Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 29 maja 2012 r. r., sygn. akt V SA/Wa 906/11, postanowił pozostawić bez rozpoznania wniosek M. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt.
Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.
M. M. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, sporządzonym na urzędowym formularzu PPF, nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 14 listopada 2011 r.
W związku z tym, że w formularzu PPF nie wskazano wartości przedmiotu zaskarżenia, zarządzeniem z dnia 7 grudnia 2011 r. wnioskodawczyni została wezwana do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez uzupełnienie rubryki nr 3.6 w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Wezwanie wraz z załączoną kserokopią złożonego formularza PPF zostało doręczone do rąk pełnomocnika strony skarżącej w dniu 16 grudnia 2011 r., jednakże pozostało bez odpowiedzi.
Zarządzeniem z dnia 21 lutego 2012 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy.
W dniu 12 marca 2012 r. siostra skarżącej, będąca jej pełnomocnikiem, wniosła sprzeciw od zarządzenia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. Do sprzeciwu skarżąca nie załączyła uzupełnionego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2012 r. Sąd przywrócił termin do wniesienia sprzeciwu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 29 maja 2012 r., pozostawił bez rozpatrzenia wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy, stosownie do art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Sąd wskazał, że skarżąca w wyznaczonym terminie nie uzupełniła braków formalnych wniosku poprzez wypełnieni rubryki nr 3.6. Ponadto zauważył, że skarżąca została prawidłowo pouczona o konsekwencjach niezastosowania się do treści wezwania, do którego załączono kserokopię złożonego urzędowego druku PPF. W wezwaniu wskazano również braki wniosku, które należy uzupełnić.
Pełnomocnik skarżącej – H. B.-O. – złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego zmianę. W zażaleniu oświadczyła, że przebywa na zwolnieniu chorobowym, co znacznie utrudnia jej pracę. Ponadto, załączyła kopię zwolnień lekarskich.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór wniosku został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245).
Niezachowanie określonego w art. 252 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez zastosowanie się do zobowiązania wynikającego z wezwania strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08). W myśl przepisu art. 257 p.p.s.a. pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania następuje, gdy strona złożyła wniosek w innej formie niż na urzędowym formularzu, jak również gdy strona nie uzupełniła w zakreślonym przez sąd terminie innych braków wniosku.
W rozpoznawanej sprawie wezwanie do uzupełniania braków wniosku o przyznanie prawa pomocy przez uzupełnienie rubryki nr 3.6 formularza PPF, tj. podanie wartości przedmiotu zaskarżenia – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania – zostało doręczone skarżącej w dniu 16 grudnia 2011 r. Termin do uzupełnienia braków wniosku biegł zatem od dnia 17 grudnia 2011 r. i upłynął w dniu 23 grudnia 2011 r. Skarżąca nie uzupełniła w stosownym terminie wskazanych w wezwaniu braków, wobec czego referendarz sądowy, zarządzeniem z dnia 21 lutego 2012 r. pozostawił wniosek bez rozpoznania.
Wnosząc sprzeciw od powyższego zarządzenia, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu na jego wniesienie (uwzględnionym postanowieniem WSA z dnia 11 kwietnia 2012 r.), pełnomocnik skarżącej nie podała przyczyny uchybienia terminowi do odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formularza PPF. Uprawdopodobniła jedynie okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia sprzeciwu, twierdząc, że w okresie od 27 lutego 2012 r. do 9 marca 2012 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim. Na marginesie jedynie można wskazać, że uzupełnionego formularza PPF nie załączono ani do sprzeciwu, ani do zażalenia na postanowienie WSA z dnia 29 maja 2012 r.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Nadto nadmienić należy, iż pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania na podstawie art. 257 p.p.s.a., nie stanowi jego merytorycznego rozstrzygnięcia, a zatem ponowne wniesienie takiego wniosku we właściwej formie będzie podstawą do jego rozpoznania, zgodnie z art. 165 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.