Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 20 stycznia 2020 r., odrzucił skargę D. M. Spółki z o.o. w P. na decyzję Ministra Energii z dnia [...] września 2019 r., w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej.
Sąd I instancji wskazał, że w związku z wniesioną skargą na wymienioną decyzję, pełnomocnik skarżącej spółki wezwany został do uzupełnienia stwierdzonych braków skargi, poprzez złożenie: "pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi (ppkt a), dokumentu potwierdzającego umocowanie osoby udzielającej pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej na dzień udzielenia pełnomocnictwa – wydanego przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego oryginału pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (ppkt b)" oraz uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 2.000 złotych w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia.
W terminie, pełnomocnik skarżącej złożył prawidłowo uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa z 15 października 2019 r. oraz informację, że skarżąca spółka sporządzi wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych.
Sąd wskazał, że korespondencja złożona została w jednej kopercie do dwóch spraw: VI SA/Wa 2394/19 i VI SA/Wa 2395/19 i zawierała jedno pismo przewodnie, dwa odpisy pełnomocnictw do każdej ze spraw i jeden odpis z KRS-u skarżącej. Wobec niewskazania, do której ze spraw należy dołączyć wymieniony odpis, został on dołączony do niższej sygnatury, zarejestrowanej w Sądzie jako pierwsza, tj. VI SA/Wa 2394/19.
W takim stanie sprawy, Sąd I instancji uznając, że w przedmiotowej sprawie dostrzeżony braki w zakresie odpisu z KRS-u nie zostały uzupełnione, odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.).
D. M. Spółka z o.o. w P., zażaleniem zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:
- a) art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez bezpodstawne zastosowanie w sytuacji braku normatywnych przesłanek do jego stosowania;
- b) art. 29 p.p.s.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że w sprawie nie zostało przedstawione umocowanie do występowaniu w imieniu strony;
- c) art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez bezpodstawną odmowę kontroli działalności administracji publicznej w zakresie decyzji administracyjnej.
Podnosząc te zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, w związku z czym podlega oddaleniu.
Stwierdzić należy na wstępie, że stan faktyczny sprawy, legły u podstaw objętego zażaleniem postanowienia, nie jest sporny. Sam pełnomocnik skarżącej spółki, w ramach zażalenia, nie kwestionuje bowiem okoliczności, że w nadesłanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie korespondencji do niniejszej sprawy i sprawy o sygnaturze akt VI SA/Wa 2394/19, załączony został wyłącznie jeden odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, co również jednoznacznie wynika z treści pisma przewodniego stanowiącego odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wywiedzionej skargi (k: 14 akt sprawy).
Zauważyć przy tym należy, że skierowane do pełnomocnika wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi w sposób klarowny i jednoznaczny wskazywało, jakie dokumenty, w niniejszej sprawie, były wymagane do nadania sprawie prawidłowego biegu (k: 13 akt sprawy).
Skoro pełnomocnik skarżącej spółki został w sposób precyzyjny wezwany do nadesłania konkretnych dokumentów – pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz dokumentu potwierdzającego umocowanie osoby udzielającej pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej na dzień udzielenia pełnomocnictwa, wydanego przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego oryginału pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego lub jego poświadczonej za zgodność kopii, to przedłożenie w korespondencji skierowanej do dwóch spraw, dwóch pełnomocnictw i tylko jednego odpisu z KRS, słusznie zostało uznanie przez Sąd I instancji, w sytuacji rozdzielenia dokumentów pomiędzy przedmiotową sprawą i sprawą zarejestrowaną pod sygnaturą VI SA/Wa 2394/19, za nieuzupełnienie stwierdzonego braku formalnego skargi w terminie wynikającym z doręczenia stronie wezwania do dokonania tej czynności.
Pełnomocnik strony skarżącej, będąc profesjonalistą i stosując się do jasnych wytycznych zawartych w wezwaniu, powinien był w korespondencji kierowanej do więcej niż jednej sprawy zawisłej w tym samym sądzie administracyjnym, załączyć odpowiednią ilości dokumentów wymaganych w każdej ze spraw, nawet jeśli miałaby być to kopia tego samego dokumentu.
