Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 listopada 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1628/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji udzielającej licencji i odmowy wydania licencji na wykonywanie transportu drogowego.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 listopada 2007 r. A. K. został wezwany do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzonym na skutek wniosku skarżącego w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem ściągnięcia.
A. K. wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie wnosząc jednocześnie o zwolnienie z uiszczania opłaty za odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Wskazał, że nie ma stałej pracy bowiem wraz z uchyleniem decyzji o udzieleniu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką został pozbawiony środków do życia. Dodatkowo skarżący opiekuje się częściowo sparaliżowanym ojcem a koszt jego rehabilitacji jest bardzo wysoki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 6 lutego 2008 r. pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Następnie postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2008 r. Sąd ten odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 czerwca 2008 r. oddalił zażalenie na powyższe postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art. 227 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: p.p.s.a., przewiduje możliwość wniesienia zażalenia na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy. Zażalenie przysługuje więc na każde zarządzenie przewodniczącego lub postanowienie sądu I instancji w przedmiocie kosztów sądowych i to niezależnie od tego, czy strona kwestionuje wysokość opłaty, czy też podstawę żądania tej opłaty.
Z treści zażalenia wynika, że skarżący nie podważa wysokości opłaty, do której uiszczenia został zobowiązany, a z uwagi na ciężką sytuację materialną i rodzinną wnosi o zwolnienie z uiszczania opłaty za odpis orzeczenia z uzasadnieniem. Wskazać należy, że Sąd I instancji nie uwzględnił wniosku strony o przyznanie prawa pomocy.
Art. 234 § 2 p.p.s.a. przewiduje, że jeżeli opłata kancelaryjna za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, nie zostanie uiszczona w terminie zakreślonym przed Sąd, Przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek. Zasadą jest, że opłaty tej nie uiszcza strona zwolniona od kosztów sądowych. W sytuacji, gdy strona w terminie zakreślonym jej przez Przewodniczącego czy Sąd, do uiszczenia opłaty złoży wniosek o przyznanie prawa pomocy, to przed prawomocnym rozstrzygnięciem tego wniosku nie mogą być podejmowane kroki w celu przymusowej realizacji, czy też powodujące dla strony ujemne skutki procesowe.
W ocenie Sądu, skoro wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej miało oparcie w art. 234 § 1 p.p.s.a., a jej wysokość zgodna była z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192), a skarżący nie wykazał by przed rozstrzygnięciem wniosku strony o przyznanie prawa pomocy Sąd I instancji podjął kroki w celu przymusowego wykonania wezwania to zażalenie z braku uzasadnionych podstaw należało stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalić.