Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 marca 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 1851/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie zażaleniowe prowadzone w wyniku wniesienia zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1851/18 w przedmiocie odrzucenia zażalenia z powodu nieuzupełnienia jego braków formalnych, w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 lipca 2018 r. nr DZP-II-603-57/18 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.
Sąd I instancji podniósł, że postępowanie ze skargi skarżącego na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 lipca 2018 r. nr DZP-II-603-57/18 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia zostało prawomocnie zakończone. Jak bowiem wynika z akt sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt II GZ 314/20, oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 17 czerwca 2020 r. o odrzuceniu jego skargi.
Mając na uwadze fakt, że postanowienie z dnia 17 czerwca 2020 r. jest prawomocne, za bezprzedmiotowe, w ocenie Sądu I instancji, należy uznać rozpatrywanie zażalenia skarżącego na postanowienie z dnia 8 stycznia 2020 r. o odrzuceniu jego zażalenia na zarządzenie z dnia 23 września 2019 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziego. Kwestia wyłączenia sędziego, z uwagi na prawomocne zakończenie postępowania sądowego, pozostaje w ocenie Sądu I instancji bez wpływu na tok sprawy głównej.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości jako bezprawne i niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 14 października 2020 r., sygn. akt II GZ 314/20, oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 17 czerwca 2020 r. o odrzuceniu jego skargi. Tym samym postępowanie sądowoadministracyjne, którego przedmiotem było postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 lipca 2018 r. zostało prawomocnie zakończone, gdyż skarga na ten akt administracyjny została prawomocnie odrzucona.
Zgodzić się należy z oceną przesłanki umorzenia postępowania zażaleniowego dokonaną przez Sąd I instancji. Główne postępowanie sądowoadministracyjne zostało już prawomocnie zakończone, zatem postępowanie zażaleniowe, które określić można jako wpadkowe – straciło rację bytu z tego powodu, że stało się bezprzedmiotowe. Skoro bowiem bezprzedmiotowe stało się postępowanie w sprawie głównej, siłą rzeczy bezprzedmiotowe stało się postępowanie w sprawie wpadkowej (por. postanowienie NSA z dnia 12 lipca 2022 r., sygn. I OZ 290/22, postanowienie NSA z dnia 11 maja 2023 r., sygn. III OZ 210/23.). Wynik takiego postępowania nie może już wywrzeć jakiegokolwiek wpływu na zakończone główne postępowanie sądowadministracyjne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo umorzył zatem postępowanie zażaleniowe, jako bezprzedmiotowe.
W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.