Uzasadnienie
W. K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Finansów z [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną, zawarł wniosek o wstrzymanie i zawieszenie egzekucji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 30 marca 2016 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podał, że złożony przez skarżącego "wniosek o wstrzymanie egzekucji" nie może zostać uwzględniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest bowiem władny wstrzymać prowadzonej wobec skarżącego egzekucji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny jest natomiast uprawniony do wstrzymania zaskarżonego aktu na zasadach określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Z tego też względu złożony przez skarżącego wniosek został przez sąd potraktowany jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
WSA ocenił, że zaskarżone postanowienie, nie nadaje się do wykonania i nie wymaga wykonania. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Ministra Finansów utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku oddalające skargę na czynności organu egzekucyjnego. Postanowienie to nie nakłada na stronę skarżącą żadnych nowych obowiązków, ani nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych i prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
M. K. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd pierwszej instancji wniosek skarżącego o "zawieszenie przez Sąd i wstrzymanie egzekucji" potraktował jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Stanowisko Sądu pierwszej instancji odnośnie do braku podstaw do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 nie budzi zastrzeżeń, które uzasadniałby uwzględnienie zażalenia.
NSA stwierdza, że sąd administracyjny działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie ma prawnej możliwości udzielenia ochrony tymczasowej stronie, która wnosi o wstrzymanie egzekucji, prowadzonej w myśl przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm. – dalej: u.p.e.a.). Sądy administracyjne są władne wstrzymać wykonanie zaskarżanych aktów lub czynności, natomiast wniosek o wstrzymanie egzekucji nie ma podstawy prawnej w przepisach normujących postępowanie przed tymi sądami. Kwestie wstrzymania czynności egzekucyjnych w uzasadnionych przypadkach reguluje art. 54 § 6 u.p.e.a. Wniosek w rozumieniu tego przepisu podlega rozpatrzeniu w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym przez właściwe organy, a następnie orzeczenie tych organów może podlegać kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami prawa. Rolą sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej w granicach wyznaczanych treścią art. 3 p.p.s.a. a nie jej zastępowanie (por. postanowienia NSA: z 27 lipca 2010 r., sygn. akt II GZ 178/10; z 8 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1065/11; z 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II GZ 593/11; jak również postanowienie NSA z 10 grudnia 2013 r., sygn. akt II GZ 720/13 w zakresie braku podstawy prawnej wstrzymania przez sąd administracyjny tytułu wykonawczego — orzeczenia dostępne w pod adresem internetowym: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.