Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt. II GZ 145/12, oddalił zażalenie A. D. (dalej: skarżącej) na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Po 431/12 na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Skarżąca pismem z dnia 14 maja 2012 r. wniosła o wstrzymanie wykonania orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 145/12 oraz zaskarżył powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeśli w wyniku jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wobec powyższego nie każdy akt administracyjny nadaje się do wykonania i wymaga wykonania.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidziano możliwości wstrzymania wykonania orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Odnosząc się do wniesionego zażalenia skarżącej na postanowienie z dnia 26 kwietnia 2012 r. należy wskazać, że zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie jest obok skargi kasacyjnej środkiem odwoławczym, który wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego i który przysługuje od postanowień wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto od postanowień wymienionych w tym przepisie. Z kolei z treści art. 15 § 1 pkt 1, art. 173 § 1 i art. 194 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skargi kasacyjnej i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów tej ustawy. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera przepisu, który dopuszczałby możliwość rozpoznawania skargi kasacyjnej bądź zażalenia od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego stają się prawomocne z chwilą ich wydania. Na prawomocne postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego nie przysługuje żaden środek prawny w toku instancji - ani sprzeciw, ani zażalenie.
W związku z powyższym, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, jak i zażalenia na to postanowienie należało uznać za niedopuszczalne, podlegające odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64 § 3 i art. 193 p.p.s.a.