Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2014 roku wydanym w sprawie II SA/Bk 174/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. odrzucił zażalenie I. H. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia [...] marca 2014 roku oraz wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.
Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia [...] marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. odrzucił skargę I. H. K., wniesioną od decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] stycznia 2014 roku numer [...], w przedmiocie kary pieniężnej. Skarga została podpisana przez profesjonalnego pełnomocnika i wniesiona przez tegoż pełnomocnika w imieniu strony I. H. K..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. podniósł, że postanowienie o odrzuceniu skargi wydane zostało z uwagi na brak w aktach sprawy sądowej pełnomocnictwa dla adwokata składającego skargę do działania w imieniu skarżącego.
Sąd I instancji stwierdził, że pismem z dnia [...] marca 2014 roku profesjonalny pełnomocnik wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia [...] marca 2014 roku oraz pismem z dnia [...] marca 2014 roku złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wskazał, że stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a. od postanowienia o odrzuceniu skargi przysługuje skarga kasacyjna, a więc wniesione zażalenia jak i wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia podlegały odrzuceniu.
Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie, w części odrzucającej zażalenie, wniósł I. H. K. przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 178 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. poprzez odrzucenie pisma, które zawierało jedynie błędne jego oznaczenie w sytuacji, gdy w orzecznictwie oraz doktrynie podnosi się, iż o charakterze pisma decyduje jego treść, a nie nazwa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne i skutkuje uchyleniem zaskarżonego postanowienia.
Na wstępie należy podkreślić, że w orzecznictwie oraz w literaturze dominuje pogląd, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany granicami zażalenia (vide B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi-komentarz, Zakamycze 2005, str. 502). Zatem Sąd rozpoznający wniesiony środek odwoławczy może wyjść poza zakres postawionego zarzutu i zbadać czy orzeczenie jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.
Z treści art. 173 § 1 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna przysługuje od wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie. Niewątpliwie postanowienie o odrzuceni skargi jest przykładem postanowienia kończącego postępowanie i to bez względu na przyczynę odrzucenia skargi. W takiej sytuacji oczywistym jest, że od postanowienia o odrzuceniu skargi przysługuje wyłącznie skarga kasacyjna. Podkreślić należy, że postanowienie o odrzuceniu skargi zapadło po uprzednim wezwaniu pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenia pełnomocnictwa lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa.
Pismem z dnia [...] marca 2014 roku nazwanym "zażalenie" pełnomocnik I. H. K., zaskarżył postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia [...] marca 2014 roku o odrzuceniu skargi. Z treści pisma pełnomocnika skarżącego wynika, że zaskarżył postanowienie w całości i zarzucił sądowi administracyjnemu naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 58 § 1, art. 46 § 3, art. 37 poprzez jego zastosowanie i uznanie, że brak formalny skargi w zakreślonym przez Sąd terminie nie został przez stronę skarżącą uzupełniony, a także zarzucił naruszenie art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. oraz art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP poprzez odrzucenie skargi bez bezpośredniego wezwania strony do jej podpisania, przez co strona została pozbawiona możności obrony swych praw.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. skoro pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie od postanowienia o odrzuceniu skargi, to zasadnym jest odrzucenie zażalenia. W tym miejscu należy podkreślić, że o tym z jakim pismem mamy do czynienia decyduje jego treść, a nie jego nazwa. W sytuacji mylnego oznaczenia pisma należy zbadać i ocenić czy pismo zawiera elementy niezbędne do zakwalifikowania go do innego pisma niż wynikałoby to z jego nazwy. Niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może wywołać dla strony ujemnych skutków, jeżeli z jego treści wynika jaki jest rodzaj pisma. Każde pismo winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony wyrażoną jednoznacznie w jego treści (vide postanowienie NSA z 28.09.2011 r. II OZ 833/11).
W związku z powyższym wskazać należy, że z treści art. 176 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna winna spełniać wymogi formalne przewidziane dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, o których mowa w art. 46, art. 47, art. 215 § 1 p.p.s.a., a także winna spełniać wymogi formalne szczególne, przewidziane wyłącznie dla skargi kasacyjnej, o których mowa w art. 176 p.p.s.a. Odnosząc się do złożonego pisma nazwanego zażalenie, należało mieć na uwadze nie tylko nazwę samego pisma, ale należało także odnieść do jego treści zwłaszcza, że pełnomocnik skarżącego wskazuje, iż pismem tym zaskarża w całości postanowienie WSA w B. z dnia [...] marca 2014 roku o odrzuceniu skargi.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że nie przesądzając sposobu rozstrzygnięcia, dopiero po dokonaniu oceny czy złożone w dniu [...] marca 2014 roku pismo nazwane "zażalenie" odpowiada wymogom, o których mowa w powołanych wyżej regulacjach prawnych, będzie dawało podstawy do oceny, czy złożone pismo w istocie jest zażaleniem czy też spełnia wymogi przewidziane dla skargi kasacyjnej i daje podstawy do oceny legalności zaskarżonego postanowienia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak postanowieniu.