniejszego wyroku – skarżący był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który złożył do akt wniosek o przyznanie na rzecz skarżącego od organu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za ponowne postępowanie przed WSA z udziałem pełnomocnika skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne.
Zgodnie z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi prze sąd I instancji, skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Natomiast w myśl art. 205 § 2 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
W rozpoznawanej sprawie istotne jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekał dwukrotnie: raz wyrokiem z 28 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Gl 886/19, w którym oddalił skargę skarżącego na czynność Burmistrza Czechowic-Dziedzic, oraz 7 grudnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 657/20, gdy po przekazaniu sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy do ponownego rozpoznania, stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności organu i zasądził od organu koszty postępowania sądowego w wysokości 200 zł tj. w wysokości uiszczonego wpisu od skargi. Nie uwzględnił przy tym kosztów zastępstwa procesowego, pomimo znajdującego się w aktach umocowania do reprezentowania skarżącego w sprawie, także przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, a także pisma pełnomocnika z dnia 18 listopada 2020 r., w którym pełnomocnik złożył wniosek o przyznanie takich kosztów. WSA w uzasadnieniu wyroku w ogóle nie podał, czy rozważał przyznanie skarżącemu kosztów postępowania w części obejmującej wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika.
Jak wynika z powyższego, Sąd I instancji uwzględnił wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania tylko częściowo. Orzeczenie sądu pierwszej instancji w przedmiocie kosztów nie uwzględnia bowiem kosztów wynagrodzenia pełnomocnika poniesionych w związku z celowym dochodzeniem praw w czasie ponownego postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tej sprawie aprobuje stanowisko wyrażane w orzecznictwie jak i doktrynie, zgodnie z którym jeżeli profesjonalny pełnomocnik reprezentuje stronę w obu instancjach, stawki wynagrodzenia odnoszą się do każdej instancji oddzielnie. Podobnie, jeżeli orzeczenie sądu administracyjnego pierwszej instancji zostanie uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania, za udział przed sądem pierwszej instancji przysługuje odrębne wynagrodzenia. Pogląd taki już wielokrotnie był wyrażany w judykaturze, składającej się na jednolitą linię orzeczniczą (por. np. postanowienie NSA z 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt I GZ 63/18, z dnia 14 października 2016 r., I FZ 313/16, z 12 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 38/09, oraz z 21 października 2011 r., sygn. akt II FZ 490/11).
Natomiast odnosząc się do zamieszczonego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny, co do zasady nie jest uprawniony do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu, które nie jest jednym z orzeczeń, o których mowa w art. 209 p.p.s.a. Z tych przyczyn rzeczony wniosek strony nie zasługiwał na uwzględnienie.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.