Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 5 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 973/16 na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.,) odmówił H. W. i R. W. (dalej: skarżący) wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia 26 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w sprawie ze skargi na tę decyzję. WSA w Gdańsku uzasadniając odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie skarżący nie podali żadnych okoliczności, które Sąd mógłby ocenić w odniesieniu do przesłanek wstrzymania wykonania aktu, w związku z czym Sąd nie mógł udzielić tymczasowej ochrony. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wnieśli o jego zmianę zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pomimo, iż spełnione zostały przesłanki przewidziane w tym przepisie.
W ocenie skarżących, w sprawie zachodzi co najmniej niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do takich w ocenie skarżących należy zaliczyć, deklarowany przez organ zamiar egzekwowania kary pieniężnej.
Naczelny Sad Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie może zostać uwzględnione.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle powołanego przepisu prawa, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności. Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu należy podkreślić, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi, tzn. takimi które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z 31 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 271/09).
Wobec powyższego, strona zobowiązana jest skonkretyzować we wniosku rodzaj grożącej szkody, która mogłaby powstać na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badając wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest decyzja nakładająca na skarżących karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w kwocie 36.000 zł.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca nadto uwagę, że zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji, uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.
Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie uprawdopodobnili, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony o możliwości jej zaistnienia. Dlatego też, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że skarżący nie uprawdopodobnili, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niego nałożonej decyzją ostateczną kary pieniężnej.
W zażaleniu wskazano jedynie ogólne stwierdzenie mówiące o możliwości powstania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wyegzekwowania kary pieniężnej. Skarżący odnieśli się nadto, do podmiotowości spółki cywilnej i słuszności nałożenia kary na prawidłowo oznaczony podmiot, co w realiach rozpoznawanej sprawy nie ma żadnego znaczenia, tym bardziej, że w postępowaniu sądowadministarcyjnym podmiot postępowania oznaczony został oznaczony w sposób prawidłowy.
Podsumowując, z przedstawionych przez skarżących argumentów nie wynika, aby w aktualnej sytuacji egzekwowanie należności pieniężnych wynikających z wydanych w sprawie decyzji administracyjnych mogło wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu I instancji odpowiada prawu.
Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.