Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 2649/08 oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2008 r., Nr [...] w sprawie ze skargi M. D. na wskazane postanowienie w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione.
W uzasadnieniu orzeczenia podano, że M. D. w treści skargi na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2008 r., Nr [...] wniósł o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wydanego co do jego osoby tytułu wykonawczego do czasu ostatecznego wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności.
Sąd pierwszej instancji w motywach rozstrzygnięcia podniósł, że strona zgłaszając żądanie nie wskazała, by zachodziły okoliczności, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Podkreślił również, że sam fakt odmiennej oceny zarzutów przez skarżącego i organ egzekucyjny nie może stanowić przesłanki czy uzasadnienia do wstrzymania czynności egzekucyjnych.
W dniu 29 kwietnia 2009 r. (data stempla pocztowego) M. D. złożył na powyższe postanowienie zażalenie, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W treści pisma skarżący podniósł, że sytuacja materialna jego i rodziny jest bardzo trudna. Ponadto oświadczył, że z uwagi na fakt, iż jest osobą bezrobotną, każda próba egzekucji spowoduje u niego znaczną szkodę i powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
W odpowiedzi na zażalenie Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jego oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Na wstępie należy podnieść, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 omawianego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania postanowienia spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających na uznanie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy - jego twierdzenia w tym zakresie powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej, w celu wykazania istnienia przesłanek, o których mowa powyżej. Nie może argumentacja strony w przedmiotowym zakresie ograniczać się do stwierdzeń, będących jedynie powtórzeniem treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 598/06, niepubl.). Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę przez sąd administracyjny (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.).
Na tle powyższych uwag należy stwierdzić, iż skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, jak również w zażaleniu - poza ogólnymi stwierdzeniami o zagrożeniu bytu skarżącego i jego rodziny - nie wskazał na konkretne okoliczności, które by dawały podstawę do uznania, iż w sprawie rzeczywiście zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co uzasadniałoby przyznanie jej ochrony tymczasowej. W szczególności M. D. nie przedstawił swojej aktualnej sytuacji finansowej oraz majątkowej (miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem mieszkania, ewentualnych kosztów leczenia itp.), co pozwoliłoby Sądowi na dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania przedmiotowego postanowienia na możliwość wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślenia wymaga, iż samo powołanie się na tę trudną sytuację nie uzasadnia przyznania skarżącemu ochrony tymczasowej. Podobne stanowisko wyraził NSA w postanowieniu z dnia 9 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 145/05 (niepubl.), gdzie zwrócono uwagę na okoliczność, iż ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 110, poz. 968 ze zm.) zawiera mechanizmy zabezpieczające dłużnikowi i jego bliskim - przynajmniej w pewnym stopniu - środki egzystencji.
W tym stanie sprawy na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.