Uzasadnienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie postanowieniem z dnia 30 marca 2022 r., odrzucił skargę B. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 25 listopada 2021 r., w przedmiocie obciążenia kosztami związanymi z usunięciem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu. Nakazał również zwrot uiszczonego przez stronę wpisu od skargi w kwocie 200 zł.
Sąd wskazał, że w związku w wniesioną skargą, od której skarżący uiścił wpis w kwocie 200 zł, został on wezwany do uzupełnienia wpisu od skargi o kwotę 1.300 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpis zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia wpisu został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 28 lutego 2022 r.
Sąd wskazał, że termin na dokonanie przedmiotowej czynności upływał z dniem 7 marca 2022 r. (poniedziałek). Wpis od skargi nie został uiszczony.
W takim stanie sprawy, wskazując na art. 220 § 1 i § 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.), Sąd I instancji skargę odrzucił i zwrócił stronie uiszczony przez nią wpis.
B. D., zażaleniem zaskarżył postanowienie Sądu I instancji w całości, zarzucając mu:
- I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez uznanie, że pełnomocnik skarżącego został wezwany do uiszczenia opłaty uzupełniającej od skargi, podczas gdy nigdy takiego zobowiązania nie otrzymał, nadto została mu doręczona jedynie odpowiedź na skargę;
- II. naruszenie prawa materialnego tj. art. 220 § 1 w zw. z § 3 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia wpisu i tego nie uczynił w zakreślonym terminie, podczas gdy została mu doręczona jedynie odpowiedź na skargę, co w świetle powołanego wyżej art. 220 § 1 p.p.s.a. nie powinno mieć miejsca albowiem sąd bez wezwania do uiszczenia opłaty uzupełniającej nadał sprawie bieg i doręczył skargę SKO w Lublinie a następnie odpowiedź na skargę doręczył pełnomocnikowi skarżącego. Nadto wpis uzupełniający został uregulowany w ciągu 3 dni od daty powzięcia informacji o konieczności jego uzupełnienia.
Podnosząc te zarzuty strona wniosła o uchylenie skarżonego postanowienia i dopuszczenie dowodu w postaci odpisu pisma przewodniego sądu datowanego na 7 lutego 2022 r. - na fakt wykazania braku zobowiązania pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia opłaty sądowej od skargi, a jedynie doręczenie odpisu odpowiedzi na skargę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, albowiem podniesiona w nim argumentacja wraz z wnioskowanym materiałem dowodowym nie podważają prawidłowości postanowienia Sądu I instancji.
W świetle podniesionej w zażaleniu argumentacji, jej zarzutów i uzasadnienia, stwierdzić należy, że istota sporu sprowadza się do oceny prawidłowości doręczenia pełnomocnikowi skarżącego wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez uzupełnienie kwoty należnego w sprawie wpisu od skargi.
Autor zażalenia podnosi bowiem, że w przesyłce, którą otrzymał od Sądu I instancji znajdował się tylko odpis odpowiedzi na skargę złożony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie.
Analiza akt przedmiotowej sprawy nie daje podstaw do stwierdzenia, że w sprawie, jak podnosi pełnomocnik skarżącego, istotnie doszło do wadliwego doręczenia mu wezwań do uiszczenia brakującej kwoty wpisu – jego faktycznego niedoręczenia pełnomocnikowi strony.
Jak bowiem wynika z treści zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki doręczonej pełnomocnikowi spółki w dniu 28 lutego 2022 r. (k: 28 i 28 verte akt sprawy), sporna przesyłka zawierała: doręczenie odpowiedzi na skargę oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia wpisu.
Brak jest wobec tego podstaw do przyjęcia, że rzeczona przesyłka zawierała wyłącznie, jak wskazuje pełnomocnik spółki, odpowiedź organu na skargę.
Stwierdzić należy, że pełnomocnik spółki nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu mogącego wskazać lub uprawdopodabniać podnoszoną przez niego wadliwość doręczenia wymienionego wezwania, która miałaby się ograniczać tylko do odpowiedzi organu na skargę.
W takim stanie sprawy, wobec niepodważonej skuteczność doręczenia pełnomocnikowi spółki wezwania do uzupełniania braków formalnych skargi poprzez uiszczenie brakującej kwoty należnego w sprawie wpisu od wniesionej skargi, Sąd I instancji stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a., wobec nieuiszczenia brakującej kwoty w terminie wynikającym z daty doręczenia rzeczonego wezwania skargę tą odrzucił zaś stosownie do art.. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zwrócił stronie dotychczas uiszczoną kwotę wpisu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) postanowił, jak w sentencji.