Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 19 marca 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1275/14 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Urzędu Patentowego RP z [...] sierpnia 2014 r. nr [...].
Są orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
B. Sp. z o.o. w G. (dalej: skarżąca) wraz ze skargą na decyzję Urzędu Patentowego RP wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie unieważnienia prawa do znaku z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Pojemnik na cukierki – drażetki". Skarżąca podniosła, że wykonanie decyzji spowoduje powstanie wobec niej ujemnych skutków gospodarczych, bowiem inne podmioty gospodarcze będą mogły w sposób nieograniczony korzystać-posługiwać się opakowaniem wg wzoru przemysłowego skarżącej. Natomiast skarżąca nie będzie mieć żadnych instrumentów ochrony swoich praw, co może spowodować nieodwracalne szkody w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd. Brak wstrzymania wykonania decyzji może skutkować wprowadzeniem na rynek cukierków w takich opakowaniach przez inne podmioty, co może permanentnie negatywnie wpłynąć zarówno na przyzwyczajenia konsumentów oraz renomę produktu skarżącej sprzedawanego w przedmiotowych opakowaniach.
Konkurenci skarżącej mogliby wykorzystywać wypracowaną rozpoznawalność produktu wśród konsumentów, zaś późniejsze uwzględnienie skargi przez Sąd w żaden sposób nie wpłynie bezpośrednio na konsumentów i powstałą szkodę skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) oddalając wniosek wyjaśnił, że podnoszone przez skarżącą argumenty, nie uprawdopodabniały wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uwzględnienie wniosku skarżącej mogłoby nastąpić jedynie, gdyby w tym wniosku wskazano konkretne okoliczności odnoszące się do sytuacji finansowej, organizacyjnej i majątkowej skarżącej, które dawałyby podstawy do uznania, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji dojdzie do realizacji wskazanych przez stronę przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skoro skarżąca nie wykazała żadnych danych dotyczących jej sytuacji majątkowej oraz posiadanych zasobów finansowych, nie ma zatem możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji.
Ponadto Sąd I instancji wskazał, że jedynie w gestii strony leży sprecyzowanie we wniosku okoliczności wskazujących na wypełnienie przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz przedstawienie dowodów na ich poparcie. W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, iż brak ochrony tymczasowej spowoduje szkody bądź trudne do odwrócenia skutki.
Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z [...] marca 2015 r., zarzucając Sądowi I instancji, że odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, mimo, że spółka wykazała niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może wydać na wniosek skarżącego postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty.
Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli jej rozmiary wywołane wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie, w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zatem zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Sąd administracyjny wydając postanowienie na skutek rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej ma obowiązek, na podstawie art. 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a. odnieść się do wskazanych w nim okoliczności oraz wyjaśnić, z jakich względów uznał, że w danej sprawie nie występują przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że brak jest podstaw do uznania, że Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia odniósł się w powyższy sposób do okoliczności podniesionych przez Spółkę we wniosku, odnoszących się do zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie można zgodzić się z zarzutem stawianym spółce, przez WSA, że spółka nie wykazała jakie szkody i trudne do odwrócenia dla niej skutki powstaną gdy nie otrzyma wnioskowanej ochrony. Spółka wykazała, ze gdy nie otrzyma ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji to zostanie pozbawiona narzędzi ochrony swego prawa, a inne konkurencyjne podmioty gospodarcze w sposób nieograniczony będą mieć możliwość wykorzystywania unieważnionego wzoru, co podważy wypracowaną przez spółkę pozycję na rynku oraz zniweczy nabytą przez unieważniony wzór przemysłowy rozpoznawalność na rynku.
W ocenie NSA Sąd I instancji nie dopełnił wymogów uzasadnienia, nie wyjaśnił zastosowania podstawy prawnej, co do charakteru "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" przy uwzględnieniu specyfiki zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie zawiera takich argumentów, które w sposób logiczny świadczyłoby o zasadności jego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wymaga ponownego rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.