Uchybienie temu wymogowi, a więc jak w przedmiotowym przypadku, złożenie tylko jednego odpisu z KRS–u w ramach korespondencji skierowanej w dwóch sprawach zawisłych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, skutkować musiało stwierdzeniem nieuzupełnienia braku formalnego skargi w jednej ze sprawy, czego konsekwencją było zasadne zastosowanie regulacji z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., nakładającej na sąd obowiązek odrzucenia skargi w przypadku, gdy nie uzupełniono jej braków formalnych w wyznaczonym terminie.
Podkreślenia przy tym wymaga, że sądy administracyjne rozpoznają sprawy na podstawie akt sprawy, a więc dowodów i dokumentów zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego, którego kontrola wywołana została wniesioną skargą oraz dokumentów i pism procesowych złożonych już toku sprawy sądowej. Akta sprawy powinny zatem zawierać wszelkie niezbędne dokumenty do prawidłowego procedowania zmierzającego do wydania orzeczenia. Wymóg ten dotyczy w pierwszej kolejności dokumentów wskazujących na spełnienie warunków w zakresie zdolności sądowej i procesowej strony podającej kontroli sądowej rozstrzygnięć organów administracji publicznej oraz jej pełnomocnika lub pełnomocników, w celu wyeliminowania lub zminimalizowania możliwości zaistnienia nieważności postępowania – art. 183 § 2 p.p.s.a. lub przesłanki wznowienia postępowania – art. 271 pkt 2 p.p.s.a.
Powyższe czyni niezasadnym zarzut pomieszczony w punkcie a) petitum zażalenia, gdyż w stanie faktycznym sprawy, wynikającym z niedopełnienia przez pełnomocnika skarżącej obowiązku nałożonego wezwaniem z 2 grudnia 2019 r., Sąd I instancji zobligowany był do odrzucenia skargi, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie wynikającym z daty doręczenia pełnomocnikowi skarżącej wymienionego wezwania.
Powyższe rozważania czynią również niezasadnym zarzut z punktu b) petitum zażalenia. Jak sam autor zażalenia przyznał, art. 29 p.p.s.a. nakłada na przedstawiciela ustawowego lub organu albo osób, o których mowa w art. 28, obowiązek wykazania swojego umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Zauważyć należy, że powołany przepis nie precyzuje, jaki dokument powinien przedłożyć podmiot wymieniony w art. 28 p.p.s.a., aby wykazać swoje umocowanie. Nie ulega przy tym wątpliwości, że obowiązkiem sądu jest badanie zgodności z prawem i autentyczności dokumentu. Dlatego też uzasadniona jest praktyka określania już w wezwaniu do usunięcia braków formalnych rodzaju dokumentu, którego autentyczność i zgodność z prawdą nie powinny budzić wątpliwości (por. postanowienie NSA z 27 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FSK 615/06).
Nie jest wobec powyższego zrozumiały wywód zawarty w motywach zażalenia, że "Żaden przepis Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zobowiązuje przedstawiciela strony do dołączania odrębnych dokumentów KRS do każdej sprawy - w ustawie brak bowiem takiego przepisu, a co więcej konkretny przepis prawa art. 29 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazuje na obowiązek wykazania umocowania (...)".
To właśnie omawiana regulacja, tj. art. 29 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 37 p.p.s.a., nakłada na pełnomocnika obowiązek wykazania swojego umocowania do występowania w sprawie sądowoadministracyjnej w imieniu strony tego postępowania, rozumianej jako kontrola działalności administracji publicznej (między innymi decyzji administracyjnej) wywołanej skargą podmiotu, o którym mowa w art. 50 p.p.s.a.
Nie jest także zasadny ostatni z zarzutów zażalenia, w ramach którego podniesiono naruszenie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez bezpodstawną odmowę kontroli działalności administracji publicznej w zakresie decyzji administracyjnej.
W opisanym i poddanym kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego stanie faktycznym sprawy, brak jest przesłanek do stwierdzenia bezpodstawnej odmowy przeprowadzenia przez Sąd I instancji kontroli decyzji Ministra Energii z dnia [...] września 2019 r. Jak już wyjaśniono, przyczyną usuwającą możliwość przeprowadzenia kontroli sądowej powołanego rozstrzygnięcia było uchybienie formalne wniesionej skargi, które pomimo wezwania Sąd I instancji, nie zostało uzupełnione wywołując w konsekwencji konieczność zastosowania regulacji z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.