Uzasadnienie
Objętym zażaleniem postanowieniem z dnia 11 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 72/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi "F." Spółki z o. o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 261/10, zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prawnym czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. UE.L.98.204.37) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawy, który zakazuje zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.
Jako podstawę prawną zawieszenia postępowania Sąd I instancji wskazał art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
W zażaleniu na powyższe postanowienie Dyrektor Izby Celnej w S. wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie:
- - art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. UE C z dnia 9 maja 2008 r. Nr 115, s.
- 47) poprzez zawieszenie postępowania w związku z wystąpieniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdański z pytaniem prawnym w kwestii niewymagającej zajęcia stanowiska przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej;
- - art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej: ustawa o grach hazardowych) poprzez zawieszenie postępowania w związku z wystąpieniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdański z pytaniem prawnym w kwestii niewymagającej zajęcia stanowiska przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Skarżący organ podkreślił, że przedmiotem skargi jest przedłużenie decyzji w sprawie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, a Sąd I instancji zawieszając postępowanie powołał się na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odnoszące się do zakazu zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gry.
Skarżący organ podniósł, że w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych kwestia zgodności ustawy o grach hazardowych z prawem unijnym, w tym z art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.) była wielokrotnie przedmiotem rozważań i sądy nie dopatrzyły się naruszenia prawa unijnego w zakresie, w jakim Sąd I instancji sformułował pytanie prawne (m.in. wyroki WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt II SA/Go 473/10, z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II SA/Go 584/10, z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt II SA/Go 526/10).
Ponadto, zdaniem organu, pytanie prawne zostało zadane poza istotą sporu, ponieważ nie dotyczy usług świadczonych przez skarżącego, ale działalności bliżej niesprecyzowanych podmiotów prowadzących handel automatami do gry. Pytanie jest przy tym hipotetyczne i nie związane w jakikolwiek sposób z działalnością skarżącego. Na marginesie dodał, że nie jest w ogóle wiadome, czy podmioty prowadzące obrót automatami do gier są podmiotami krajów unijnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie Sądu I instancji, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Związek pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. Dla sądu administracyjnego kwestią wstępną jest wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne dla sformułowania wypowiedzi, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 694/06).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniami z dnia 16 listopada 2010 r. zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z trzema pytaniami prejudycjalnymi: 1) w sprawie III SA/Gd 261/10: Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie miejsca zmiany urządzania gry;
2) w sprawie III SA/Gd 262/10: Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych;
3) w sprawie III SA/Gd 352/10: Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawy, który zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi była decyzja Dyrektora Izby Celnej w S. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zawieszając postępowanie uznał, że udzielenie odpowiedzi na pytanie prawne odnośnie interpretacji przepisów prawa unijnego, będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie w rozpoznawanej sprawie. Błędnie jednak wskazał na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 261/10 zawierające pytanie prawne dotyczące przepisu zakazującego zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gry, podczas gdy zakazu przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych dotyczyło pytanie prawne zadane w sprawie o sygn. akt III SA/Gd III SA/Gd 352/10.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można również uznać za okoliczność wystarczającą i podważającą zasadność zawieszenia postępowania w sprawie, że kwestia zgodności przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poddana już została wielokrotnej ocenie przez różne składy orzekające Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, które oddalały skargi.
Zarzuty sformułowane w zażaleniu organu opierają się na twierdzeniu, że zadanie pytania do Trybunału Sprawiedliwości nie było konieczne, a poza tym zostało ono wadliwie skonstruowane. Odnosząc się do tych argumentów należy przede wszystkim wskazać, że nie jest rolą organów administracji ocena, czy konieczne było zadanie pytania prejudycjalnego i czy jest ono właściwie sformułowane, bowiem to sąd orzekający w sprawie rozważa, czy w sprawie występuje zagadnienie prawne, które wymaga skierowania pytania do Trybunału, a postanowienie sądu odnośnie tej kwestii nie podlega zaskarżeniu (por. postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt II GZ 13/11).
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.