Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 838/06, rozpoznając wniosek I. P. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika przyznał jej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Przyjmując, iż sytuacja finansowa wnioskodawczyni uzasadnia przyznanie jej pełnomocnika z urzędu, Sąd I instancji wskazał jednocześnie, że wniosek Ireny Pamuły podlegał rozpoznaniu przez Sąd jedynie w tym zakresie, albowiem z mocy art. 239 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., składająca wniosek zwolniona jest od obowiązku uiszczania kosztów sądowych.
W zażaleniu na powyższe postanowienie I. P. wskazując na okoliczności dotyczące ustanowienia pełnomocnika, jak również zwolnienia od kosztów sądowych, opisała swoją trudną sytuację materialną oraz zły stan zdrowia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Prawo pomocy polega na tym, że strona zostaje zwolniona przez sąd od kosztów sądowych oraz uzyskuje uprawnienie do udzielenia pełnomocnictwa wyznaczonemu przez sąd adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu bez ponoszenia kosztów jego wynagrodzenia i wydatków (art. 244 § 1 i 2 p.p.s.a.).
Stosownie do art. 246 § 1 p.p.s.a. osobie fizycznej przyznaje się, na jej wniosek, prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże ona, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak wynika z powyższej regulacji, warunkiem przyznania prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż w sprawie występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie, przy czym ocena sądu w tym zakresie odnosi się do rozważenia sytuacji finansowej składającego wniosek w kontekście kosztów, jakie zobowiązany jest on ponieść na poczet prowadzonego postępowania.
Skarżąca wnosząc w niniejszej sprawie skargę do sądu administracyjnego na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 15 lutego 2006 r., stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2005 r., oddalającej wniosek o przyznanie refundacji leczenia szczepionką bakteriofagową, nie była zobowiązana do uiszczenia kosztów sądowych z uwagi na wprowadzone art. 239 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zwolnienie przedmiotowe, odnoszące się do spraw dotyczących chorób zawodowych, świadczeń leczniczych oraz świadczeń rehabilitacyjnych.
Uwzględniając powyższą okoliczność, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym prawidłowo ograniczył się jedynie do kwestii zasadności ustanowienia dla skarżącej pełnomocnika z urzędu. Sąd I instancji trafnie przyjął, iż sytuacja majątkowa skarżącej (uzyskuje ona dochód miesięczny z tytułu renty inwalidzkiej w wysokości 624, 90 zł netto, który przeznacza na koszty leczenia i samodzielnego utrzymania się) uzasadnia uwzględnienie wniosku ustanowienia dla niej pełnomocnika z urzędu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, albowiem Sąd I instancji zasadnie uznał, iż ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową skarżąca nie może ponieść jakichkolwiek kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika.
Wymaga jednocześnie zauważenia, iż takie rozstrzygnięcie Sądu w całości uwzględnia złożony w rozpoznawanej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy, w związku z czym, nie można dostrzec w nim jakiegokolwiek negatywnego wpływu na sytuację procesową skarżącej.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia i na podstawie art. 197 § 2 i art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.