Uzasadnienie
A. Sp. z o.o. Sp. k. w G. wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] maja 2019 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym, wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm.; dalej "p.r.d.") oraz ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.). Skargę tę skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Postanowieniem z 20 września 2019 r., sygn. akt III SA/Gd 565/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jako właściwemu miejscowo, na podstawie art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej "p.p.s.a.").
WSA w Gdańsku stwierdził, że do skargi spółki nie ma zastosowania rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sadom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz.U. Nr 89 poz. 506 ze zm.; dalej "rozporządzenie"), ponieważ zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów Prawa o ruchu drogowym, a nie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r., poz. 2104 ze zm.; dalej "u.t.d."). Wobec tego za sąd właściwy do rozpoznania sprawy został uznany WSA w Warszawie, zgodnie z art. 13 § 1 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego zmianę albo uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku. Spółka powołała się na stanowisko wyrażone w postanowieniu z 15 września 2011 r., sygn. akt II GZ 419/11, z którego wynika, że właściwy w sprawie jest WSA w Gdańsku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera uzasadnionych zarzutów, więc podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, tj. na decyzję ostateczną, wydaną przez organ II instancji. Do rozpoznania skargi właściwy jest zaś, zgodnie z art. 13 § 2 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Z art. 13 § 3 p.p.s.a. wynika, że Prezydent RP, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu przekazanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Na mocy tego ostatniego przepisu Prezydent wydał powołane już rozporządzenie z 18 kwietnia 2011 r., zgodnie z którym rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a u.t.d., przekazał wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę (§ 1).
Z powyższych przepisów wynika, że co do zasady właściwym do rozpoznania skarg na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego jest WSA w Warszawie. Jedynie zaś, gdy decyzja została wydana przez ten organ na podstawie art. 92a u.t.d., właściwość miejscowa została przekazana wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu, na którego obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.
Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 u.t.d., art. 2 ust. 35a, art. 4 ust. 1 i 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1, 3 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c, ust. 2 p.r.d. i art. 41 u.d.p. Zasadnie więc uznał WSA w Gdańsku, że do skargi na tę decyzję nie ma zastosowania wyjątek określony w § 1 rozporządzenia i słusznie przekazał sprawę do rozpoznania WSA w Warszawie, jako sądowi, na obszarze właściwości którego ma siedzibę Główny Inspektor Transportu Drogowego.
Odnosząc się do podniesionej w zażaleniu argumentacji skarżącej, NSA stwierdza, że w niniejszej sprawie zmienił się stan prawny w stosunku do tego, który obowiązywał w czasie wydania powołanego przez stronę postanowienia z 15 września 2011 r., sygn. akt II GZ 419/11. Ponadto, sprawa ta nie dotyczyła decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, lecz postanowienia o uznaniu zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za niezasadne.
Z powyższych powodów NSA nie mógł uwzględnić zażalenia skarżącej i skierować sprawy do rozpoznania WSA w Gdańsku.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.