Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. postanowieniem z 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 664/13, odrzucił skargę M. T. i C. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z [...] maja 2013 r. w przedmiocie przewlekłości postępowania prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Pismem z [...] września 2013 r. zatytułowanym "Wniosek o wykładnię postanowienia nr I SA/Sz 664/13 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13.08.2013 r." M. T. zwróciła się o pisemną wykładnie orzeczenia. Skarżąca stwierdziła, że postanowienie wydane bez udziału stron, za zamkniętymi drzwiami, pozbawiło strony możliwości przedstawiania swojego stanowiska i jest niezrozumiałe. Ponadto kłóci się z zapisami Konstytucji i zdrowym rozsądkiem. Skarżąca podkreśliła, że Sąd w postanowieniu stwierdził, że skarga C. T. podlega odrzuceniu ze względu na brak interesu prawnego do wniesienia skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.).
W ocenie skarżącej Sąd uchylił się od stwierdzenia, na czym polega brak jej interesu prawnego oraz od stwierdzenia, kto ma interes prawny do wniesienia skargi. Skarżąca zarzuciła WSA stawianie "strony rządowej" (organów administracji) w pozycji uprzywilejowanej. Ponadto wskazała, że zamknięty katalog aktów prawnych wskazany w postanowieniu (art. 3 § 2 p.p.s.a) odrzucającym skargę nie zabrania wniesienia skargi i bycia stroną we własnej sprawie. W związku z tym interpretacja Sądu wyrażona w postanowieniu jest rozszerzająca i z tej przyczyny niedopuszczalna. Zdaniem skarżącej odrzucona skarga wpisywała się w kategorię "inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. postanowieniem z 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 664/13 odmówił dokonania wykładni postanowienia z 13 sierpnia 2013 r.
Zdaniem Sądu zarówno treść sentencji, jak i uzasadnienie postanowienia z 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 664/13, nie budzi wątpliwości określonych w przepisie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). W sposób jasny i czytelny wskazano w nim bowiem przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu oraz przesłanki, z powodu których odrzucono skargę, tj. naruszenie przez M. T. właściwego trybu likwidacji bezczynności organu administracyjnego oraz brak legitymacji do wniesienia skargi ze względu na brak interesu prawnego C. T..
WSA uznał, że wniosek stanowi polemikę z rozstrzygnięciem Sądu oraz jego uzasadnieniem, a instytucja wykładni służy rozstrzyganiu wątpliwości, co do treści orzeczenia i nie może zastępować środka odwoławczego.
M. T. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, więc podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. (por. postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1133/10, postanowienie NSA z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1287/09, postanowienie NSA z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 123/09, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 652).
Zgodnie z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach. Wobec tego możliwe jest dokonanie wykładni postanowienia, na tych samych zasadach co wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd WSA w S., że treść postanowienia tego Sądu z 13 sierpnia 2013 r. nie budzi wątpliwości. Zarówno sentencja, jak i uzasadnienie są jasne i czytelne, tzn. z treści postanowienia wynika, jakie było rozstrzygnięcie oraz z jakiego powodu rozstrzygnięcie takie zapadło.
Wniosek o dokonanie wykładni i zażalenie na postanowienie z 8 kwietnia 2014 r. zmierzają do zmiany postanowienia WSA w S. z 13 sierpnia 2013 r., a to – jak już zostało powyżej stwierdzone – jest niedopuszczalne.
Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przedstawione w zażaleniu argumenty nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy na obecnym etapie. Przedmiotem zażalenia było bowiem postanowienie odmawiające wykładni i tylko ono podlega obecnie kontroli instancyjnej.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.