Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 17 października 2017 r., V SA/Wa 2259/13 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty należności z tytułu opłat abonamentowych pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Postanowienie zapadło na tle następujących okoliczności sprawy:
Skarżący 20 czerwca 2017 r. został wezwany do usunięcia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez jego złożenie w prawnie określonej formie, tj. na urzędowym formularzu PPF. Skarżącego pouczono, że wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF należy złożyć w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania do uzupełnienia braków, a nieuzupełnienie braku formalnego spowoduje pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zostanie merytorycznie rozpatrzony). Do wezwania załączono formularz PPF.
Wezwanie do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF doręczono skutecznie skarżącemu 13 lipca 2017 r. (potwierdzenie odbioru w aktach – k. 195). Termin do nadesłania wniosku w prawidłowej formie upłynął w dniu 20 lipca 2017 r. Skarżący nie złożył wniosku na urzędowym formularzu "PPF" we wskazanym terminie. Z uwagi na to, starszy referendarz sądowy zarządzeniem z 31 lipca 2017 r. wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy pozostawił bez rozpoznania.
Od tego zarządzenia skarżący złożył sprzeciw. Do sprzeciwu skarżący nie załączył wniosku o przyznanie prawa pomocy na wymaganym urzędowym formularzu PPF.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Od tego postanowienia skarżący złożył zażalenie. W uzasadnieniu wskazał, że sprawa dotychczas nie jest załatwiona i wnosi o jej skierowanie "do Strasburga".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Na podstawie § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U Nr 227, poz. 2245), w związku z art. 256 p.p.s.a. osoba fizyczna składa wniosek o przyznanie prawa pomocy na formularzu oznaczonym symbolem "PPF". Na podstawie art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W rozpoznawanej sprawie skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy w prawidłowej formie, tj. na określonym urzędowo formularzu PPF do 27 grudnia 2016 r., a więc w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pomimo załączenia do wezwania formularza (PPF) oraz pouczenia o skutkach nieuzupełnienia w terminie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Również składając sprzeciw od zarządzenia z 26 stycznia 2017 r. skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. Z tego powodu sąd zasadnie pozostawił wniosek bez rozpoznania.
Odnosząc się zaś do argumentu zażalenia dotyczącego niezałatwienia dotychczas sprawy zainicjowanej przez skarżącego, jak należy rozumieć z winy sądu, wskazać trzeba, że jest on niezasadny. Zgodnie z przepisami p.p.s.a., które regulują postępowanie przed sądem administracyjnym, aby sąd mógł merytorycznie rozpoznać sprawę wniesiony środek prawny (skarga, zażalenie itd.) musi spełniać wymogi formalne. Sąd bada zatem w pierwszej kolejności spełnienie tych wymogów przez stronę. Jeśli środek prawny jest wniesiony prawidłowo pod względem formalnym – sąd może przejść do merytorycznego jego rozpoznania, jeżeli zaś zawiera braki czy uchybienia – sąd nie może podjąć merytorycznej decyzji w sprawie. Wymogi formalne obowiązują wszystkich skarżących w ich sprawach. Gdyby sąd rozpoznał sprawę merytorycznie mimo tego, że skarżący nie zastosował się do przepisów prawa regulujących formalny aspekt wnoszenia pism do sądu, naruszyłby prawo. Dlatego też niezakończenie rozpoznania sprawy zainicjowanej przez skarżącego skargą nie wynika z winy sądu.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.