Uzasadnienie
A. Sp. z o.o. w W. w skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] marca 2016 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Podniosła, że zapłata nałożonej decyzją kary wpłynie na sytuację finansową Spółki i może zachwiać jej płynnością finansową. Do skargi załączyła potwierdzenie salda rachunku bankowego na dzień 9 czerwca 2016 r. (z którego wynikało, że Spółka nie posiada żadnych środków) oraz zeznanie podatkowe CIT-8 za rok 2015 (w którym wykazano stratę w wysokości 31 684,53 zł), a także wydruk z bazy orzeczeń postanowienia z 15 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GZ 328/16 (którym to postanowieniem NSA uchylił rozstrzygnięcie Sądu I instancji i wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia). Stwierdziła, że w analogicznej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 27 stycznia 2016 r., sygn. akt II GZ 1041/15 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 20 września 2016 r. (sygn. akt V SA/Wa 1897/16), odmówił A. Sp. z o.o. w W. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, lub że powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w istocie sprowadza się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że wykonanie tej decyzji spowoduje straty finansowe po stronie skarżącej. Spółka nie wykazała przy tym, jaki jest jej ogólny stan majątkowy, gdyż nie przedłożyła pełnych danych majątkowych. W związku z tym nie można zweryfikować, czy skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi zapłatę kary orzeczonej decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem Spółce znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie wykazała jaka jest jej obecna rzeczywista kondycja finansowa, zaś wykazanie straty nie jest również równoznaczne z powstaniem stanu zagrożenia niewypłacalnością. Nie jest bowiem wykluczone, że strata może zostać pokryta ze środków finansowych, którymi podatnik dysponuje lub uzyskanych w drodze kredytu, bądź pożyczki.
A. Sp. z o.o. złożyła zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji, wniosła o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania w całości decyzji organów obu instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentów dołączonych do zażalenia, na okoliczność wykazania trudnej sytuacji finansowej Spółki oraz na okoliczność, że egzekucja kary pieniężnej przed prawomocnym rozpoznaniem skargi przez sądy administracyjne skutkować będzie wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody.
Do zażalenia Spółka załączyła nieczytelny wyciąg z rachunku bankowego, listę dokumentów nierozliczonych (z której wynika wysokość nieopłaconych należności w kwocie 255 048,02 zł oraz nieopłaconych zobowiązań w kwocie 1 085 600,33 zł) oraz wykaz obrotów i sald za okres od 1.01. do 31.08.2016 r. Na poparcie wniosku, Spółka dołączyła również kserokopie sentencji trzech postanowień NSA oraz jednego postanowienia WSA, wydanych w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji dotyczących Spółki.
Skarżąca podniosła, że zapłata kary wpłynie na sytuację finansową Spółki, gdyż wykonanie decyzji spowoduje zachwianie jej płynności finansowej. Z przedstawionych dokumentów - salda rachunku bankowego i zeznania podatkowego wynika, że aby zapłacić nałożoną karę będzie musiała zaciągnąć zobowiązania finansowe, jednakże jest bardzo wątpliwe, aby otrzymała kredyt. Kroki podjęte w celu uzyskania środków na wykonanie decyzji będą miały negatywny wpływ na kondycję finansową Spółki i w jej ocenie doprowadzą do utraty płynności i upadłości likwidacyjnej.
W uzupełnieniu zażalenia Spółka nadesłała zestawienie operacji na rachunku bankowym za okres od 29 lipca do 30 września 2016 r., z którego wynika, że jedynymi czynnościami dokonywanymi na rachunku Spółki są opłaty za prowadzenie rachunku, opłaty za monity dotyczące nieterminowych spłat oraz wpłaty gotówkowe na konto.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Stosownie do treści art. 61 § 3 ppsa po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
W przedmiotowej sprawie wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej dotyczył decyzji nakładającej na skarżącą karę pieniężną w wysokości 36 000 zł.
Podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt II GZ 669/16).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest prawidłowa. Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że nie można podzielić stanowiska skarżącej, że kary pieniężne nałożone na Spółkę w sposób znaczący przekraczają jej możliwości finansowe.
Wykazanie straty z działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Powstanie w jednym roku rozliczeniowym straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Dla oceny skutków wykonania zaskarżonej decyzji bardziej miarodajna może być wysokość przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej, która w przypadku Spółki wielokrotnie przewyższa wysokość nałożonej kary (por. postanowienie NSA z 20 września 2016 r., sygn. akt II GZ 864/16).
Należy zwrócić uwagę, że z przedstawionego przez Spółkę zeznania podatkowego wynika, że w 2015 r. osiągnęła ona przychód w wysokości 2 189 246,54 zł, zaś wydatki - koszty uzyskania przychodu to 2 220 931,07 zł. W świetle powyższego nie można przyjąć, by uiszczenie nałożonej na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 36 000 zł, doprowadziło do utraty płynności finansowej i w konsekwencji do ogłoszenia jej upadłości.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób zatem uznać, by w świetle przedstawionych przez Spółkę dokumentów obrazujących jej sytuację finansową, uprawdopodobniła ona wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, warunkujących zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska zajętego w niektórych innych sprawach Spółki (postanowienie z 15 kwietnia 2016 r. sygn. akt II GZ 328/16, postanowienie z 5 kwietnia 2016 r. sygn. akt II GZ 290/16, postanowienie z 27 stycznia 2016 r. sygn. akt II GZ 1041/15).
Wskazać ponadto należy, że dokumenty przedstawione sądowi dopiero na etapie zażalenia nie mogły odnieść zamierzonego przez stronę skutku. NSA ocenia rozstrzygnięcie Sądu I instancji w oparciu o dokumentację, którą dysponował Sąd I instancji w momencie wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Z podanych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.