Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2018 r. o sygn. akt III SA/Po 742/17, orzekając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę K. N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] lipca 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skarga została wniesiona 8 września 2017 r., zaś termin do jej wniesienia upływał 28 sierpnia 2017 r. Skarżący, za pośrednictwem organu, złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, a Sąd, prawomocnie, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Skarga złożona po terminie podlegała więc odrzuceniu.
W zażaleniu złożonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. N., reprezentowany przez radcę prawnego, domagał się uchylenia postanowienia Sądu z dnia 21 lipca 2017 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania za obie instancje wg norm przepisanych, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1. art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi z uwagi na wniesienie skargi po upływie terminu wynikającego z art. 53 § 1 p.p.s.a.,
- 2. art. 53 § 2 zd. 2 p.p.s.a. poprzez nieprzekazanie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a zgodnie z tym przepisem w uzasadnionych przypadkach skarga złożona po terminie może być – pomimo uchybienia – rozpoznana.
Skarżący argumentował, że nie ponosi winy za złożenie skargi po terminie, gdyż, prócz doboru pełnomocników, nie wykonał żadnej czynności, która prowadziłaby do uchybienia terminu. Jego zdaniem, z tego powodu Sąd może rozpoznać skargę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] lipca 2017 r. o wymierzeniu K. N. kary pieniężnej 36000 zł z tytułu urządzania gier na trzech automatach do gier poza kasynem gry, prawidłowo doręczono profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącego 28 lipca 2017 r. Oznacza to, że termin do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., upływał 28 sierpnia 2017 r., co trafnie wskazał Sąd w kontrolowanym postanowieniu. Skarżący, reprezentowany przez innego profesjonalnego pełnomocnika, złożył skargę 8 września 2017 r., z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Postanowieniem z dnia 18 października 2017 r. WSA odmówił K. N. przywrócenia terminu do wniesienia skargi, zaś postanowienie to jest prawomocne, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 14 marca 2018 r. oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie (sygn. akt II GZ 77/18). W tych okolicznościach Sąd, stosując art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., odrzucił skargę, uznając, że została ona wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo orzekł o odrzuceniu skargi K. N. w tej sprawie.
Wbrew zarzutom i argumentacji podniesionym w zażaleniu, w niniejszej sprawie nie znajdował zastosowania przepis art. 53 § 2 p.p.s.a., stosownie do treści którego jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.
Cytowany przepis dotyczy wyłącznie skargi wnoszonej na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., zaś skarga K. N. została wniesiona na decyzję administracyjną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Brak jest przy tym jakichkolwiek podstaw do uznania, że § 2 zdanie 2 art. 53 p.p.s.a. można stosować wybiórczo, tj. w oderwaniu od całości normy wynikającej z art. 53 § 2 p.p.s.a. oraz na tej podstawie do przyjęcia, że skarga na decyzję administracyjną, wniesiona z uchybieniem terminu, który prawomocnie nie został przywrócony, pomimo to może być jednak rozpoznana, ponieważ Sąd jest władny do "dodatkowego" uznania, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego.
Co więcej art. 53 § 2 zdanie 2 p.p.s.a. nie jest podstawą prawną do przekazania przez wojewódzki sąd administracyjny skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Z wymienionych powodów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.