Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 4 listopada 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1780/19 po rozpoznaniu wniosku M. H. (dalej jako: "Skarżący") wstrzymał wykonanie decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.
WSA w podstawie prawnej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazał na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd I instancji podkreślił, iż Skarżący podniósł, że wykonanie decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej spowoduje konieczność zlikwidowania apteki i zwolnienia pracowników, jak również, że prowadzi wyłącznie jedną aptekę, w związku z tym wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawiłoby go jedynego źródła utrzymania.
Zdaniem Sądu I instancji okolicznością uprawdopodabniającą wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. było również to, że Skarżący wynajmuje obecnie lokal w pełni dostosowany do prowadzenia działalności aptecznej. Wykonanie zaskarżonej decyzji mogło zatem doprowadzić do zerwania umowy najmu, co skutkowałoby stratami finansowymi. Straty finansowe występowałyby także wówczas, gdy Skarżący nie zdecyduje się na wypowiedzenie warunków najmu na czas prowadzonego postępowania sądowego.
W ocenie WSA, sytuacja Skarżącego oraz wszystkie okoliczności sprawy pozwalały stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego przed prawomocnym zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie tej decyzji, może obiektywnie doprowadzić do nieodwracalnych skutków. Sąd I instancji podkreślił także, że z samej istoty decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie apteki wynika, że jej wykonanie spowoduje ziszczenie się przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, tj. spowoduje znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki (zob. postanowienia NSA: z 18 maja 2016 r. sygn. akt II GZ 488/16; z 10 października 2018 r. sygn. akt II GZ 343/18). W przypadku zaprzestania prowadzenia działalności dany podmiot straci bowiem wpływy ze sprzedaży leków, zaburzona zostanie jego płynność finansowa (zob. np. postanowienie NSA z 10 maja 2017 r. sygn. akt II GZ 277/17).
Zażalenie na postanowienie Sądu I instancji złożył Główny Inspektor Farmaceutyczny wnosząc o jego uchylenie i ponowne rozpatrzenie sprawy oraz wydanie postanowienia w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji.
W przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku, Główny Inspektor Farmaceutyczny wniósł o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. W przypadku uznania zaś, że zachodzą przesłanki określone w art. 188 p.p.s.a. organ wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.
II
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Wniosek Skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożony w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może być uwzględniony. Art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że z dniem 14 czerwca 2018 r. wszedł w życie art. 108 ust. 4a ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2211; po zmianach: tekst jedn. z 2019 r. poz. 499; dalej cyt. jako: ustawa Prawo farmaceutyczne) dodany przez art. 6 pkt 10 lit. b) ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1039).
Art. 108 ust. 4a ustawy Prawo farmaceutyczne stanowi, że do decyzji, o których mowa w ust. 4, wydanych na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 4a oraz art. 103 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo farmaceutyczne nie stosuje się art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, 1370 i 2451 oraz z 2018 r. poz. 650).
Powyższa nowelizacja obowiązywała zarówno w dacie wydania przez
Głównego Inspektora Farmaceutycznego decyzji z dnia [...] czerwca 2019 r., jak i obowiązywała Sąd I instancji w chwili rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji cofającej przedmiotowe zezwolenie.
Innymi słowy, wejście w życie z dniem 14 czerwca 2018 r. art. 108 ust. 4a ustawy Prawo farmaceutyczne wpływa istotnie na byt wniosku Skarżącego o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji i to bez względu na zawartą w nim siłę argumentacji, czy załączone dowody.
Nie mają one bowiem jakiegokolwiek znaczenia, skoro zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy art. 61 § 3 p.p.s.a. zostało wyłączone mocą ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1039) zmieniającej ustawę Prawo farmaceutyczne przez art. 6 pkt 10 lit. b) – poprzez dodanie art. 108 ust. 4a.
Tymczasem Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera innej regulacji, oprócz art. 61 § 3, umożliwiającej sądowi legalne wstrzymanie wykonania zaskarżonej skargą decyzji organu administracji.
Należało wiec uwzględnić zażalenie organu i uchylić postanowienie Sądu I instancji o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wyżej wskazano, Sąd ten nie miał podstaw do wydania postanowienia o udzieleniu ochrony tymczasowej.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji