Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Lu 409/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, zawiesił postępowanie w sprawie.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 262/10 zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym: "Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiający procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gry".
Uzasadniając to postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podniósł m.in. że od odpowiedzi na powyższe pytanie zależy stwierdzenie czy ustawa z 19 listopada 2009r. o grach hazardowych podlegała notyfikacji Komisji w trybie przepisu art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE, a co za tym idzie, czy jej przepisy mogły być stosowane przez organy administracji, skoro bezspornie notyfikacji ustawy w omawianym trybie zaniechano, zaś ETS jednoznacznie stwierdził (wyrok z 26 września 2000 r. w sprawie C 443/98 Unilever), że skutkiem prawnym niedopełnienia obowiązku notyfikacji jest niemożność zastosowania przepisów technicznych, na którą można powoływać się w postępowaniu między jednostkami.
W ocenie Sądu I instancji, odpowiedź Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na zadane pytanie prawne, będzie miała wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej, bowiem przepisy ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (w tym art. 129 ust. 2 i inne) stanowiły materialno-prawną podstawę decyzji, będącej przedmiotem zaskarżenia.
Dyrektor Izby Celnej w B. P. zażaleniem zaskarżył powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości.
Postanowieniu zarzucono naruszenie:
- 1. art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako p.p.s.a. w związku z art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez bezzasadne zawieszenie postępowania sądowego o sygn. akt III SA/Lu 409/10 z uwagi na przedstawienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 262/10 pytania prawnego Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w sytuacji braku przesłanek do wystąpienia przez w/w Sąd z pytaniem prejudycjalnym;
- 2. art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez jego zastosowanie w sytuacji gdy rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem postępowania przed WSA w L. nie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym
Według Dyrektora Izby Celnej w B. P. decyzja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w zakresie będącym przedmiotem rozpoznania przez WSA w Gdańsku nie jest niezbędna do wydania wyroku, a samo pytanie skierowane do Trybunału wykracza poza istotę sporu będącego przedmiotem skargi do WSA w L. Według organu w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych kwestia zgodności ustawy o grach hazardowych z prawem unijnym, w tym z art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego była wielokrotnie przedmiotem rozważań i sądy nie dopatrzyły się naruszenia prawa unijnego w zakresie, w jakim WSA w Gdańsku sformułował pytanie prawne. Zatem brak było podstaw do występowania z pytaniem prawnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie występuje zagadnienie wstępne, którego uprzednie rozstrzygnięcie może wpływać na wynik postępowania. Celem korzystania przez sąd z możliwości fakultatywnego zawieszenia postępowania jest uniknięcie konieczności wznawiania postępowania sądowoadministracyjnego lub administracyjnego, w wypadku, gdyby zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez ten sąd odmiennie.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi była decyzja Dyrektora Izby Celnej w B. P. umarzająca postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Zarzuty podniesione przez skarżącą dotyczyły między innymi naruszenia ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201 poz. 1540 ze zm.). Kwestie dotyczące wykładni prawa wspólnotowego istotne z punktu widzenia zgodności tej ustawy z prawem wspólnotowym, mają wpływ na ocenę legalności decyzji w niniejszej sprawie, a w konsekwencji na wynik kontroli sądowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie sygn. akt III SA/Gd 262/10, przedstawił Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prejudycjalne dotyczące kwestii będącej przedmiotem zarzutu skargi wniesionej w niniejszej sprawie.
Sąd pierwszej instancji zawieszając postępowanie w rozpoznawanej sprawie, której stan faktyczny i prawny był zbliżony do występującego w sprawie sygn. akt III SA/Gd 262/10, w istocie podzielił wątpliwości, które legły u podstaw przedstawienia Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego. W związku z tym w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do przedstawienia pytania prejudycjalnego, identycznego z tym jakie zostało sformułowane w postanowieniu z dnia 16 listopada 2010 r.
Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze, że ponowne przedstawienie Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej tego samego pytania prejudycjalnego pozbawione byłoby jakichkolwiek racjonalnych podstaw, uznał za trafne postanowienie o zawieszeniu postępowania do czasu zakończenia postępowania w sprawie sygn. akt III SA/Gd 262/10. W tych konkretnych okolicznościach należało bowiem uznać, że rozstrzygnięcie jakie zapadnie w tej ostatnio wymienionej sprawie, z istoty rzeczy uwzględniające orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, będzie miało wpływ na wynik postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie.
Nie można również uznać za okoliczność wystarczającą i podważającą zasadność zawieszenia postępowania w sprawie, że kwestia zgodności przepisów ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poddana już została wielokrotnej ocenie przez różne składy orzekające Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, które oddalały skargi.
Nie jest również zasadny postawiony zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 267 Traktatu, określającego właściwość Trybunały Sprawiedliwości UE do orzekania w trybie prejudycjalnym. Odnosi się on bowiem do zasadności (istnienia bądź nieistnienia przesłanek) zadania pytania prejudycjalnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w postępowaniu prowadzonym pod sygnaturą III SA/Gd 262/10. Powyższe oznacza, iż zarzut taki mógł być postawiony we wskazanym postępowaniu, nie zaś w postępowaniu toczącym się przed innym równorzędnym sądem administracyjnym – sądem administracyjny rozpoznającym skargę w tej sprawie. Jako postawiony w niewłaściwej sprawie sądowoadministracyjnej, tak sformułowany zarzut nie mógł odnieść oczekiwanego skutku.
Mając na uwadze wskazane okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.