Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 grudnia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1735/16 odmówił K.M.S. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na leczenie poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu.
Pismem z dnia 3 sierpnia 2016 r. K.M.S. (dalej skarżąca), drogą elektroniczną za pośrednictwem organu wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [..] czerwca 2016 r. w przedmiocie wyrażenia zgody na leczenie poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu.
Powyższą skargę opatrzoną podpisem elektronicznym skarżąca nadała za pośrednictwem Elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej (ePUAP) w dniu 3 sierpnia 2016 r., a skarga została wydrukowana przez uprawnionego pracownika organu w dniu 4 sierpnia 2016 r.
Postanowieniem z dnia 17 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę, z uwagi na wniesienie jej po terminie. Postanowienie Sądu zostało doręczone skarżącej w dniu 24 października 2016 r.
Pismem z dnia 30 października 2016 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wskazała, że według jej wiedzy, wyrażenie "urzędowe poświadczenie przedłożenia", jak i całe UPP jako dokument jasno oznacza otrzymanie dokumentu przez organ. (...) Powszechnie przyjęta (np. przy składaniu zeznań podatkowych) jest zasada, że data na UPP jest wiążąca."
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia skargi na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy. Sąd I instancji wskazał, że powołane we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie uzasadniają braku winy skarżącej, gdyż nie sposób dopatrzyć się w nich obiektywnych i niezależnych od strony przeszkód w prawidłowym i terminowym złożeniu skargi. Samo przeświadczenie skarżącej że "(...)wyrażenie "urzędowe poświadczenie przedłożenia", jak i całe UPP jako dokument jasno oznacza otrzymanie dokumentu przez organ.(...)" nie stanowi niezależnej od skarżącej przyczyny niezachowania terminu do wniesienia skargi.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 86 i art. 87 p.p.s.a. Chodzi o uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu, spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony, dochowanie terminu do wniesienia wniosku i dopełnienie uchybionej czynności.
Z powyższego unormowania wynika, że brak winy w uchybieniu terminu stanowi konieczną i podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia co najmniej zwykłej w danych okolicznościach staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminowi mówi się jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku oraz że ta przeszkoda istniała przez cały czas aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (zob. postanowienie NSA z dnia 1 marca 2017 r., sygn. akt I OZ 336/17, postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2017 r., sygn. akt I OZ 1921/16, postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2017 r., sygn. akt II OZ 67/17).
Skarżąca nie wykazała, że w sprawie zaistniały niedające się przewidzieć wcześniej okoliczności, które w jakikolwiek sposób uniemożliwiłyby skarżącej złożenie skargi w terminie. We wniosku o przywrócenie terminu skarżąca ograniczyła się w istocie do argumentacji, że "(...)wyrażenie urzędowe poświadczenie przedłożenia", jak i całe UPP jako dokument jasno oznacza otrzymanie dokumentu przez organ.(...)". Skarżąca nie wskazała zatem na żadną konkretną okoliczność, która uprawdopodobniłaby ziszczenie się przesłanki braku winy. Tym samym uznać należy, że zasadnie Sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.