Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 1683/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził od Skarbu Państwa– Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., na rzecz adwokata D. G., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł, w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł.
Pismem z dnia 24 marca 2014 r. pełnomocnik A. B. adwokat D. G. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., dotyczące zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawarte w pkt 2 wyroku z dnia 20 stycznia 2014 r. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie § 18 pkt 1 ppkt 1 lit. c w zw. z § 18 pkt 1 ppkt 1 lit. a i § 6 ppkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013, poz. 461) poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zasądzeniu od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika skarżącego kwoty 240 zł oraz kwoty 55,20 zł tytułem podatku VAT w sytuacji gdy przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna w wysokości 1.953,00 zł określona decyzją, tym samym wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu powinno wynieść, zgodnie z § 18 pkt 1 ppkt 1 lit. a i § 6 ppkt 5 powołanego rozporządzenia 600 zł oraz 138 zł tytułem podatku VAT.
W związku z powyższym, pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, która nie została opłacona w części ani w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. orzekając o kosztach w zakresie wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu prawidłowo uznał, że z uwagi na przedmiot sprawy wynagrodzenie to wynosić powinno 240 złotych zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit c powołanego rozporządzenia. Nie jest zatem zasadny zarzut, z którego wynika, że w niniejszej sprawie powinien znaleźć zastosowanie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia, co skutkowałoby zasądzeniem kosztów w wyższej wysokości niż uczynił to Sąd.
Dla ustalenia wysokości opisanego wynagrodzenia niezbędnym jest dokonanie kwalifikacji prawnej przedmiotu sprawy, a więc ocena czy sprawa dotyczyła należności pieniężnych w rozumieniu art. 215, 216 i 230 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy miała charakter niepieniężny.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, iż sprawa niniejsza jest sprawą, której przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne. Oceniając prawidłowość dokonanych przez Sąd I instancji wyliczeń wskazać należy, że decyzja objęta skargą wydana została w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej oraz nakazu usunięcia niezgodności. Decyzja w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej nie zawiera w swojej treści rozstrzygnięcia o należności pieniężnej wynikającej ze złożonego wniosku, bowiem wniosek nie wskazuje wysokości żądanej płatności. Przysługująca płatność obszarowa konstytuuje się dopiero w następstwie doręczenia decyzji wydanej na podstawie danych zawartych we wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. akt II GZ 2/14).
Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela również stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 11 maja 2011 r. sygn. akt II GZ 239/11, że w sprawach ze skarg na decyzje odmawiające przyznania różnego rodzaju płatności mieszczących się w ramach pomocy udzielanej rolnikom ze środków unijnych i krajowych, należy pobierać nie wpis stosunkowy (zgodnie z § 1 cyt. rozporządzenia) lecz wpis stały (zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 6), ponieważ jest to decyzja odmawiająca przyznania określonego świadczenia, a nie decyzja o odmowie przyznania świadczenia w określonej wysokości. (por. postanowienie NSA z dnia 3 października 2012 r., sygn. akt II GZ 347/12, postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 712/13).
W związku z powyższym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest punktu odniesienia przyznanej bądź nieprzyznanej płatności do danych zawartych we wniosku, a tym samym nie ma podstaw do wykazania w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia. W tej sytuacji przyjąć należało, że przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna w określonej wysokości.
Prawidłowo zatem Sąd I instancji uznał, że niniejsza sprawa nie jest sprawą o należności pieniężne, lecz sprawą inną w rozumieniu § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia i na tej podstawie zasądził na rzecz pełnomocnika skarżącego określoną w zaskarżonym postanowieniu kwotę 240 zł oraz 55,20 zł tytułem podatku VAT.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.