Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 marca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił zażalenie L. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Bydgoszczy z dnia 10 stycznia 2019 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy.
W dniu 23 kwietnia 2019 r. L. Z. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy z dnia 7 marca 2019 r. kwestionując je w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota niniejszej sprawy sprowadza się do oceny dopuszczalności środka odwoławczego od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego.
Stosownie do art. 258 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302; dalej: p.p.s.a.) czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy, które to czynności przykładowo zostały wymienione w § 2 ww. przepisu. Z kolei zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a. od postanowienia referendarza stronie przysługuje sprzeciw do właściwego sądu administracyjnego, który orzeka jako sąd drugiej instancji na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 2 i 3 p.p.s.a.).
Powyższe oznacza, że od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje żaden środek odwoławczy do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ ani art. 194 § 1 p.p.s.a., ani żaden inny przepis szczególny ustawy nie przewiduje możliwości zaskarżenia przedmiotowego orzeczenia zażaleniem.
Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie skarżącego z uwagi na jego niedopuszczalność.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.