Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1628/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił A. K. przyznania prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji udzielającej licencję i odmowy udzielenia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.
Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 listopada 2007 r. skarżący został wezwany do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 złotych za odpis wyroku z uzasadnieniem sporządzanym na żądanie. Na powyższe zarządzenie skarżący wniósł zażalenie, w którym zawarł wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej. Wobec tego, przy piśmie z dnia 16 stycznia 2008 r. Sąd przesłał skarżącemu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF) w celu jego wypełnienia i przesłania do Sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Przedmiotowe pismo zostało doręczone skarżącemu w dniu 22 stycznia 2008 r., natomiast wypełniony formularz wniosku skarżący nadał w urzędzie pocztowym w dniu 31 stycznia 2008 r., tj. po terminie zakreślonym przez Sąd. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 6 lutego 2008 r. pozostawiono wniosek skarżącego bez rozpoznania.
W dniu 25 lutego 2008 r. skarżący A. K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. sprzeciw od ww. zarządzenia. W tej sytuacji Sąd w wykonaniu zarządzenia z dnia 29 lutego 2008 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia złożonego w dniu 31 stycznia 2008 r. wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie dokumentów opisanych w pkt 2 ww. zarządzenia.
Sąd zakreślił skarżącemu termin 14 dni na wykonanie powyższego wezwania pod rygorem rozpoznania wniosku na podstawie dokumentów zgromadzonych w sprawie. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu dnia 12 marca 2008 r. zaś dokumenty, o nadesłanie których wzywał Sąd, do dnia rozpoznania wniosku nie zostały nadesłane.
Odmawiając skarżącemu przyznania prawa pomocy WSA wskazał, że przyznanie prawa pomocy jest szczególną formą dofinansowania z budżetu państwa i stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. - przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zdaniem Sądu zawarte w wyżej cytowanym przepisie określenie: "gdy osoba ta wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie udowodnione przez stronę.
Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów na potwierdzenie okoliczności wskazanych we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wobec nieprzedłożenia żądanych przez Sąd dokumentów, nie można było ustalić, czy A. K. wypełnia przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego zmiany poprzez przyznanie mu prawa pomocy.
W uzasadnieniu stwierdził, że nie posiada stałej pracy, która dawałaby mu regularne dochody, opiekuje się sparaliżowanym ojcem, który wymaga kosztownej rehabilitacji ruchowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu Sądu I instancji, przedstawiony już wcześniej w orzecznictwie NSA (por. postanowienie NSA z dnia 6 października 2004 r., sygn. akt GZ 71/04), stanowiący, iż udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy, stanowiące odstępstwo od tej zasady, powodujące przerzucenie kosztów postępowania sądowego na Skarb Państwa, może być zastosowane jedynie w przypadkach wyjątkowych, kiedy strona wykaże w sposób jednoznaczny spełnienie przesłanek określonych w art. 246 p.p.s.a.
Z treści przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wynika jednoznacznie, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów postępowania spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. prawidłowo uznał, że skarżący nie wykazał dostatecznie zasadności swego wniosku o przyznanie mu prawa pomocy, pomimo iż został wezwany do nadesłania dokumentów, które zdaniem Sądu pozwoliłyby realnie ocenić jego sytuację materialną.
Stwierdzić także należy, że w zażaleniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skarżący nie przedstawił żadnych nowych okoliczności bądź dowodów, które mogłyby uzasadnić przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., tj. zwolnienia od kosztów sądowych.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.