Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, objętym zażaleniem postanowieniem z 10 czerwca 2021 r., sygn. akt III SA/Po 829/21, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej cyt. jako: p.p.s.a.), odrzucił skargę M.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z [...] lutego 2021 r. w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oraz na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi.
W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżona decyzja SKO w Lesznie została skutecznie doręczona M.M. (dalej: skarżący) w dniu 19 lutego 2021 r. (zwrotne powiedzenie odbioru – akta administracyjne). Jak wynika z akt sprawy, 6 maja 2021 r. skarżący wniósł do WSA w Poznaniu, za pośrednictwem SKO w Lesznie, skargę na wyżej opisaną decyzję z [...] lutego 2021 r. (koperta – k. 10 akt sądowych). Sąd pierwszej instancji stwierdził, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., upływał 21 marca 2021 r., ale ponieważ ostatni dzień terminu wypadał w niedzielę, z uwagi na treść art. 83 § 2 p.p.s.a., ostatnim dniem terminu na złożenie skargi w sprawie był pierwszy dzień roboczy, tj. poniedziałek 22 marca 2021 r. Natomiast skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym w Poznaniu w dniu 6 maja 2021 r., a zatem z uchybieniem terminu, co skutkowało jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jednocześnie sąd pierwszej instancji orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi.
W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie skarżący, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł o jego uchylenie w całości oraz nadanie skardze dalszego biegu, a także o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. polegające na błędnym ustaleniu, że skarga została wniesiona po terminie, co w konsekwencji doprowadziło do jej bezpodstawnego odrzucenia. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że błędnie sąd ustalił, że objęta skargą decyzja SKO w Lesznie została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 19 lutego 2021 r. W załączeniu przedłożył kserokopię ww. decyzji z [...] lutego 2021 r., nr [...] wskazując, że z adnotacji na końcu decyzji, na stronie 5, wynika, że decyzja w ogóle nie podlegała doręczeniu pełnomocnikowi skarżącego, lecz bezpośrednio skarżącemu.
Skarżący nie mógł jej odebrać w dniu 19 lutego 2021 r. ze względu na zły stan zdrowia w tym czasie. Skarżący jest osobą niepełnosprawną, trwale niezdolną do pracy, często zapada na zdrowiu i wymaga opieki osoby trzeciej. W ocenie skarżącego brak było podstaw do odrzucenia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Wniesienie skargi w terminie stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do niesformułowanego wprost, ale wyrażonego w uzasadnieniu zażalenia zarzutu o nieprawidłowym doręczeniu zaskarżonej decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że z akt sprawy nie wynika by w toczącym się najpierw przed Starostą K., a następnie SKO w Lesznie postępowaniu w sprawie skierowania skarżącego na badania lekarskie został ustanowiony przez niego pełnomocnik. Dlatego, wbrew twierdzeniu zażalenia, prawidłowo zaskarżona decyzja została skierowana osobiście do skarżącego na podany przez niego adres. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo skarżącego z 24 listopada 2020 r., kierowane do Ż.S. w Starostwie Powiatowym w K., w którym skarżący wyraźnie wskazuje – na potrzeby wszczętego postępowania – że adresem do korespondencji (innym niż adres zamieszkania) jest: os. [A.] [...], [...] P. Zaskarżoną decyzję wysłano na ten właśnie adres, a z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję była awizowana w dniu 18 lutego 2021 r., a następnie odebrana w Urzędzie Pocztowym FUP Poznań [...] os. [A.] w dniu 19 lutego 2021 r. przez ustanowionego przez skarżącego pełnomocnika pocztowego, M.P., pełnomocnictwo nr [...].
Jak wynika z akt sprawy w ten sam sposób, w dniu 24 grudnia 2020 r., skarżącemu doręczono decyzję organu pierwszej instancji w tej sprawie, również odebraną przez M.P. z powołaniem się na pełnomocnictwo nr [...]. Skuteczności doręczenia tej decyzji skarżący nie kwestionował.
Prawidłowo zatem sąd pierwszej instancji ustalił, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 19 lutego 2021 r., co potwierdza treść zwrotnego potwierdzenia odbioru tej decyzji. Z dokumentu urzędowego, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru pisma, jednoznacznie wynika data doręczenia skarżącemu zaskarżonej decyzji, stanowiąc dowód jej doręczenia w tej dacie (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1978/12, LEX nr 1328526). Daty doręczenia decyzji skarżący nie zakwestionował w sposób skuteczny, nie wskazał bowiem żadnych okoliczności, które mogłyby uzasadnić prawdziwość zawartego w zażaleniu stwierdzenia, że "decyzja w ogóle nie podlegała doręczeniu pełnomocnikowi skarżącego, lecz bezpośrednio skarżącemu. Skarżący nie mógł jej odebrać w dniu 19 lutego 2021 r. ze względu na zły stan zdrowia w tym czasie.".
W tych okolicznościach prawidłowo sąd pierwszej instancji stwierdził, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., rozpoczął swój bieg 20 lutego 2021 r. i upłynął – zgodnie z treścią art. 83 § 2 p.p.s.a. – w poniedziałek 22 marca 2021 r., w związku z czym skarga nadana listem poleconym w Urzędzie Pocztowym w Poznaniu w dniu 6 maja 2021 r., została wniesiona po upływie ustawowego terminu. Zasadnie zatem sąd pierwszej instancji zastosował art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i orzekł o odrzuceniu skargi z powodu jej wniesienia z uchybieniem terminu.
Z wymienionych powodów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił o oddaleniu zażalenia.