Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił sprzeciw A. G. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 maja 2016 r. w sprawie ze skargi A. G. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt II GZ 733/15.
W uzasadnieniu podniesiono, że przesyłka zawierająca odpis zarządzenia z dnia 16 maja 2016 r., jak wynika z adnotacji dokonanych przez listonosza na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki oraz z pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia 23 sierpnia 2016 r., została, wobec niemożności doręczenia jej adresatowi, awizowana w dniu 23 maja 2016 r. (na skutek nieobecności skarżącego w miejscu zamieszkania), a następnie awizowana powtórnie w dniu 31 maja 2016 r. Przesyłka ta w dalszej kolejności wydana została adresatowi w dniu 7 czerwca 2016 r.
W dniu 14 czerwca 2016 r. skarżący wniósł sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 16 maja 2016 r.
Sąd I instancji podkreślił, że skoro przesyłka zawierająca odpis zarządzenia z dnia 16 maja 2016 r. została awizowana po raz pierwszy w dniu 23 maja 2016 r., a następnie po raz drugi w dniu 31 maja 2016 r., to jej doręczenie zgodnie z regułą zawartą w art. 73 p.p.s.a. nastąpiło w dniu 6 czerwca 2016 r. Wobec powyższego siedmiodniowy termin na wniesienie sprzeciwu upłynął z dniem 13 czerwca 2016 r. Skarżący wniósł natomiast sprzeciw w dniu 14 czerwca 2016 r., a więc już po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności. Okoliczność, że adresatowi wydano przesyłkę w terminie późniejszym nie ma żadnego znaczenia dla liczenia terminu określonego w art. 73 p.p.s.a.
A. G. złożył zażalenie na powyższe zarządzenie, podnosząc, że stosowanie fikcji doręczenia jest nadużyciem prawa. Biorąc pod uwagę logikę rozumowania, doświadczenie życiowe i intencję ustawodawcy, jest oczywiste, że termin do wniesienia zażalenia liczy się od dnia doręczenia stronie postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przyczyną odrzucenia wniesionego przez skarżącego sprzeciwu było uznanie przez Sąd I instancji, że zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie skarżącemu odpisu zarządzenia referendarza sądowego z dnia 16 maja 2016 r. nastąpiło w dniu 6 czerwca 2016 r. Określony w art. 259 § 1 p.p.s.a. termin siedmiu dni do wniesienia sprzeciwu od tego zarządzenia bezskutecznie upłynął zatem w dniu 13 czerwca 2016 r. Skoro A. G. wniósł sprzeciw w dniu 14 czerwca 2016 r., to należało uznać, że uchybił terminowi i z tego powodu sprzeciw podlegał odrzuceniu na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. Sąd I instancji stwierdził, że faktyczne wydanie przesyłki skarżącemu na poczcie dnia 7 czerwca 2016 r. nie obaliło skutku doręczenia w rozumieniu art. 73 p.p.s.a. i nie miało wpływu na bieg terminu do wniesienia sprzeciwu.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu I instancji jest prawidłowe.
Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 ustawy). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). W myśl art. 73 § 4 p.p.s.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.
Jak wynika z przytoczonych przepisów, zastosowanie trybu doręczenia przesyłki uregulowanego w art. 73 p.p.s.a. następuje w przypadku niemożności doręczenia adresatowi przesyłki w inny sposób, uregulowany w art. 65-72 p.p.s.a. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, bowiem jak wynika z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (k. 35 akt sądowych) adresat był nieobecny w miejscu zamieszkania w dniu 23 maja 2016 r. Jak już niejednookrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych tryb doręczenia określony w art. 73 p.p.s.a. ma charakter całościowy. Oznacza to, że po dwukrotnym zawiadomieniu adresata o złożeniu pisma w trybie określonym w art. 72 § 2 i § 3 p.p.s.a. oraz po upływie ostatniego dnia terminu, o którym mowa w art. 73 § 1 p.p.s.a., tzn. 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia, przyjmuje się fikcję prawną doręczenia, która polega na tym, że w razie nieodebrania pisma złożonego w urzędzie pocztowym za datę doręczenia pisma przyjmuje się datę, w której upłynął termin jego odbioru. Tak dokonane doręczenie stwarza domniemanie doręczenia pisma i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej.
Ze znajdujących się w aktach sprawy wyjaśnień Poczty Polskiej (k. 41 akt sądowych) oraz ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka zawierająca odpis zarządzenia z dnia 16 maja 2016 r. została awizowana po raz pierwszy w dniu 23 maja 2016 r., a powtórnie w dniu 31 maja 2016 r.
Z tej przyczyny należy uznać, że skutek doręczenia w myśl art. 73 § 4 nastąpił w dniu 6 czerwca 2016 r., tj. w ostatnim dniu czternastodniowego terminu od dnia pierwszego awizo (23 maja 2016 r.). Powyższe oznacza, że termin do wniesienia sprzeciwu rozpoczął bieg w dniu 6 czerwca 2016 r. i bezskutecznie upłynął z dniem 13 czerwca 2016 r. Skarżący złożył sprzeciw dzień później, czyli w dniu 14 czerwca 2016 r., a zatem po upływie terminu określonego w art. 259 § 1 p.p.s.a., co obligowało Sąd do jego odrzucenia na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, faktyczne wydanie przesyłki po okresie 14 dni, pomimo że jest uchybieniem poczty (przesyłka nie powinna być wydana adresatowi, tylko wrócić do akt sprawy z właściwymi adnotacjami), nie obala domniemania doręczenia w rozumieniu art. 73 § 4 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.