Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 października 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 1146/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Stowarzyszenia "L." na chwałę Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia 14 kwietnia 2016 r., nr 17/2016 w przedmiocie niewybrania strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność.
Sąd I instancji w motywach orzeczenia wskazał, że skarżąca pismem z dnia 19 maja 2016 r. wniosła skargę na wymienioną na wstępie uchwałę, która to sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą III SA/Wr 817/16. Następnie pismem z dnia 29 czerwca 2016 r. skarżąca wywiodła ponownie skargę na uchwałę Zarządu Województwa dolnośląskiego z dnia 14 kwietnia 2016 r., która została zarejestrowana w Sądzie pod sygnaturą III SA/Wr 981/16. Wreszcie pismem z dnia 8 sierpnia 2016 r. skarżąca po raz trzeci wniosła skargę na ww. uchwałę Zarządu Województwa dolnośląskiego z dnia 14 kwietnia 2016 r., która została zarejestrowana w Sądzie pod sygnaturą III SA/Wr 1146/16.
Powołując się na treść art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 718, zwanej dalej: p.p.s.a.), Sąd I instancji stwierdził, że w sprawie zaistniała sytuacja, o której mowa w przywołanym przepisie. Skarżąca zaskarżyła bowiem uchwałę Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia 14 kwietnia 2016 r., nr 17/2016, tymczasem przed tutejszym Sądem zawisły już dwie tożsame sprawy ze skargi strony skarżącej na ww. uchwałę. W takim stanie prawy Sąd I instancji odrzucił skargę strony wywiedzioną w tej sprawie.
W zażaleniu skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie:
- 1. art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wynikające z dokonanej przez WSA we Wrocławiu błędnej oceny, że sprawa objęta skargą jest w toku pomiędzy tymi samymi stronami, bowiem skarżąca w dniu 19 maja 2016 r. wniosła już skargę na uchwałę nr 17/2016 Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia 14 kwietnia 2016 r., podczas gdy skarga wniesiona przez skarżącą w dniu 29 czerwca 2016 r. obejmuje inny zakres zaskarżenia niż skarga z dnia 19 maja 2016 r., tj. dotyczy również uchwały organu nr 36/2016 z dnia 20 maja 2016 r. oraz bezczynności organu w związku z nieotrzymaniem odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 10 czerwca 2016 r.;
- 2. art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu przez WSA we Wrocławiu uzasadnienia postanowienia w sposób lakoniczny i ogólnikowy, niepozwalający na prześledzenie toku rozumowania i argumentacji Sądu, co z kolei uniemożliwia dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego postanowienia.
Podnosząc te zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa prawnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
W podstawie prawnej objętego zażaleniem postanowienia odrzucającego skargę strony, Sąd I instancji podał art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.
Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę jeśli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Warunkiem skutkującym powstaniem stanu sprawy w toku jest tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono podlegającą odrzuceniu skargę. O tożsamości spraw administracyjnych można mówić wówczas, gdy występuje pomiędzy nimi tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna (por. postanowienie NSA z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt I GSK 1077/11).
W rozpoznawanej sprawie, skargą z dnia 8 sierpnia 2016 r. Stowarzyszenie zaskarżyło po raz trzeci uchwałę Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia 14 kwietnia 2016 r., nr 17/2016 w przedmiocie niewybrania strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność. Ta sama uchwała stała się już bowiem uprzednio przedmiotem skarg tego podmiotu z dnia 19 maja 2016 r., która została, jak wskazał Sąd I instancji, zarejestrowana pod sygnaturą III SA/Wr 817/16 oraz z dnia 29 czerwca 2016 r. (sygn. akt WSA we Wrocławiu III SA/Wr 981/16).
W takim stanie sprawy niewątpliwym jest, że istniała pomiędzy tą sprawą sądowoadministracyjną o sygnaturze akt III SA/Wr 1146/16, a sprawami o sygn. akt III SA/Wr 817/16 i III SA/Wr 981/16 tożsamość tak podmiotowa, jaki i przedmiotowa.
Wszystkie trzy skargi wniesione zostały bowiem przez ten sam podmiot, a więc tego samego adresata praw i obowiązków. Dotyczyły również tego samego aktu organu administracji publicznej – uchwały Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia 14 kwietnia 2016 r., nr 17/2016. Tożsama była wobec tego treść praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna wynikająca z zakwestionowanej uchwały. Oceny tej nie zmienia podnoszona w zażaleniu okoliczność zmiany brzmienia zaskarżonej uchwały uchwałą z dnia 20 maja 2016 r. nr 36/2016, gdyż ostatnia z wymienionych uchwał wprowadzała zmianę w zakresie wskazania skarżącej (adresatowi uchwały nr 17/2016) sposobu zaskarżenia tego aktu, który w wersji pierwotnej był błędny - § 3 uchwały. Modyfikacja wprowadzona uchwałą nr 36/2016 nie wprowadzała zmian w zakresie praw i obowiązków w przedmiocie wyboru strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność, zaś sama skarżąca miała świadomość wprowadzonej w uchwale nr 17/2016 zmiany.
Zauważyć ponadto należy że, zarówno uchwała nr 17/2016, jak i uchwała nr 36/2016 były przedmiotem rozpoznania przez WSA we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Wr 1147/16 orzekł o ich uchyleniu.
W związku z tym zarzut sformułowany w punkcie 1 zażalenia uznać należało za niezasadny, gdyż Sąd I instancji niewadliwie uznał, że w odniesieniu do sprawy zainicjowanej skargą z dnia 8 sierpnia 2016 r. zachodziła tożsamość ze sprawą wywołaną skargami z dnia 19 maja 2016 r. i z dnia 29 czerwca 2016 r., co w konsekwencji obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do odrzucenia skargi w tej sprawie.
Nie jest również zasadny drugi ze sformułowanych w zażaleniu zarzutów dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a., gdyż pomimo niezbyt obszernego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia możliwym była rekonstrukcja toku rozumowania Sądu I instancji, w wyniku której stwierdził on wystąpienie przesłanki określonej w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. skutkującej odrzuceniem skargi w tej sprawie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.