Uzasadnienie
I
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 września 2019 r., sygn. akt II GZ 166/19 oddalił zażalenie L. Z. (dalej jako: "skarżący") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 809/18 w zakresie odrzucenia zażalenia, w sprawie ze skargi skarżącego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] maja 2018 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w sprawie kary pieniężnej z tytułu niezwrócenia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.
Oddalając zażalenie na powyższe postanowienie, Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wskazał, że sąd I instancji prawidłowo odrzucił zażalenie skarżącego, bowiem od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje żaden środek odwoławczy do Naczelnego Sądu Administracyjnego
II
Pismem z dnia 21 października 2019 r. zatytułowanym "sprzeciw (skarżącego) od postanowienia", skarżący zaskarżył w całości powyższe postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego i wniósł o jego uchylenie oraz przesłanie zażalenia i skargi do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niedopuszczalne.
Z akt sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2019 r. zostało doręczone skarżącemu wraz z pouczeniem, iż jest ono ostateczne i nie podlega zaskarżeniu.
Skarżący złożył pismo zatytułowane "sprzeciw (skarżącego) od postanowienia", w którym zaskarżył wyżej wymienione postanowienie.
Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") od decyzji, o których mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256) skarga nie przysługuje, jednak strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Oznacza to, że od tego jednego rodzaju decyzji organu drugiej instancji, jakim jest decyzja uchylająca zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi w przypadku, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, zamiast skargi stronie przysługuje sprzeciw od tej decyzji.
W niniejszej sprawie pismo złożone przez skarżącego zatytułowane "sprzeciw (skarżącego) od postanowienia" nie jest sprzeciwem w rozumieniu art. 64a p.p.s.a.
Ponadto, wskazać należy, że zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1, art. 173 § 1 i art. 194 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skarg kasacyjnych i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów tej ustawy. Natomiast ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera przepisu, który dopuszczałby możliwość rozpoznawania w trybie określonym w jej przepisach, skargi kasacyjnej bądź zażalenia od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego stają się prawomocne z chwilą ich wydania.
Mając na uwadze, że kwestionowanie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 193 i art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.